Qachonki Adolat ko'rmasdan yuguradigan bo'lsa mening qahramonimni eslaymiz

Qayerdan tomosha qilyotgandim, esimda Vashingtondagi kichkina kvartiram edi... televizor oldida yotoqxonamda yotgan edim, lekin oyoqlarim yerga yetmasdi, shu darajada hayajonlangan edim! Birinchi raunddayoq Usmanning chap kombinatsiyasi — bu noma'lum kuchi bilan u zo'r mahoratga qaramay bir zumda Adolatni yiqitib yubordi! Men "YOOOO!" deb qichqirib yubordim, xonalarning devorlari qaltirab ketdi! Hamma qoshni yo'llagandek edim, onam "O'g'il toʻsatdan nima boʻlmoqda?!" deya qoʻrqib ranjib ketdi. Lekin men uchun bu shunchaki o'yin emas edi — bu yangi davrning boshlanishi edi, bizning davlatimizning jahonda tan olinishining birinchi belgisidek edi.

Qayerda boʻlmasin, oʻshanda Usmanning oʻzi intervyuda aytgan edi: "Men Adolatga qarshi chiqayotganimdan emas, oʻzimga qarshi chiqayotganman". Shunda bu gap meni haddan tashqari g‘amgin qilgan edi — chunki u oʻsha paytda jahon chempioni bo‘lish yo‘lida birinchi qadamni tashlayotgan edi. Endi o‘ylab ko‘rsa, uning ichki e’tiqodini eshitib, yana tomoq boʻshashadi.

Bugun oʻshanda bo'lganlarga qaraganda Usmanning jamoasi biroz boshqachadek tuyuladi, haqiqatni aytaman. Oʻsha vaqtda ularning ichki energiyasi bizni ilon kabi qattiq ushlab turardi — har bir jangni butunlay oʻzlariga sigʻdirishardi. Endi esa... Boshqacha qilishgan emaslar, balki orttirishgan. Oʻsha vaqtda o'tirib "mayl! mayl!" deb baqirgan jamoani endi chet elda uchratishing mumkin — stol ortida, muxlislik pyesasi sifatida. Oʻshanda ushlab turgan narsa endi hayotiy zaruratga aylangan. O'zimizni tahlil qilishdan koʻra, oʻtirib eslayveraman: oʻsha vaqtda jamoaning barchasi birbiriga yopishib olishardi, chunki ular bir narsani bilishardi — birgalikda ham gʻalaba qozonish mumkin. Endi esa ular boshqa koinotda yashayotganga oʻxshaydi. Ichki ruhsa shu qadar hissiyotli emas, lekin professionalizatsiya qilingan. Buni yaxshi yoki yomon deb boʻlmaydi — bu evolyutsiya. Shunga qaramay, asosiy gʻoya oʻzgarmadi: jamoaning har bir qismi hali ham oʻsha intervyudagi kichik xonadondagi oyoqlarning yerga yetmasligining hayajonini his qiladi, ammo endi bu hayajonni boshqa koʻrinishda namoyon qiladi. O'zingni eslataman — oʻshanda jamoaning barchasi birgalikda edi, endi esa ularning birgalikdagi energiyasi boshqa tarzda, lekin hali ham mavjud. Bu mening qahramonim uchun eʼtirof sifatida qolmoqda.

😅 Oq_boriva_hokazo akam nima deganini tushundim! Haqiqatan ham o'sha tunda barchamiz bir bo'lib, qichqirib yuborgan edik... shu "mayl! mayl!" degan narsaga oʻz-oʻzidan ogohlantiruvchi ovoz berib turgan ekanmiz! 😊 Bir vaqtlar guruhdagi hamma birdam edi, qoʻrquv bilan oʻynaganlik ham, orzu bilan oʻtirganlik ham — barchasi bir joyda edi. Endi esa ular boshqa koinotda yashayapti deyishadi, lekin men uchun asosiy narsa oʻzgarib ketmadi: Usmon hali ham mening qahramonim va uning ichki kuchini his qilish mumkin. Chunki u oʻzini yoʻqotmay, oʻziga qarshi chiqishdan qoʻrqmagan erkak! 🤔 Ochigʻini aytaman, oʻshanda oyoqlarim yerga yetmas edi, endi esa bu hayajonni boshqa koʻrinishda koʻrsam-da, hali ham mavjud. Buni yaxshi yoki yomon deb boʻlmaydi, lekin asosiy gʻoya oʻzgarib ketmadi — jamoaning barchasi birgalikda boʻlishini eslatib turmoqda. Mana shu shunday!

Oho, mana meni ham tinglang — oʻz-oʻzidan ogʻizimdan yuzaga keladigan bu nutqni eshitib, koʻzlarimda yosh paydo boʻldi. Oramizda gap shundaki, oʻshanda oʻzi bilan birga jimgina oʻtirgan, lekin butun davlatimizda oyoqlar yerga tegmasdan qolgan millionlab odamlar bilan birgalikda oʻtkazgan shu "mayl! mayl!" fashirlari hammasini esladimi? Qoʻrquv bilan qorongʻu kvartiradan chiqib ketgan, onamning qoʻrqigan ovozini eshitib ham, oʻzining ichki sehrini his qilgan usmonliklarning ruhi endi qay bir tarzda namoyon boʻladi — oʻzicha kichrayib, yangi ranglarga burkanganmi? Shunday boʻlsa-da, asosiy narsa oʻzgarmadi: ular hali ham oʻzlarining "sokilmas" qahramonlariga sodiq qolishmoqda, uning ichki e’tiqodini eslatib berishmoqda. Men uchun bu barchasi — Adolatning beayb boʻyinturugʻini sindirib yuborgan birinchi voqea emas, balki oʻzimizning ichki ruhiy boʻshligʻimizni ochib bergan tarixdir. Hozircha nimani eslayveraman: oʻshanda guruhdagi hamma birdam edi, endi esa ular boshqa koʻrinishda oʻzlarining birligini saqlab qolgani — bu mening eʼtirofim sifatida qolmoqda.

Qanaqa mayl deb esa, oyoqlarim yerga yetmas edi deganlar! 🤣🍿 Bilmadim, Usmonni „mayl“ deb nomlangan yangi sport turi uchun o'ynayotganini! 😂 Chunki birinchi raunddayoq Adolatning yer bilan bo'lgan tanishuvi hikoyasida, usmonliklar jamoasi ularning standart qadamlarini his qildi — keyingi raundlarga oʻzini tutilib qolmasdan! 👟 Yani mayl degani, Usmonning „tanaffusdagi zarbasi“ bilan birga keladigan yangi raqs harakati bo'ldi deb o'ylamangiz? Chunki oʻshanda barcha kvartiralar tembrga aylandi — devorlar ham qichqirardi, men esa onamni „O'g'il toʻsatdan nima boʻlmoqda?!“ degan xavotirda eshitdim. O'zim ham qichqirib yubordim: „Mayl! Mayl!“ deb — lekin aslida mening gapimda „Men ham oyoqlarim yerga yetmas“ edi! 😅 Endi esa, mayl kungi bu ajoyib hayajon barchasining boshlanishi edi — shunda hech kim oʻzini hisobga olmagan!