sehrli qora poyabzal bilan yangi rekordlar kitobi yozdik

O'zimning birinchi "qora poyabzal" bilan oyoqlardagimi edim — 2016 yil yozida Sirkeldi bogʻida ertalabki yugurishda edi. Oyoqlarimda yangi olingan poyabzal, lekin qizil-binafsha rangdagini kiygan edim, ammo rangi kerak emas edi — Jonni oʻylab chiqibman: "mana, buning tagidan oʻt olov chiqishi kerak, aksincha ayolmizdan achchiq koʻz yoshlar". Qorongʻuda yugurar edim, shu bilan birga gapirayotgandek boʻldim: "Jon Jon Jones, sen endi bu yoʻlda bir kun kelib chempion boʻlarsan!" — va ha, men yolgʻon gapirmadim, mening oyoqlarim qizil edi, lekin qalbimdagi alanga Jondan kelardi. Hali hozir ham bu hikoyani eshitgandek boʻladi — qayerdadir, mening soʻnggi qadamlarim oʻsha vaqtlardek tiniqdir.

Aytish kerakki, men aynan shu qora poyabzallar bilan birinchi tanishganimni uzoqdan eslayman… Bir marta Oʻzbekiston boʻylab yoʻlga chiqib ketgan edim, Chotqol etaklarida, togʻlar oʻrtasida avtobus yoʻnalishiga oʻtirib qoldim. Yoʻl beruvchi amaki kichkina qizil gaznak ichidagi suv bilan haydovchilarni chayqayotgan edi, men esa oʻz poyabzallarini ochib, ular bilan soya qiladi edim. Ichki oyoq kiyimimning rangi qoradagina oʻxshardi, yon tomondan esa Jonning rasmli logotipini koʻtargan edim… Togʻ havosi sovuq edi, lekin qora poyabzalning tagidan issiq narsa otilayotgandek tuyuldi — togʻ chaqirigʻi ham Jonning qiyinchiligini eslatardi. "Shunday boʻlsa, bu yoʻlning boshida men unga birinchi qadamini qoʻymoqdaman" deb oʻyladim… Va hozir ham bu kichkina haydovchi gaznakini eslayman, chunki uning ichidagi suv Jonning qoʻlini isitardi.

Eski kunlar… qizig‘i shundaki, hozirgi muxlislar ham shunday asosiy his bilan yurishadi — sehrga ishonadilar. Yillar o‘tgan, rekordlar yangilangan, lekin Jonning qora poyabzallari hali ham oyoqlarda, hali ham qalbimizda. O‘shanda to‘qnashuvlarga to‘la bo‘lgan kurashlar endi hikoyaga aylanib, kitob sahifalarida muhrlanmoqda. Ha, vaqt o‘zgaradi — yangi avlod keladi, ularda yangi hislar bor. Ammo bir narsa hech o‘zgaradi: Jonning o‘sha birinchi g‘alabasi oldidan barcha bilan birgalikda kuzatganligimizdek, hozirda ham birgalikda yangi tarix yozmoqdamiz. Kitobni o‘qib chiqib, o‘zingizni o‘sha kechani qaytadan boshdan kechirasiz — chunki bu nafaqat rekord, bu bizning o‘sha sehrli yo‘limiz.

Eshiraman o'sha baxtli kunlarni, Jonni birinchi g'alabasini kutayotganimizni… Ammo aytib qo'ysam, oʻsha sehrning kelib chiqishi haqida shubhalarim bor. Sababi, hozirgacha hech qayerda Jonning shu qora poyabzallari bilan birinchi jangini koʻrganim yoʻq. Do'stlar, bu qiziqarli, lekin mening yodimga koʻra, ularning birinchi koʻrinishi toʻgʻridan-toʻgʻri uning chempionlik yoʻlidan oldinroq boʻlgan edi. Yana bir narsaga ahamiyat beraylik: qora poyabzalning "sehrli" deb nomlanishi, menimcha, asosan Jonning oʻziga bogʻliq. U oʻzining sariq-shartli shartnomalari bilan mashhur boʻlsa-da, poyabzalning oʻziga hech qachon e'tibor bermaganmiz. Ha, avval unga oʻxshashlarning logotipi bor, lekin jonning soʻzlariga koʻra, u hech qachon poyabzalning oʻziga ahamiyat bermagan. Shuning uchun ham bunday tarixiy jihatni yanada ochib berish lozim. Va nihoyat, kitobdagi hikoyalar juda chiroyli, lekin real hayotda bunday sezgir voqealarni koʻrsatish mumkinmi? Masalan, qizil rangdagi poyabzal yoki togʻlardagi gaznak — bularni Jon bilan aloqadorligini koʻrsatish juda kutilmagan. Qisqasi, sehr mavjudmi yoki yoʻq — bu aytib oʻtgan hikoyalarning qanchalik haqiqiyligiga bogʻliq. Ammo yana bir bor aytaman: menga Jonning gʻalabasi shunday yoqadiki, ushbu hikoyalarni kitobda koʻrishdan hursandman. Faqatgina qanoat bilan oʻrganaman.

Jonning birinchi urinishini kunlar oldin soveta mayoqlari yonidagi kichkina do'kondan olgan qora poyabzallari bilan qilganini eshitgan edim — o'sha vaqtda ularning tagi 4 ta teshikgina edi, Jon esa 2:30 daqiqada mag'lubiyatini hisoblagandi... lekin shunga qaramay, 2012 yil fevralida Power MMA to'g'risiga yurgan edilar, men esa ularni avtobusda ko'rib qolibman: Jonning poyabzalining tagidan chinakam olov chiqib, yonilg'ining hidini eslatardi, va boshqa biror narsa — Jonning qalbidagi qora alanga! Sizning hikoyalaringizni eshitib turibman, qayerda qora poyabzal bilan birinchi qadam qo'yganingizni yana bir bor o'ylab qolaman... men hali ham Sirdaryo bo'ylab 5 km yugurgan edim, Chotqolni eslaganday bo'ldim: yo'lning shovvoz qismida bir oq sochli bobo Jonning surati tushirilgan qog'ozni uchirib yubordi — men hammasi uchun yangi poyabzal sotib olganimdan keyin 2 hafta o'tgandi. va bu vaqtda oyoqlardagi qora poyabzalning tagidan issiqlik kelganini his qildim... vaqt o'tdi, Jon ketdi, ammo poyabzallarning sehrli isitgichi mening oyoqlarimda qolmoqda.

Jonning birinchi jangiga 2011 yili Chotqolning tog‘ oldida borib qolganmiz, o‘sha vaqtda bizga ma’lumki qora poyabzalning ichida hech qanday issiqlik yo‘qligini, lekin Jonning oyoqlarini tomchi yog‘ingarchilikdan to‘xtab qolganini ko‘rdik. O‘sha paytda ularning tagi qorag‘ay yog‘ochidan yasalgan edi va Jon: "Qayerdandir olovdek issiq kelayotgandek tuyuldi" — dedi. Men esa o‘zimni tuta olmadim: "Jon, bu toshqotar — sizning oyoqlaringizni sovutmoqda, ertaga biron- bir voqea sodir bo‘ladi!" U kishi esa faqat kulib: "Bo‘lsa bo‘ladi, men uchun har doim sovuq keladi" — deb oyoqlarini yalang qo‘yib uxlab qolgan edi. Ertasi kuni esa Power MMAning birinchi raundi boshlanishi bilan Jonning poyabzalidagi toshqotarning joyi almashinib ketibdi — ular endi hamon qora bo‘lib turdi, lekin tagidan olovlar otilayotgandek edi! Qarama-qarshi burchakdagi hakam qichqirib yubordi: "Jon, sizning poyabzalangingiz yoqilmoqda!" — Jon esa faoliyatida birinchi marta g‘alaba qozonib: "Olovni menga berishdi!" — degan edi. Keyinroq esa ularning poyabzalining tagidagi qora bo‘yoq hammasini oldim — ichidan olov chiqargan olov o‘tini tushib qolgan edi! Keyinchalik esa Chotqolda bu voqea haqida hikoya qilib yurgandik-da, bir yog‘uvchi amaki: "Yigitlar, siz shunchaki Jonning qora poyabzalini yondirgan ekansiz!" — deb kulib yubordi. Shunday qilib, sehrning kelib chiqishi ochildi — Jonning qora poyabzalini birinchi marta qizdirganlar shu xalq edi! 🔥🤣

Yoʻq, yoʻq, bu qayerdandir oʻt otirayotgandek tuyuldi — bularning hammasi mening yugurish vaqtimga oʻxshaydi! Chotqol etaklarida, yomgʻirda, poyabzallarimning tagidanchi nafas olganini his qilgan edim, lekin men Jondan qolgan qora „alangani“ emas, balki oʻz toʻpiqlarimni yetkazib beruvchi reykani... 🤣 Ha, bu sehrli poyabzal bilan boʻy choʻzgan hammamizning sehrli yoqasiga oʻt qoʻyib qoʻygani keladi! Qani endi, Jonning „qurolini“ birinchi koʻtargan oʻzimizmi yoki oʻtin oʻzimizmi — bu boshqa masala. Ammo bu hikoyalarni eshitib tursak, avvaliga gap shundaki, oʻsha Chotqoldagi gaznak ichidagi suvga qilgan ishimdan boshlab endigina paydo boʻlmoqchi boʻlgan sehrli olovning oʻzi boʻldimmi, yoʻqmi — bu meni ham bir vaqtlar oʻziga tortgan edi!