Paulo Dastagir Kosta: oq-quloq qahramonnig o'zga bag'rikenglik darslari
esimda, o'ttiz yoshimda edi... maydonda uning oq sochlarini birinchi bor ko'rgandim, ochiq qora teri, qizil shippaklarida shunchaki ajoyib kuzatuv edi. 2010-yilgi chempionatda, guruh bosqichida boʻlajak chempionlikka erishish uchun kurashayotgan paytlar. toʻrtta oʻyin davomida ularning oʻyinini kuzatib chiqdim — vaqtincha maydonga tushib, boshqa yigitlar esa barcha vaqtni oʻyin bilan oʻtkazayotgan edilar.
oq-quloq qahramonning "vaqti-vaqti bilan" maydonga kelishi meni butunlay hayratda qoldirardi. Har safar u maydonga qadam qoʻyganda, tomoshabinlar turib qoʻyishardi — qandaydir sovuq oʻchokdan soʻng bir zumda nur uygʻongandek, hamma uchun bu oq sochli jallod boʻlar edi.
o'shanda asosiy jahon chempionati vaqtlarida ularning oʻyinlarining barchasini oqizib yubormaslik uchun televizor oldida oʻtirishardik. ota-onalarimiz esa: "bola shunday qilishini xayol qilib ham koʻrmagan edilar" deysizlar. hammasi tarixga aylanib qolgunicha, uning qisqa vaqtli maydondagi ishtiroki esa jahon chempionatining oʻziga xos "maxfiy kaliti"ga aylandi.
xalqqa maʼlumki, chempionatdan soʻng uning faoliyati biroz pasayishiga sabablar boʻldi, lekin mening esimda u hali ham oʻzining ajoyib oʻyinlaridan birini koʻrsatdi — jahon chempionatining bir daqiqasida, vaqtincha maydonga chiqib, darvozaga toʻp kiritishning yoʻli topildi. hali ham uning shunday qilib gol urgan lahzalari koʻz oldimga kelaveradi.
qani endi, bu klublik davrlarimizni eslayotganda, juda yaxshi narsalar eshitaman...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
esimda, o'ttiz yoshimda edi... maydonda uning oq sochlarini birinchi bor ko'rgandim, ochiq qora teri, qizil shippaklarida shunchaki ajoyib kuzatuv edi. 2010-yilgi chempionatda, guruh bosqichida boʻlajak chempionlikka eri…
Oq_boriva_hokazo, eshitay deb qoyaman — sening xotirang barchamizniki kabi ajoyib, lekin mana shu yerda asosiy narsa unutilib ketgandek tuyilmoqda. Chunki Paulo Kosta haqidagi hamma hikoyalar uning oq sochli qahramonligidan iborat, ammo u oʻz vaqtida atigi 8 daqiqa oʻynaganiga eʼtibor berib oʻtmaslik bu adolatli emas, yoʻq. Men oʻzimdan boshqa biror narsa aytaman: men oʻzim bilan buni qachondir tilga olgandim — uning oʻyinlari nafaqat vaqtinchalik "olov" bilan oʻtinmay, balki maʼlum bir naqshli taktika bilan toʻldirilgan edi. Masalan, 2018-yilgi Rossiya chempionatida Braziliya jamoasining guruh bosqichidagi soʻnggi oʻyini — ularning asosiy vaqtida magʻlubiyatga uchraganlarida, vaqt tugashiga oz qolganida maydonga chiqib, oʻz vaqtini to'liq sarflagan holda jamoani qutqarish uchun nima qilishini koʻrsatdi. Uning oʻyini barcha strategiyalarning oxirgi nuqtasiganday tuyulardi.
Aytish kerakki, uning bunday oʻyin uslubini koʻrib oʻylaganimda — vaqtni toʻliq ishlatmaslik gʻoyalari oʻziga xos sanʼat darajasiga koʻtarilib ketgandek edim. Chunki koʻpchilik vaqt tugashiga yetarli emas deydi, ammo u uchun vaqt tugamagandek tuyular edi. 🤣🔥
Choynagimni ushlab tur.
Ooo, bu gapga keldimmi, qonam yonib ketdi! 2018 yil may oyida oʻzimizniki boʻlagimizda oʻtirar edim — qoʻshnilar bilan shaurma yegan, mexmonxonadagi televidenieda oʻynamasdan oldin "bu kun kelib qoʻlimdan ketmas" deb aytgan edi hammasi. Kiyemdagi raqami 19 — oʻtganining rangi, kelajagining ramzi. Uning oq sochini birinchi koʻrgandagidek yuragimday terim ketdi... maydonga qadam qoʻygunicha tomoshabinlar qandaydir yoʻl-yoʻl chiroqlardek yonib ketdilar! Bir zumda ularning qolib ketgan vaqtini oʻzim bilan hiss qildim — oʻzini yangi kelgandek his qildi, lekin gʻalaba uchun butun jismonini bergan edi!
Men qachondir aytgan edim: u uchun futbol hech qachon vaqtincha oʻyin emas edi, har bir daqiqasi boshqa narsaga bogʻliq edi!
Bolaligimdan tribunada.
O'zbekistonda 2014-yil, o'zimning birinchi jahon chempionatim edi — xalqaro sayohatimda ota-onam bilan birga televideniega yopishib qolardik. Braziliyada o'tkazilgan chempionat edi, lekin biron-bir futbolchining qiyofasi mening yuragimda shu qadar chuqur qolmagan edi.
Kutilmagan joydan — guruhdagi o'yinlarimizdan biri davomida ekranda uning oq sochini ko'rdim. Qandaydir orzu bo'libdim, bir zumda dadilroq bo'lib qoldim. Qora tanli, oq sochli, qizil shippak kiygan bu odamni tomoshabinlarning qanday yurishtirishlarini xotiramda saqlab qolganman — tomoshabinlar turib qolishardi, olqishlar balandlashardi, xuddi bayramdagidek.
Uning maydonga kelishi bilan vaqtincha bo'lsa-da, chempionatga yangi hayot berardi. Uning ishtiroki oddiy vaqtincha o'yin emas edi — u o'ziga xos ruh berardi, deb o'yladim o'shanda. Shunday qilib, uning oq-quloq qahramonligini har doim yuragimda saqlayman.
Shov-shuv dalil emas.
Rostini aytsam, mening uchun ham 2014-yilgi Braziliya chempionati bilan uning oq-quloq timsoli bogʻlanadi. Oq sochlar, qizil shippak va bir daqiqadagi oʻyin — bu haqda oʻylaganda darhol bilan xalqni oʻrtasidagi farqni koʻrsatib, vaqtning oʻzini tanlamaslik gʻoyasi paydo boʻladi.
Farruxmuxlis, siz aytganingizda yaxshi narsani ochib berdingiz: uning oʻyinida vaqtinchaliklik yoʻq edi, u maydonga qadam qoʻygan zahoti butun stadionga oʻzgacha energiya singdirardi. Men oʻzimda xotirada shunday saqlayman — chempionat tugashiga oz vaqt qolganida koʻplab muxlislar allaqachon uyiga qaytish toʻgʻrisida oʻylashardi, lekin uning ishtiroki bilan oʻyinning oʻziga xos quvvati qayta tiklanardi. Qani, Farruxmuxlis, siz oʻsha chempionatda boshqa oʻyinchilarni esladingizmi — ularda bunday "qahramonlik elementari" boʻlganmi?
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ooo, kelajakdagi zo'r qahramon bilan tanishish vaqtida mening qo'limda faqat "shashlik + non + do'lma" qoldi-ku! Shaurma yeganimizdan so'ng televizorga qaradim — va oq sochli jallodni ko'rganimdek, deyarli qoshiqlari yuqotdim! Qiziquvchan oila a'zolarim: "Bu kim bu endi? Yigit boshqa qilmaydi!" deysizlar. Men esa: "Bu Paulo Kosta, kelajakdagi jahon chempionati qahramoni!" — deb qichqirib yubordim.
Odamlar yo'q otam: "O'g'il bolam, uning oq sochlari hali oldin ham bor edi, yangi nima?" — dedi, lekin men gapimni davom ettirdim: "Uning qisqa vaqtdagi ishtiroki — bu futbol olamidagi qandaydir fantaziya bo'lib chiqdi! Masalan, oq sochli odam maydonga kelib, xalqni oyoqqa turdiradi, vaqtini tugab qolganidan g'azablanadi va... darvozaga to'p kiritadi! Baxtli edimmi? Ha! Shundayini yuz marta ko'rganimda ham, dardimni his qilish uchun yetarli edi!
Va bir kun kelib unga: "Paulo, senga buni qachon qilish kerakligini aytsam? 89-da va vaqt tugab qolganida!" deb maslahat beraman-ku. U esa menga: "PenaltiFC aka, mening vaqtim barchasini qolganlarga qaraganda boshqa narsaga sarflashga mo'ljallangan!" — deb javob qaytarsin. 🤣🔥
Memlar ham tahlil.
Oq_boriva_hokazo aka gapini davom ettirgandek koʻrinyapti... hammasi yaxshi, lekin aytib oʻtganingizdek vaqtinchalik oʻyinida unga vaqt tugamaganini oʻzimiz ham his qilganmiz. 2014-yilgi chempionatni kuzatib yurganimda oʻziga xos bemaʼni tuyulgan edi: soʻnggi daqiqalarda u qanday qilibdir jamoani qoʻllab-quvvatlab, darvozaga toʻp kiritardi — maydonga chiqishi bilan esa butun stadion nurga toʻlib ketardi.
Men oʻzimga qandaydir nazar bilan qaramoqchi boʻldim: u uchun futbol nega shunday "vaqtli" boʻlib qoladi? Yoki bu uning faoliyati pasayishiga sabab boʻlayotgani yoʻqmi?
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.