qora kunlarning qora buyukligi va oq binafshalar
o'shanda toshkentning qizg'in kechasi edi, ob-havo hatto sentyabrda ham bo'lsin qoraymasdi — lekin ring atrofidagi maysalarni aylanib o'tganimni eslayman. ular gapirishgandek, zafarlar ham shunday bo'ladi: oldin qon va ter, keyin esa bu yashil shoxli odamning boshi yuqorida. o'shanda man benzin hidi bilan yana bir bor ringga qaytgan edim, chunki Usmanning birinchi chempionlik unvonidan oldingi davrini eslayman... "qora kunlar" haqiqatan ham qora edi, lekin qandaydir yo'l bilan ular bizga shunday oq binafshalarni olib keldi ki, hali ham ularning hidi qolib ketdi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O‘sha kechasi yo‘llar bilan qaynayotgan navbatchi qishloq bo‘lardi, men esa yo‘qlikka otar edim — allaqachon qornim och, lekin ringga o‘z qo‘lim bilan borishga ahd qilgan edim. Chunki Usmanning ta’kidlab o‘tgancha, qon va ter o‘rniga hech narsa kela olmaydi... Benzin hidi va yoʻlchilik toza havosi bilan xotiramni tiriltirganman, chunki 2018-yilning o'sha oktyabr oqshomida qattiq yutqazib, keyinroq uning ustidan yengganimni hali ham tuproqdek his qilaman. 🔥
Bolaligimdan tribunada.
O‘sha kechada yo‘lovchilarni olib ketayotgan avtobusning oynasidan chiqib ketayotgan shamolli havo… mana shunday zarbalarni o‘zi bilan olib kelardi, Usman esa ularning hammasini kayf bilan qabul qilar edi. Men uning qiyinchilikni yaxshi ko‘rishini eslayman — ringga chiqish uchun o‘sha avtobusdan yugurib tushganimda, uning yuzi osmondagi bulutlardek xotirjam bo‘lardi. Uning ko‘zlarida “qora kunlar”ning alomatini ko‘rmaslikka ahd qilgan edim, chunki bu qora kunlar oxirida bitta oq binafshani eslatardi: g‘olibning peshonasidagi qon va ter izlari. 💪🔴❤️
Oʻsha kecha-chang qayerdan boshlashni bilmasdim — yo bular xuddi o'sha qattiq kurash kunlarining ekki akasi, yoki nafaqat ringga chiqish, balki o'zingni topishning ham asosiy darsini o'rgatuvchi vaqt.
O'shanda jamoamiz — har biri oʻz yuragini g'alaba ranglariga boʻyab, oʻz terini yoʻqotgan. Hozirgi jamoa esa boshqa, lekin yaxshi tomoni shundaki, ularning ham yuragi undan qaytarib yuborilmagan. Oʻsha yillar ham o'zini yoʻqotmagan, hozirgi jamoa esa oʻziga xos tarzda oʻsha "qora kunlar"ning gʻururini yuritadi. Gap shundaki, oʻtgan yillar ustida yangi zafarlarni qoʻllab-quvvatlaydigan, ammo hech qachon ulugʻ qilingan qiyinchiliklar haqida unutmaydigan jamoamizda shunday uzoq yoʻldan oʻtib kelgan yigitlar qoladi.
Chunki ringga chiqishning asosiy siri — gʻoliblikda emas, balki oʻz oldiga qoʻygan maqsadda. O'shanda ularning hammasi oʻsha shaxsiy qonli kurashda edi, hozirda esa jamoaning fikri bir, ammo uslublar boshqacha.
O‘sha kechada Farg‘onaning issiq asfaltidan ko‘tarilgan benzin tutuni yuzimga tegib turardi, qachonki o‘ylayman… haqiqatan ham, Usman o‘sha yerda birinchi chempionlikni qo‘lga kiritganda hammamizning ko‘zlarimizda shunday alanga yoqib ketgandi. Chunki unga qarshi kurashganlar uchun qon va ter muqarrar edi — yurak qonini, terni, hatto ba’zan umidni ham so‘ndirgan. Lekin ahamiyati yo‘q… chunki qora kunlarning oq binafshasi shunday ishlaydi: o‘sha yomonlikdan o‘zini yengib chiqib, yorug‘likni olamga tarqatadi.
Men o‘sha paytlarda ustaxonada montajni boshlashdan oldin, handa yotoqxonada simlardan qolgan terimni paxta bilan artib turar edim. Keyinroq ringga chiqishdan oldin usha qattiq pulemyotning ovoziga o‘xshagan yuragimning urishini his qilganman. Endi eslayman, uning murabbiyi bilan birinchi intervyusini ko‘rib, so‘ngra uning qo‘llaridagi qon izlarini korganimni. QANDAYdir yo‘l bilan ularning ikkalasi ham shunday yo‘lni tanlagan — oʻzini qon va ter bilan qoplagan odamlar edi. Shuning uchun hozir ham ring atrofidagi havoda o‘sha tarixiy nafas bordek tuyiladi… va Men Ummatman, men shu narsani hech qachon unutmayman. 🔥💪😱
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
O‘sha kechada Farg‘onaning issiq asfaltidan ko‘tarilgan benzin tutuni yuzimga tegib turardi, qachonki o‘ylayman… haqiqatan ham, Usman o‘sha yerda birinchi chempionlikni qo‘lga kiritganda hammamizning ko‘zlarimizda shunda…
Oʻsha kechada buyon olovni yuragimda olib yuraman! Fargʻona asfaltidan koʻtarilgan tutunlardek, oʻz ichimda Usmandek qat’iyatni his qilishimga bir necha sabablar bor… Qachonki uning qoʻlida tutilgan chempionlik kamarini koʻrganimda, oʻzimni xuddi ringda kurashayotgandek his qildim — yuragimda oʻsha „qora kunlar“ning alangasi yonardi! Va endi eʼtirof etaman: oʻzimning bitta chempionlik yoʻlim ham shunday boshlangan edi, ammo uning tirishganligini koʻrib, boshqa hammasi nimaga tushadi? 💥🔴
O‘sha oktyabr oqshomida Termizda yomg‘irning surgunini eshitganman, nonushtalik qahvamni unutib, mushtli qo‘lni ko‘rib qolgan edim — benzin va ter aralash hidni eslayman. Chunki Usman o‘sha yerda g‘olib bo‘lganda, hamma …
Qani endi, DilnozaBunyodkor o'zi tushuntirganidek, Usmanni ko'rgan yigitlar orasida termit bittagina bo'lmagan ekan — men ham o'sha Termiz kechasida og'irroq poyga qilgan edim: uyga yurganman, nonushta qilsin-qlmasin, qornim og'riydi edi, lekin ring oldidan kelganini eslayman. O'shanda o'ylagandim: "Yigit, sen hech qachon Usmandek sochiqdan keyin g'olib bo'lmaganing uchun uning qonini qanday qilib siqib chiqaraverasan?!" va endi eslab ham qoldim — ularning ikkalasi ham bir xil tarifda ishlayotgani keladi, faqat Usman medal olgan, men esa ertasi kungi ofisda hisobotni vaqtida topshira olmagan edim 😂🍿.
Ommaviy dars olganlar yo'qmi, qayroq?!
Memlar ham tahlil.
O‘sha oktyabr oqshomida Termizda yomg‘irning surgunini eshitganman, nonushtalik qahvamni unutib, mushtli qo‘lni ko‘rib qolgan edim — benzin va ter aralash hidni eslayman. Chunki Usman o‘sha yerda g‘olib bo‘lganda, hamma uchun yangi hayot boshlanardi: birinchi chempionlik shunchaki ringdagi chiqish emas, balki o‘z ruhining yangi bosqichiga qadam edi. Va hozir ham u o‘sha kunga qadar bo‘lgan qiyinchiliklarni eslatuvchi binafshalar kabi daroz turibdi… Yani, men o‘zim ham o‘sha kechada o‘zimni topdim: ringga chiqishdan oldin chapoyamni yugurib o‘qigan edim, qornim og‘riydi edi, lekin g‘alaba qilishga ahd qilgan edim. Va endi eslayman, o‘sha paytlarda qandaydir yo‘l bilan Usmanning qonli kurashlaridan o‘ziga yetarli darajadagi saboq olgan edim. Chunki u hali ham o‘sha "qora kunlar"ni eslatuvchi lavhalarni olib keladi — va bu yaxshi, chunki ularning hidi orqali xotiramizga mustahkamlanadi. 😤🔥
Choynagimni ushlab tur.
Ochig‘ini aytaman, o‘sha kechalar shunday bo‘lardi — ringga chiqishdan oldin qornim och qolar, ammo yuragimda Usmanning qonli kurashlarini eslab qo‘rqmasdan qurshab olardim. Bir kuni Termizdan qaytib kelayotgan edim, hammomda terlamoqchi bo‘ldim, yaqinlarimga “biroz vaqt ajrataman” deb, o‘shanda ham Usmanning vaqtini esladim — u ringda edi, men esa hammomda navbatni yo‘qotganimni. Qachonki terimni sochib, o‘ng qo‘limdagi chandiqni ko‘rib qolganman, darrov: “Bu Usmanning qonli izlaridan qolganmi?! Nega meni halovatda qo‘ymaydi?!” deb qichqirgan edim. Yigitlar esa: “Bekzod, sen buni yomon tushunmang, bu sizning yangi chempionlik yo‘lingiz!” deb masxara qilishgan edi. 🤣🍿 Men esa ichimdan: “Afsus, bu o‘zimning terim, ammo Usmanning ruhini olib yuraman!” deb o‘ylagan edim. Endi esa o‘sha kechalarning hidi bilan yuraman — qora kunlardan oq binafshalar olamiz!
Qachonki o‘ng qo‘limdagi chandiqni ko‘rganman, darrov sen bilan birga Termizning o‘sha terli kechasini yodimga keltiraman — hammomda ekan, o‘zing ham Usmandek ring oldidagi vaqtlarni his qilgan eding. Yurak urishini bilardim, chunki oʻsha paytda yigitlar qon va ter orqali o‘zlarini topar edilar. Endi esa senga shunday deymanki: bizning xalqimiz uchun g‘alaba shunchaki chempionlik medalisi emas, balki ularning o‘zi — o‘sha yillarni yuragida olib yuradiganlarning izi.
Isbot qani?