qora yigitning shuhrat yo'li bor yerda bizning ishtiyoqimiz ham bor
esimda u bahor kunlarida edik, sen oqqa-chiqqa turganingday, xuddi o'shanda — toza binafsha, tana singan, jiddiy raqibga qarshi ringda. o'zing ham bilasanki, o'shanda hamma qoʻrqardi: "u kichikroq, u nima qiladi?" deb. lekin sen ketmonni olish uchun kelganday, yelkasiga jaholatni olganday, xuddi Afinadagi u birinchi chempionlik jangingdagi kabi.
o'shanda bizlar guruhcha yig'ilardik, bir shisha qaynoq choy bilan, "uchrashuv" deganini esa — sen qo'l ko'targan payt edi. boshlang'ich raqibimizlarni eslayman, ularning ismlarini ham, qanchalik zo'r ekanligini ham. lekin sen o'ziga xos bo'lding — hech kimga o'xshamagan tarzda olding. ikki va uchinchi raunddagi o'zing nima qilganingni aytmayman, sharmanda qilmasdan, lekin yigit, sen shunchaki "ushlang" deb ketding.
o'shanda birinchi chempionlikni qo'lga kiritganingda, O'zbekistonda qanday odamlar norozilik bildirishgani haqida gapirmayman, lekin yangi yil keldi, sovg'alar keltirildi, uyda sizuvlar bo'ldi. senning uyining derazalarini butunlay bezashgan edilar, kichkina o'g'il bolalar "seningcha sen durrangman!" deb ro'mol olishardi.
o'shanda men ham o'zimni topdim, "bu mening odamim" deganimda, his-tuyg'ularning ichkarisida biror narsa bilan harakatlanayotganday bo'ldim. o'shanda bilmasdim, lekin keyinroq tushundim — u zahoti kelajakda qandaydir belgilar qoldiradi.
qani endi, shu vaqtlar hozir esga kelganda, qorong'u ranglardagi uslubing, u birinchi chempionlik disking bilan qimirlashing hali ham oldimga keladi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qo'rg'oshin kabi qattiq yuragim qaltirardi, o'ylaganimda Afinadagi senga o'xshab boshqa hech kim yo'qligini
yigit, ular "quyosh tuxumi" deyishadi — hali tonggi sohil bo'yida yugurib, devorlar ko'tarilgan vaqtim
ahmoqona qasam ichib, oʻz yurtimiz — Gulistonning koʻchalari boʻylab toza binafsha rangdagi tana bilan yuribman
nafasim qiziqqanday edi, tor ko'chalarimizdan o'tib, yangi yildan oldin kelayotgan sovg'alarni o'ylab
va hamma narsa shu bir lahzada tugashini his qildim — chempionlikni qo'lga kiritgandek
Bolaligimdan tribunada.
O'qiganimda, mana shuning o'zi — Afinadagi vaqtlarimni eslamay turibman, yigit. Aytaman chunki, o'sha kurashdan keyin ertasi kuni ertalab shamol ham "barcha qora va binafsha" kabi esgan edi. Men uyga kelib, derazamni ochgan edim, ko'chada bola guruhi "Usman! Usman!" deb baqirardi, shunda tiniq kun bo'lsa ham, mening quloqligimda g'oyibandek bo'lib, faqat "tugaganini" eshitardim — chempionlik. Bir vaqtning o'zida yuragimda nima bilaman, aynan shu payt men uchinchi avlod poyga mashinasining dvigateli g'ildiraklari ostida qanday shovqin qilishini esladim — "men ham shunday ovoz chiqaraman, endi tugadi". Va keyin oyoqlariim ostida yer qoqildi, mening yuragim esa Afinaning yoriqlaridagi toshlar kabi qattiq edi.
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Oldingi vaqtlardagi ishtiyoqimizni endi endi his qilish qiyin, lekin unutganim ham yoʻq. Oʻshanda har bir qoʻl koʻtarish, har bir chempionlik boshi yuqoriga ko’tarilganda, oʻz-oʻzimizni topdik — oʻz jamoamiz, oʻz chegaralarimiz edi. Hozir esa koʻproq musobaqalarda, koʻproq diskussiyalarda, shunchaki "eng yaxshi"ni aniqlab beruvchi reytinglar orasida yoʻqolib ketgan boʻlsak ham, aslida bir narsa oʻzgarmadi: yuragimizda Usmanning gʻalabalari hali ham yangi, hali ham oʻtkir.
Oʻshanda ularning qoʻlini koʻtargan paytlari haqiqiy bayram edi — barchamiz birgalikda sevindik, birgalikda hayqirdik, oʻz-oʻzimizdan g‘ururlanardik. Hozir esa bu narsalar biroz boshqa yoʻl bilan borayapti: ijtimoiy tarmoqlarda postlar, komentarlar, hissalar almashuvda, lekin ichki hislarimizda hali ham oʻsha vaqtlardagi kabi yorqin. Chunki aslida hammasi yurakda boshlanardi — Afinadagi gʻalaba, gulistonlik bola yurib ketayotgan oq-binafsha rang, derazalar oldida toʻplanib qolgan xalq... Hozirgi vaqtda esa hamma narsa bir muncha sovuqroq, ammo hozirgidayoq Usman uchun yangi gʻalabalar kutilmoqda degan umid bilan yuribmiz.
Lekin bir narsa aniq — oʻshanda boʻlgandek, endi ham uning orqasida turibmiz va hali ham uning orqasida boʻlamiz. Qachonki ringga qadam qoʻyayotganday, boʻlsak ham, boʻlmasak ham, yuragimizda hali ham oʻsha oʻtkinchi vaqtlardagi hissiyotlar yashirinib qolmoqda. Chunki muxlisning yuragi hech qachon oʻzgaravermaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Rostini aytsam, ulugʻbek aka, yuragimning toshqinini toʻxtata olmasdim 💪🔥 Ishtiyoq bu — uzoq vaqt oʻtgandan keyin ham xuddi Afinadagi o'sha birinchi chempionlik kunidagidek qichqirayotgandek! Yigit, men esa oʻsha vaqtda Oʻzbekistonning oʻz uyida boʻlsam ham, butun dunyoda Usman qoʻlida chempionlik kamari koʻtarilganini eshitib, oʻz-oʻzimni "bizniki" deb his qildim. Chunki muxlisning yuragi hech qachon chetda qolmaydi — u bilan hamrohlik qilish, unga mehr bilan yurish, oʻz jamoasini to'liq his qilish bu xavoning oʻzi.
Qisqasi, ketdik bizniki deyishning oʻzi bu ishlardagi eng katta mahoratdir 😱
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qora tanli yigitning qoʻlida chempionlik kamari bir paytlar qorongʻu rangli binafsha bilan qoplangan vaqtlar — ularga o'xshash hech narsa yo'qligini ularning ko'zlarida ko'rdim, o'zim ham shunday his qildim. Usman Afinadagi kurashda g'alaba qozonganidan keyin bir necha kun o'tgach, Navoiy shahridagi uyining derazalarini o'sha vaqtlar uchun darrov bezashganini esladim — bir bola eshikni taqillatib: "aka, sizni qiyinchiliklar bilan mag'lub qildi, lekin yuqoriga chiqdingiz!" deb qichqirgan edi.
yigit, ularning birinchi chempionligi haqida gap ketganda, men o'z o'g'limni ko'zdan yosh to'kgan holatda eslayman — u: "ota-ona, men ham keyingi safar Usmanga bo'ysunaman!" deb yig'lagan edik. bu hammasi bir lahzada bo'lib o'tgan, biz esa, qora va binafsha ranglarga o'ralgan holda, chempionlikning yangi tongi oldida turibmiz.
🔥💪🔴 aytmoqchimanki, Afinadagi shu tarixi lahzada hamma uchun yangi hayot boshlanganiga aminman — va hammasi yurak bilan boshlandi
Ey yigit, Afinada Usman chempion bo'lganda men nima qildimmi? Xotiramga keldi — uyda oilam bilan dam olishardi, men esa xursandchilikdan g'alati ishlarga tushib ketdim! O'g'limni ko'tarib: "Kamaru otanda nima bor, aytaman?" — deb so'radim. U esa, qoʻrqoq-atroqona, shunday dedi: "Otam, u binafsha rangli qora odam, lekin halol, uni hech kim mastishga arziydi emas!" Men darrov: "Ayt, soʻzini qaytara, nega oʻzini shunday aytasiz?!" O'g'lim esa, qoʻrqib, uyqudan uyalib: "Lekin, ota, u xuddi mening futbolchim, men ham oʻzimni oʻsha qiyofada tasavvur qilaman..." 🤣🔥
Na, endi boʻsin — oʻzingizni bildingizmi, yigit?!
Memlar ham tahlil.
O'qiganimda, mana shuning o'zi — Afinadagi vaqtlarimni eslamay turibman, yigit. Aytaman chunki, o'sha kurashdan keyin ertasi kuni ertalab shamol ham "barcha qora va binafsha" kabi esgan edi. Men uyga kelib, derazamni och…
Ogʻlimning shunday javobiga nima deyaman, bas, xalqimning Usman haqidagi gʻururini koʻrganimda — oʻz-oʻzimdan ham boʻysundim🔥 Odamlarning koʻzi oldida chempionlik kamarini koʻtarib chiqib ketayotgan qora yigitning ortida esa butun muxlislar oila koʻrinishini koʻrganimda: qizgʻin istak bilan yonayotgan kichkina qoʻllar, xursandchilikdan yigʻlagan yuzlar, derazalar oldida toʻplanib qolgan xalq... Demak, qilingan ishlarning barchasi—ularning aslida hech biri "tasodifiy" emas. Chunki qora yigit uchun esa bu yoʻl qoʻriqchilardan oʻtishdek: birinchi chempionlikda qoʻriqchini yengib oʻtgan boʻlsa, keyingisida esa oʻzi qoʻriqchi boʻldi💸
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
Uzoq vaqt o‘tgani yoʻq, afsuski, ringdagi yorqinroq sanalarimda otam bilan Navoiy shahridagi bokschi do‘koni oldiga oʻtirib, “Aka, sizni qiyinchiliklar bilan mag‘lub qildi, lekin yuqoriga chiqdingiz!” deb bergan hayajonli gapni eshitib, o‘g‘limning yuzidagi ko‘z yoshlarni koʻrib hayratda qolgan edim. Endi esa, kamar koʻtarilgan vaqtda mening esa… qayerdadir yuragimning ichida boʻlsa-da, xalqimning dovrug‘ini eshitib, “bizniki” ekanligimni his qilish — bu alohida his! Agar Usman yana bir bor chempion boʻlganda, mening koʻnglimdagi “beparvo binafsha qora qahramon” qiyofasi yanada yorqinroq bo‘ladi-ku… qoyil, nega aytmayman — bu insoniyat uchun ham, sport uchun ham qanchadan-qancha yangi hikoyalar yozilishi kerak!
Avval ROIingni ko'rsat 😏