Ilia Topuriya bilan bo'lgan futbol hikoyalarning eng issiq daqiqalari
o'shanda o'zim nogiron futbolchilar bilan birgalikda o'ynagan edim, topuriya hali yosh bola edi, lekin hamma qanday qilib u o'ziga ishonishini va qanday yugurib o'tganini yaxshi eslayman. 2007-yil, chempionatning o'zi juda qiyin kechdi, ammo omad bizga kulib boqdi — birinchilikni olishga muvaffaq bo'ldik. ilia esa o'sha paytlar orqa chiziqda o'ynar, boshqa hammamizdek... lekin uning oyoqlariga quvvat borligini, himoyachilaringiz uchun esa har doim qiyin vaqt ekanligini bilardik. endi esa? undan boshqa hech kimni ko'rsatmaydi bizning hududda. o'ylab qoldim, shunday xotira bilan kunni boshlash ham yaxshi bo'ladi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'zimni 2007 yilgi shov-shuvli turnir kunida stadionning chirog'i ostida ko'rganimni hech qachon unutmayman... o'tiribti, 16 yoshli oʻzim, qizg'in ovozlar orasida, tomoshabinlar isitilganlarni yetkazib berar edi, ammo bir daqiqa davomida butun dunyo jim turdi — Ilia Topuriya pomidan chiqib, sochiq bilan yuzini artib, o'sha ma’lum yugurishlaridan birini boshlashi uchun. Qanchadir vaqt oldin, yoshlikdagi birinchi poyga edi, yuragim taqillab ketdi: "buni kiygan bola kelajakda nimalar qila oladi?" va hammamiz bilamizki — hamma narsani!
Bolaligimdan tribunada.
Eshitay deb qolding, o'zim ham shu kunlar esimga tushdi. 2007-yilgi finalgacha boʻlgan yoʻlni oʻzim yurgan boʻlsam, Ilia hali yetarlicha toʻliq oʻsib ulgʻaymagan edi, lekin meni hayratda qoldirgan narsa — turnir davomida uning boshi yuqorida, koʻzida esa har doim g‘alaba uchun zarba borligini koʻrishardi. Bir marta himoyachimizni osongina yengib oʻtib, darvozabonni adashib qoldirdi va darvozani orqa tomonidan bosib oʻtgan edi... yigit, u o'shanda ham shunday edi, yuragiga ishongan, boshi yuqorida! Hozirda esa uning oʻyinini tomosha qilish — mening uchun asosiy sababdir, chunki 2007-yil shunday jozibali edi, endi esa sanagim kelmaydi, lekin Ilia har safar meni shunday yangi his-tuyg'ular bilan toʻldiradi.
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
O‘sha 2007-yildagi jamoa... qayerga ketdi, yo‘qolib qoldi shu vaqtda! Endi esa tug‘ilib o‘sgan hududimizning oʻzida hali ham Ilia Topuriya singari oʻyinchi yo‘q. O‘shanda jamoamiz birdek edi — barcha asosiy narsalarini xotirada saqlab qolganimizdek, hatto yaxshi o‘yinchilarimizni, himoyachilarimizni ham eslay olaman. Bu isyonchi ruh edi, hammasi bir-biriga bog‘langan edi: omad, ishonch va yoshlikda esa bunday narsalar ko‘p boʻladi. Hozir esa Ilia bundan boshqa hech narsani ko‘rsata olmaydi, o‘zimiz bilan solishtirganimda — ularning uyinda ham, ochiq maydonda ham, derbida ham faqatgina u yagona.
Shuningdek, o‘shanda jamoamizda bittaIlia bor edi, endi esa... ularning butuni Ilia bilan o‘ynaydi deganimdek! 2007-yilda unga qarshi har bir himoyachi qiyinchiliklarni boshidan o‘tkaerdi, chunki uning qiziqarli yurishi, quvvati va boshi yuqoridagisi uni hammaga o‘ziga ishonch bag‘ishlar edi. Hozir esa boshqa oʻyinchilarni koʻrib chiqsak — hammasi xuddi shundaymi? Hammasi birdekmi? Yo‘q. Ilia Topuriya hamma vaqt oʻzgardi, lekin uni oʻzgarmagan narsa shundaki — har safar maydonga chiqib, oʻyinning oʻzagini oʻz qoʻliga oladi. Qolganlari esa... qachonki Ilia yoʻq boʻlsa, oʻz-oʻzidan gʻalaba yoʻli qiyinlashadi.
Ey, 2007-yil... o'shanda stadionda chiroqlar o'chgan paytida aytgandek, barcha ham oʻzini oʻtgan kunlarda his qilardi. O'zimni eslayman, oʻzim ham 16 yoshda edim, xalq esa "Topuriya ajab nima qilishini bilmaydi" degan gaplar bilan quvongan edi. Uni yonidan oʻtib ketganlar esa keyinroq: "yigitning boshi qayerdadir, oyoqlari esa orqada qolib ketgandek" deb kulishardi... mana shu kulgidan to 2024-yilgacha davom etdi! Endi esa uning oʻyiniga qoʻyib qoʻyaman — har safar maydonga chiqib, uning pomidan chiqishini koʻrganda qizigʻimdan qornimni ushlab qolaman. Yigitcha, 2007-yili u qanday oʻynagani yoʻq edi, hamma unga qarshi himoyada oʻtirishardi, chunki u yerda toʻpni qabul qilgani yoʻq edi... qisqa vaqt oʻtib esa toʻp uning oyoqlarida edi va qolganlari: "ochko-zarba!" deb turishardi. Hozir esa nima qilishini bilmadim — hamma narsa shundaymi? Topuriya maydonda boʻlganda ham, boʻlmaganida ham, uning oʻrnini hech kim toʻldira olmaydi. U shunchalik oʻziga xoski, hamma oyoqlariga quvvat solgandek tuyuladi... ammo kimdir buni koʻrsagina: "qoʻllarim bilan bogʻlab qoʻyaman" deydi. Xullas, omad unga! Bu yigitning oʻyinini koʻrish uchun Sabir Rahimovga yuguraman! 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Yigit, seni eshitgandagina yoshligimni esladim, 16 yoshda boʻlgandek boʻldim! Topuriya oʻshanda oʻyiniga toza boʻlsa kerak — hech qanday qoʻshimcha foydalanmay, oddiy, ammo qoʻrqinchli taʼsir edi. Hozir esa yigitcha oʻzini boshqa sportchi deb bilishadi: qoʻllari bilan bogʻlamoqchi boʻlsalar, u yerda yangi uchrashuvlar yoʻq, toʻpni oʻz qoʻliga olgandagina koʻrishadi! Uning oʻyinidagi oʻsha "ozgina harakat va hayajon"ni boshqa hech kim olib kelolmaydi — bu nafaqat mahorat, bu teatr, qora jodugarining chiqishi kabi. Va sen esa shunday qilib oʻtiribdi, oyoqlarini koʻtarib! 🤡💸
Oltin jamoamizning 2007-yiliga qaramaguningiz yoʻq, oʻzining yoshiga qaramay qandaydir boʻronga oʻxshab toʻpni himoyadan tortib olardi — menga esa hozir ham shu yugurishini koʻrganda qonim qizarib ketadi. Ilia qilgan harakatlarni boshqa hech kim qilmaydi — maydonda uning oyoqlaridan boshqa hech narsa boʻlmaydi, qolganlari esa faqat uning ortidan yugurib chiqadi. Kim oʻylagan edi, 16 yoshli oʻsha yigit bugun UFC chempioni boʻlar ekan? Yigitning oʻyinini koʻrish uchun termizlik sifatida Muborak stadionidan oʻtib ketaveraman.
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.