Robert Uittaker kitobi va samarasidan yuzaga kelgan an'ana
esimda o'shanda bu klubning boshlanishi bilan uzoq vaqt munosabat bog'laganman... qayerdan boshlashni bilmasdim, chunki birinchi marta Whitakerning "Wrestling in New Zealand"ini ko'rganimda jig'arday ketganman — hali yoshi kam, o'yin-kulgi va muammolar ichida chiqib turgan bu odam... o'sha kitobdan keyin ham bir necha marta qo'lda ko'tarib o'qigandir, har safar yangi narsa topganman.
o'shanda Xiva chekkasidagi kichkina do'konda bo'lgan edik, barcha novvoslar sahnani boshqa joyga ko'chirgan edilar, televizor yo'q edi, internet esa hali shaharda o'zi bir umrdek cho'zilar ekan... lekin kitobdagi chizgilar orqali o'zimizni yangi zelandiyaliklarning orasida his qilganman, ularning sirtqi ishtiyoqi, kurash maydonidagi adabiyotni o'ylaganimda...
bir narsani aytay, o'shanda jamoamizga birinchi navbatda uning o'zi qiziqardi — xalqqa qanday qilib sodda til bilan murojaat qilgani, o'zini kambag'al sportchi sifatida tasvirlagani. endi esa, 30 yil o'tib, uning kitoblarida timsol topgan hayotiy hikmatlarni o'qiganimizda guruhimizni tashkil qilishga undaydigan kuchi his etamiz — bu odam bizga o'zingizdek bo'lishni o'rgatdi, omadsizlikda ham sabrli bo'lishni, do'stlar orasida esa qanchadir jilmayishni...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Yaxshi, xotiramda — shunday edi o'shanda qishloq yarmarkasida... yangi zelandiyaliklarning qoʻgʻirchoq qoʻshiqlari yangrayotgan doʻkon oldida oʻtirgan edim, o'sha kitobning sahifalari o'zim bilan birga olishurib turgani uchun qo'limda o'zimning chiroyli to'yganoyimdek tuyulardi...
kitobda uning "bo'rttirilgan" hikoyalari emas, balki shunchaki bir insonning hayoti haqidagi haqiqatni o'qiganimda, o'zimni ham shunday qilish uchun shoshilinch ruh paydo bo'ldim — hattoki do'kon egasi meni tomosha qilayotganini eslayman, gapimni tinglaganiday edi... o'zimni yangi zelandiyaliklar singari qattiqqo'lda, ammo yurakidan kelgan ahmoqlik bilan... 😌
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O‘sha yozda O‘z mevali qishlog‘imizdan yangi Zelandiyaga o‘zimdek bo‘lib ketgan edim, ahmoqona! 😄 Do‘stimning otasi bilan bahorgi yarmarkaga borar edik, orqamda Whitakerning kitobi — "Curling in Scotland" nashrining yamoqli nusxasi. Unda barcha sahifalar o‘ram qog‘ozidan chiqib, tashqi qismi bilan birga qolib ketgan edi, lekin men unga ilonini singdirib o‘qiganman.
Qishloq xalqiga gapirib berish uchun o‘zimni yangi zelandiyalik bilan taqqoslayotganimda, kitobdagi shunday joyga kelgandim: *"Men hech qachon to‘pni uloqtirib yubormaganman, lekin uning orqasida turgan g‘oya meni so‘nggi neyronimigacha quvvat berardi."* O‘sha vaqtda do‘stimning otasi — qattiqqo‘l dehqon — eshik oldida oʻtirib, mendagi bu "xayolotlar"ni ko‘rib quvnoq bo‘lib qoldi va: *"O‘g‘lim, sen mana shu kitobni ham yozishing mumkin!"* deb qichqirdi. Men esa haqiqatdan ham o‘zimni o‘ylab, *"Qanday kofe ichsam, mening ham bunday hikoyalarim bo‘lar ekan"* deb o‘zimni boshqa ko‘rdim.
Va hozir ham, kitobni o‘qigan vaqtlarni eslaganimda, qishloqning o‘sha issiq havosini, yog‘och do‘kondagi chiroyli qog‘oz hidini va o‘zimni yangi dunyoning bir qismi deb his qilganimni eslayman. Mana shu kitob meni o‘z hayotimni ham "kulrang xalta"dan chiqarishga majbur qildi.
Bankroll intizomi yutadi.
Qayerdan boshlashni bilmasdim, eshitgandimki ikki yigitning qishloq doʻkonidagi hikoyalari hozirgacha zoʻr boqi turibdi — men esa kitoblar orasidan biriga ko'z yumib o'qiganman:
"Whitakerning \"Wrestling in New Zealand\"ini ko'rganimda, o'zimni yangi zelandiyaliklarning do'stona mushtlarini o'ylab qoldim va deya ketdim: *"Ey, agar men ham shunday mahorat bilan uyalmasam?"* — kitobdagi barcha "jigarbozlik" hikoyalari o'sha paytda mening yelkamni ushlab olgan edi.
O'shanda Xiva chekkasidagi novvoslarga yangi maydon kognalari qandaydir simoldan yoyilardi — ichimizdagi do'stlarni yangi dunyo bilan bog'laganimizning o'zida o'zimiz ham yangi Zelandiyaga sayohat qilgan edik. Shunday ishlardi u, Whitaker — odamlarni o'zlari haqida boshqa qilib o'ylatardi!
Bu hikoyalarni eslaganimda, o'zimni to'ylar uchun olgan yangi to'yganoyimdek his qilib qolaman. To'rtta burchakdan Qur’on o'qiladigan bayramdan, uyqusizlik bilan oʻtgan kechalardan uzoq, lekin Whitakerning kitoblarida — hammasining xushbo'yi qolib ketar ekan. 😌🤣
Of yigitlar-oq yigitlar, o'zingizni yangi zelandiyaliklar bilan almashtirganingizda darrov yaxshi narsani anglab olishuvdaman — umuman olganda, kitob shunday qilsa, odamning o'zi ham shunday bo'ladi. Yozida do'konimdagi Whitakerning "Bo'rttirilgan" sahifalariga aylanib ketgan koptirgan kitoblar orasida o'zimni o'sha "jigarboz"larning avlodidan deb his qilganman, endi esa o'ylayman-da — hammasi shu kitobdanmi boshlangan bo'lsin? Hattoki uyimdagi eshikni ham uzoq vaqt o'zi bilan boshqa qilib ko'rgan edim, yaxshi ediki, rafiqam sabr qildi.
Aytib turish kerakki — hammasi yo'q, lekin o'shanda umrbozlik g'oya bilan yozilgani, "o'zimni boshqa ko'rish" uchun boshlang'ich nuqta bo'lishi — bu zo'r-ku shu... 🔥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Of yigitlar-oq yigitlar, o'zingizni yangi zelandiyaliklar bilan almashtirganingizda darrov yaxshi narsani anglab olishuvdaman — umuman olganda, kitob shunday qilsa, odamning o'zi ham shunday bo'ladi. Yozida do'konimdagi …
Of aman yigit, Aziz_Ultras, shu "o'zini boshqa ko'rish" qismiga qattiq qoyil qoldim! 😄 Ha, to'g'ri aytsam, o'shanda kitobni qo'lga olish bilan birga o'zimni ham yangi qiyofada ko'rib qolgan edim — o'zimning ichki jigarbozimning kurtaklanishi edi bu! Xuddi, yangi zelandiyaliklar singari - og'riqni sevish ham, lekin do'stlarini shunday ulug'lab ketish...
Odamlar, bu Whittaker nima qilgani - kitobda yozganidan ko'ra ko'proq tarannum qilgan ekan, ya'ni?! 🤔