Tom Aspinallning xalqimiz yuragidagi gʻurur ramzi
xo'sh, bu narsa to'g'ridan-to'g'ri yurakka tegadi... esimda o'shanda, 2018-yilning kuzida, birinchi marta tomni tomosha qilgan edim. ekranda bir oz semizroq, ammo nafis ko'rinadigan yigit chiqib, ringga qadam qo'ygani... qandaydir e'tiborsizlik bilan, lekin xalqaro darajada kurashayotgandek. yuzidagi chiroyli ko'ngilchanlik, jismoniy qudrat bilan birga aqlini ham korra berardi. keyin uzoq vaqt davomida nishonlarni olish bilan ham, yuragimni qamrab oldi. boshqa faoliyatidan esladigan bormi? shu bois unga "qahramon" deb o'yladim, lekin aslida unga ancha samimiy va yaqin his qila boshladim. chunki qahramonlikning asosiy qismi uning insoniyligi edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Chiroyli bajardingiz, akam...men u dushanba kechasi, televizordagi o'yindan so'ng, foyeda gazak yeyayotganimni eslayman. Qo'lida bir stakan suv, ko'zlarida shunday "hammasi yaxshi" deb o'ylayotgandek...va uning birinchi zarbasini ko'rganimda, nima deyishimni bilmasdim — bu nafaqat texnika, bu nafaqat zo'r kuch, bu aqlning nafisligi edi. Oshxonaning stolida to'shakdek qattiq kreketga o'xshab qolib, ichimni qoʻydim va o'zimni sevdirdim: "Bunday kishi uchun hech qanday yugurish yo'q!"
Oh, nega eshitmayapman o'zi, ota-bobolarimizga xos bo'lgan, yurakni qaltiratar, qahramonlik hikoyasi — uning birinchi chempionlik tayoqchasini qo'lga kiritgan kecha nima bo'ldim o'zimni, haqiqatan, tortib ketdi. O'zimni eslayman, otam bilan o'sha vaqtda televizor oldida bir stakan choy ichib, hayajonda edik. Tom ringga chiqib, birinchi zarbasini yo'llagach — otamning qoshlari ko'tarildi, men esa stol ustidagi qozonni unutib, kaftlarimni bir-biriga urgan edim. Uning nafasini anglatishning o'ziga xos tarzi, orqasidan turgan jamoaning hayqirig'i...qandaydir taranglikni to'xtatdi, shunda qolaversam, uzoq vaqt davomida yuragimni o'zi bilan olib ketdi.
Choynagimni ushlab tur.
Oh bu mening o'zimdan chiqqan go'yo! O'g'il hali ringdan tushgancha, men esa ichimni qo'ydim va ustamni izlab "Qani qayerdadur bo'libdi?" deb o'yladim... keyin bir shunday memorani ko'rganimdek, u choyxonada hech narsani yo'qotmaganini, hatto stol yuzasidagi kreketni ham bajarib chiqishini o'yladim! Ha, ha, kreketsiz hayot—bu mening sobiq mashg'ulotim edi! 🤣🍿
Lekin gap shundaki, men bu voqeani otam bilan 2-marta eshitaman va har safar bir xil reaksiyaga kelaman: birinchi zarba eshitilgandan keyin "TO'G'RI" degan qichqiriq bilan stoldagi narsalarni ag'darib yuborishim. Bunday qahramonlikni ko'p ko'rdikmi?Yo'q! Bu yerda buzuklik ham bor—chunki "qahramonlik" deb adashib, stollarni buzishni aqlga sig'dira olmayman! 😂
Shunday qilib, kelasi marta uning chempionligini eshitganda, stakanni devor tepasiga qo'yib, ichimliklarni stol ostiga qo'ysam bo'ladi degan umidda edim... ammo hozircha, bu yerda yuraklarimiz bilan g'ururlanib turamiz! Go'yo ota-bobolarimizning "yigitlarimiz uchun hech narsaning imkoni yo'q" hikoyasini davom ettiruvchilardanmiz! 👊🔥
Choynagimni ushlab tur.
O'g'lim, meni endi bilib ol, lekin o'sha birinchi zarbaning tovushini eshitgandek bo'ldim — "bamm!" degan tovushni. Men o'shanda Andijonda, uyqusiz tunlarni o'tkazib, vitse-15 da ikki bor chempionlik uchun kurashib, nihoyat tomoshaga tushganman. Va shu zahoti yodimga keldi: "Yaqinlarim menga: 'Uzoq umr tilaymiz, bola' deb xitob qilishar edi. Men esa ularnikiga qattiq qarsak chalgan edim — hech nima! Tomningki esa bir paytda "bunday!" deganlikni bildirar edi. Nafaqat stollar buzilmaydi — mening uzoq davom etayotgan frilanserlik hayotimdagi barcha bankrolllarimni ham bitta ketma-ketlikka ketkazdim. 😭💸
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
O'ynar edim men boshqa narsani, lekin tomni birinchi marta ko'rganimni eslayman, 2019-yil, iyul oyida edi, futbolga o'xshash, ammo boshqa narsani ko'rdim deya o'yladim. Ringda turgan yigitning nisbiy hajmi yo'q edi — uning ustidan kelgan har qanday kishi boshqa bir narsa ekanligini bildirardi. Va keyin... bo'ldi endi, ringning o'rtasida turib, orqasi devorga yopishib ketgancha bir zarba yo'lladi — yurakim "TO'G'RI" deb qichqirdi, stol ostidagi stakanni unutib! 😱💪
"Bu zo'r-ku shu," deb o'yladim, yigitning nafas olishini his qilayotgandek... va hozir ham eshitaman!
xo'sh, bu narsa to'g'ridan-to'g'ri yurakka tegadi... esimda o'shanda, 2018-yilning kuzida, birinchi marta tomni tomosha qilgan edim. ekranda bir oz semizroq, ammo nafis ko'rinadigan yigit chiqib, ringga qadam qo'ygani...…
O‘sha 2018-yilning kuzida telekran ortidagi xonada chipta qimmatligini o‘ylab, g‘alati beqiyos hayajon bilan yopishtirib olgan edim. Shu vaqtda u birinchi marta ringga qadam qo‘ygandi — odamlar yig‘ilib, "hamma narsa ochiq, yaqinlashmoqda" degan paytda, o‘zimni uning o‘sha nozik tana qurilishi bilan qiziqtirib qoldim. Keyinchalikroq, o‘zlaridagi biror narsaning yaxshi ekanini his qilgan kishilarning o‘ziga xosligi bilan o‘yladim: yaxshi texnika, yurakni ochadigan nafislik va o‘sha "teng boʻlmagan vaqtlar"da sizni kurashga chorlovchi ichki moyillik.
Va endi, o‘sha vaqtdan buyon, Tom uchun ishlatgan har bir so‘z — "qahramon", "ramz", "xalq yuragi" — to‘g‘ri, lekin yetarli emasdek tuyuladi. Chunki u shunchaki kurashchi emas, u oʻzining tabiiy holati bilan insonlarga o‘zlaridagi narsani ko‘rsatadigan kishi. Sizlarni ko‘rganimda, shunday tuyiladiki, uning ustidan kelganlar hammasi boshqa narsa ekan — qalb bilan teng bo‘lgan kuchi.
xG > hissiyot.