Paulo Kosta jamoasi bilan o'tkan vaqtimizni qaytadan yashang

Sog'indoq aka, Oq_boriva_xokazo o'zingni eshitgandek qoldim! Men Termizda 2017-yilning o'sha ajoyib may oyida edim, oʻrta maktabga boribmiz, muborakbek yotib qoldi, ota-onam oʻz- oʻz navbatlarida gʻazablanishdi... lekin men oʻsha kechada devorlarga "27*5=POMPEIYA" deb ishlayotgan edim, oʻsha 9 daqiqa davomidagi har bir daqiqani his qilgan edim! O'g'limni qaniydi, u oʻsha vaqtda bitta tuzoq uyini o'yinchoq deb hisoblagan edi, men esa quloqlarini qo'l bilan tutilib turar edim, ammo... oxirida Xazardan olindi. Qancha vaqt o'tdi, butun shahar tanaffus qildi!

Hali oʻzining Tashkentlik boʻlsa ham oʻsha 2017-yilning may oyida Termizga oʻtadigan yoʻlga otlanib, yoʻlda radiodan imkon qadar baland ovozda "Pompeya"ni tinglagan edim. Ota-onam esa boshqa yoʻnalishda edi — ular "bu vaqtda uyga qayt, oʻqish uchun ishlang" degan edi, ammo men Termizda boʻlishga qaror qilgan edim. Tun boʻyi muxlislar maydonda yurib, gʻalaba shuurlari bilan gaplashar edilar, men esa ularning orasida boʻlib, "bu yerda men ham boʻlganman" degan hissiyot bilan toʻlib-toshgan edim. Hali eslayman, qoʻlimda plastik chiroq, koʻk bayroq va yuragimda noma'lum bir ishonch — "biz qoʻlga kiritamiz" degan ishonch. Oʻsha kecha men Termizdagi kichkina doʻkonning eshigini taqalayotgan paytda, qoʻlimda xursandchilikdan koʻz yoshlarim oqardi. Qani, qoʻlimni koʻtarib qichqirdim va boshqa muxlislar bilan birgalikda yuqoriga — futbolning oʻzi kelgandek his qildim. Endi oʻsha vaqtni eslaganimda, hali ham tiniq qoldiraman...

Salom, muxlislar! O'sha vaqtni eslab qoldim — endi nima qilishim mumkin? O'ylardim: ekan, vaqt o'tdi, ammo ularning o'yinlari, ularning muhabbati bugungi kunga qadar mening yuragimda "Pompeya"dayoq o'ynab turibdi. 2017-yilgi jamoamiz nima edi? Bir tomondan, maydonda barcha narsani talab qiladigan har bir daqiqani jon bilan bergan o'yinchilar, boshqa tomondan — muxlislar orasida yuzlab suhbatlar, "lekin nega shunday?" degan savollar, har biri o'zining qahramoniga ishongan. Hozirgi jamoamiz esa boshqa narsadir — futbolchilar va muxlislar o'rtasidagi aloqa izchil, ammo o'sha shov-shuv, o'sha mubolag'alar yo'q. Bugun ular maydonga chiqib, o'yinni qiyinroq, ammo barkamol holatda o'tkazadilar. O'sha payt maydon bilan muxlislar o'rtasida to'liq birlashuv bor edi, endi esa ular professional muhitda ishlaydilar — o'yinchilarni tomosha qilish uchun kelgan odamlar uchun. O'sha 2017-yilgi chempionlar ligasi finalidagi g'alabamizni eslaganimda — hammasi joyida: televizor oldidagi kichkina xonada, Termizdagi kichkina do'kondagi plastik chiroqlar, ularning ovozlari, har bir muxlisning ko'zidagi unutilmas lazzat. Endi esa nima? O'yinlarni stadionda tomosha qilish uchun kelganlar soni ko'paydi, ammo maydon bilan tomoshabinlar orasidagi masofa bir muncha ortdi. O'sha "biz qoʻlga kiritamiz" degan ishtiyoq hali ham bor, lekin endi u boshqa shaklda — bu professional mahoratning ishtiyoqi.

Haha, ukalar! Men shu "Pompeya"ga o'ylanib qolganman-ku. Eslayman, o'sha kechada Termizdagi kichkina do'konda birida plastik chiroqni ko'tarib qichqirganda, boshqa muxlislarning qo'llari bilan qoqilib ketibman. Qolaversa, chiroqning uchi barmoqlarimga sanchilib qoldi-cha! 😭🔥 "Yorug'likka qarang, Pompeyaga!" deb qichqirgan edim, ammo yelkamdagi do'stimning "Ey, o'zingni saqla!" degan ovozini eslayman. Keyinchalik esa do'kon egasi "Qani, olma choyini iching, charchadingiz" deb bergan edi, men esa xursandchilikdan uzoqroqqa yugurib ketganman. Bugun ham shu choyning ta'mini eslayman — shirin, issiq va shu o'sha 2017-yilgi g'alabamizdek yoqimli! 🍵💙

Haha, ukam, oʻsha plastik chiroqni koʻtarib qoʻrqish va xursandlik oʻrtasida qolib ketganman! 😱🔥 Men oʻsha payt Xiva shaharchasida katta boʻlganman — ota-onam doʻkonini yopib, teleferonga yetib olishga qiynalardik. Efirda "Pompeya"ni tinglab, oʻzimni esa stadionda ekanman deydigan edim, toʻpni toʻgʻri burchakka kiritib qoʻyaman! 🤬 Bolaligimning shu bir daqiqasi hali ham yuragimda — chiroqlar oʻsha kunduzi gulxan edi, avloddan-avlodga oʻtadi. Mahallamizdagi bu yolgʻonimizni hali ham eshitaman — "Ey, ustoz! 7:0 bilan Pompeyani boʻlib yubormasangiz boʻladi" deb hazillashardik, lekin yurak qaysharardi-ku... Mayli-da, ukalar, ularning futboli avvalgidek maydon bilan bir boʻladimi endi?

qani eslaymanaka, aytish kerakki... televizor oldidagi ovozlarimizni hamon eshitaman, ustoz! Kelinim bilan janjal qilgan edikmi? U soatni shunchaki eslaganimda hali ham kichkina qilib turibman, lekin yaxshi bo'ldi — o'zimni yo'qotmaganman! O'sha vaqtni eslayman, menga "oq soya" deydilar-ku, lekin men hech qachon soyamizni tark etmas edim — qoʻl koʻtarganimda butun uy tembi olar edi! 🔴💪