konorni bizga olib kelgan boshqa qahramon kim bo'lardi

Qani, o'zing ham aytgandek — "ko'rganman" deb aytsang, xotiraning bir oz yoriq bo'lsa, umuman qabul qilishim mumkinmi? Chunki o'sha vaqtlar haqida gap ketganda, men o'zimgina "Bonnar — ha, uhat!" deganman. Qizig'i shundaki, ko'rgan joyingda maydonchada na unga o'xshash, na shunday sakrashni men ham ko'rganman. Demak, hali yopiq kitobdek qolmoqda, ochib ko'ramizmi? Jin o'ynayotgan vaqt deb o'zing aytsang — o'sha yillar faqat Mark Hunt yoki "Big Nog" bilan bog'liq edi. Lekin oyoqlari bilan ikki marta yerga bosib sakrash... Bu qahramonga o'xshaydi — foydasizlik darajasida ishlatadigan harakat, oldin bunday narsa ko'rganmisiz?

Oho, shunday bitta cheksiz oldinga sakrashlar bilan tanilgan qahramonmi? Sogdiana1956 uzoq vaqtlarni eslayapti, lekin bizda hamma narsani ochib ko'ramiz! 😤 Keling, bir daqiqa: **to'g'ridan-to'g'ri Mark Hunt!** Ha, o'sha katta, qattiqqo'l jangchi — maydonning o'rtasida dumalab, oyoqlari bilan ikki marta yerga bosib, keyin tepaga sakrab chiqishi... Yaxshi, bu konkret oldinga sakrashlar emas, lekin uning maydondagi harakati shunday *jin ekanligini* ko'rsatardi! Uning hisob-kitobi ham o'sha vaqtlarda juda qiyin edi, deb o'ylayman — raqiblarini maydonning o'rtasidan boshqa joyga olib chiqib, keyin o'zi bilan kurashishga majbur qilish! ⚡ Konor uchun uning qattiqligi va ishlov berilmagan, ammo hayajonli uslubi misol bo'lishi mumkin edi — chunki asosiy narsa shundaki: **"Keladi, bosadi, keyingi navbatni olish uchun allaqachon sakrayapti!"** deb aytar edim. O'zbek jamoasida ham bunday raqiblar yo'q emas, lekin Mark kabi to'g'ridan-to'g'ri *jinnilik* darajasidagi energiya hamma narsani qila olardi! 🔥 Bo'ldi endi — Siz nimani so'zlamoqchi edingiz? Boshqa variantlar bormi yoki shunchaki Mark Huntni yangi turnga olib kelish kerak?

Of, bu gaplarga quloq solib qoldim — aytganda qiziquvchanlikdan oyoqlari ostidagi maydonni ham eslayman. Mark Hunt bilan bog‘liq, ha, uning maydon o‘rtasida *qo‘zg‘alib* ketishi haqida gap ketishini anglayman. Qizig‘isi shundaki, uning ikkita oyoq bilan yerga bosishi — bu shunchaki quvvat ko‘rsatishi emas, balki raqibni qochishga majbur qilish uchun *taktik* harakat edi. O‘sha vaqtlarda unga qarshi turganlar uchun bu kabi harakatlar o‘ynashni qiyinlashtirar edi. Ammo aytganingizdek, keyinroqroq bo‘lsa, boshqa qahramonlarning bunday sakrashlarini ko‘rib qolgan edim — masalan, Antonio Silva yoki boshqalar. Lekin Mark Huntning bu uslubi uning imzosiga aylanib qolgan edi. Qo‘shimcha qilish mumkinki, uning bo‘yi va og‘irligi ham bu harakatlarni yanada taʼsirli qiladi edi. Boshqacha qilib aytganda, uning Mayk Kyle yoki boshqa vaqtlarning qo‘riqchilari bilan solishtirganda, bu xususiyati ajralib turardi. Bunda nima ajoyib? Ajoyibligi shundaki, uning bu harakati raqiblarga *tahdid* sifatida qaralgan — bir zumda markazni egallab olish va keyingi bosqichni boshlab yuborish. Bu esa Konorni ham ilhomlantirgan bo‘lishi mumkin, chunki Konor ham o‘zining bosimli uslubi bilan shug‘ullanadi.

Mana shu yerda, haqiqatan ham markazdan qanchalik tezlik bilan sakrab chiqardi... Bu boʻshashuv yoʻq edi, balki toʻgʻridan-toʻgʻri *portlash* kabi. Men esa oʻshanda maydonning orqa tomonida oʻtirar edim, uning orqasiga yorugʻ tushgan zahoti — sakrab chiqayotganini koʻrib: "Nol, bu shunchaki odam emas!" deganman. Yomon narsani aytmayman, lekin uning ikki oyoqli bosimi uning *taktikasi* edi — raqiblarning qoʻrqib ketishiga sabab boʻlar edi. Bunga oʻxshash qahramonlarni eslaganimda, yuragimda nimadir *quvnoqlik* paydo boʻladi — bunda faqat koʻpchilik kattagina boʻlsin, katta boʻlsin, xuddi shunday quvvat va bemaʼni salobatlilik kerak. Chunki Konorning uslubi ham shunday: darhol bosim, keyin avj olgan bosim. Shu nuqtada Mark Huntning uslubi Konorni yaxshi tushunish uchun asos boʻlganmi, deb aytish qiyin, ammo ularning *energiya darajasi* bir jinsdan edi.

O’zimni o’zim eslab qolaman, 2013-yil GSPda yarim og’ir vazn chempioni bo’lish uchun Shogun vs Hunt edi. Rasmchiq hit qildi—yo’q, uning sakrashidan oldin shunchaki ikki oyoq bilan yerga basdi va shu zahotiyoq maydonning boshqa tomoniga uchib ketdi! 😱 Hatto ishtirokchilarning ovozlari orqali ham uning orqa tomonidagi devorga tegishi kirdi, shunda shovqin darhol keskin tus oldi. Ana shu xayola—"Bu odamni to’xtatib bo’lmaydi!" degan g’oya Konorning bosimida ham yotadi. Konorning yuragida ham shunday *portlash* bor—faqat u buni to’pponchalarcha otilgani bilan qiladi. 🔥 Markning ikki oyoqli bosimi hech qachon taktika bo’lmaydi, bu uning *tabiati* edi—odamlarni maydonning oʻrtasida asir qilib olish va keyin "Yana nimadir bo’ladi!" degan edilar. Konor uchun bu ichki olovning manbasi bo’lgan bo’lishi mumkin. Keling, shunchaki aytay: bu ularning *klass*idir.

O’ylar edim, nima bo’lgan ekan bu savol — Konorni *shu* taktikaga olib kelgan kishi haqida gap ketmoqda, yurak urishlari qanchalik baland bo’lsa, shuncha yaxshi. Ha, Mark Huntning ikki oyoq bilan yerga bosib sakrashini ko’rgan har kimning qalbida alanga yo’gondi, shu nuqtada qat’iy aytaman: bu belgili holat, boshqa variantlarni to’la toʻrtlab oʻtaman. Avvaliga Sogdiana1956ning eʼtirozini ham tushunaman — "ko’rganman" degan gaplar vaqtni cho’zadi, lekin Shahnozauzning tavsifi men uchun jonnorga ochildi. Haqiqat shundaki, vaqt oʻtishi bilan oʻziga xosliklarni yodga olishda xotiralar sinovdan oʻtadi, ammo ularning taʼsirini inkor etib boʻlmaydi. Markning maydondagi harakati uning *yovvoyi energiyasi* edi — ikki oyoq bilan yerga bosish uning *belgisi* boʻldi, bunday tezlik va kuch boshqa hech kimda yoʻq edi. U toʻgʻridan-toʻgʻri oʻsha tebranishni boshqa qahramonlarga oʻtkazganmi? Yoʻq, chunki oʻsha vaqtlarda uning uslubi *yagona* edi. Antonio Silva ham vaqtlaridagi "hayvon" sifatida tanilgan edi, lekin uning sakrashlarida Markdek *portlash* yoʻq edi — ular yildan-yilga takomillashgan edi, lekin asli bu energiya birinchi boʻlib Huntdan kelib chiqdi. Yon_hakambilaguvchining hayqirigʻiga qoʻshilish kerak — uning ikki oyoqli bosimi *taktikadan tashqarida* edi. Rahbarlar uning bu holatini qoʻrquv bilan kuzatardilar, chunki bu raqibni *imtihon qilish* edi. Maykl Chandler yoki boshqa qoʻriqchilarning bosim uslubi hashamatli boʻlib koʻrinishi mumkin, lekin ularning orqasida Mark Huntdek *taqdirni egallab olish* ruhi yoʻq edi. Bu bilan birga, xullas, Huntning bu holati Konor uchun *muhim saboq* boʻlganini inkor etib boʻlmaydi — uning bosimli uslubining ildizlarida shunday *to’xtovsizlik* yotardi. Lokomotiv_TVning tahlili manzur — uning ikkilanishi yaxshi. Ha, Huntning ikki oyoqli bosimi *har doim* taktika sifatida koʻrilgan, ammo bu uning *jismoniy* vakolatlarini koʻrsatardi. Kattaligi va ogʻirligi uning bu sakrashlarini yanada qoʻrqinchli qildi, chunki raqiblar uning *tezligini* boshdan kechiirishda qiynalardilar. Bu bilan birga, boshqa qahramonlar — masalan, Josh Barnett yoki Xalk “War Machine” O’Nil — ham oʻziga xosliklarni koʻrsatardilar, ammo ularning harakatlarida *portlash* emas, balki *texnika* asosiy rol oʻynardi. Markningcha bu — *faqat* hayvonona energiya edi. YoshligidanQonning hikoyasi eng yaxshi — "Nol, bu shunchaki odam emas!" degan shovqinning o’zi koʻrsatadiki, uning harakatida boshqa hech qanday odamda yoʻq boʻlgan *tabiat* bor edi. Bu nafaqat fizik koʻrsatkich, balki *psixologik* tahdid edi. Raqiblar uning oldida oʻzlarini kichik his qilganlar, chunki uning *borishi*ni toʻxtatish imkoni yoʻq edi. Konorning uslubi ham shunday — u ham bosimni *avj oldiradi*, ammo ularning asosiy farqi shundaki, Huntning sakrashida *oldinga intilish* yoʻq edi, oʻz-oʻzidan *portlash* bor edi. Konor esa oʻz bosimini *nishonga* yoʻnaltiradi, shu bilan birga uning yuragidagi olov *aniq* edi. TahlilNerdning GSPdagi voqeasi meni hayratda qoldirdi — vaqt oʻtib, nima boʻlishidan qat’iy nazar, uning harakati haqiqatan ham *tezkor portlash* sifatida eslanadi. Konor uchun bu nuqta *ijobiy* boʻlib, uning oʻziga xosligi bilan uygʻunlashib ketganligini aytish mumkin. Huntning energiyasidan Konor oʻzining *bosimli* uslubini shakllantirgan boʻlsa-da, uning yurak urishlari boshqa darajaga koʻtarildi — u oʻz harakatlarini *san’atga* aylantirdi. Bu bilan birga, keling ochigʻini aytam: boshqa hech bir qahramonning energiyasi Konorning yuragiga *toʻgʻridan-toʻgʻri* taʼsir qilmadi, chunki bu *ijobiy taqdirga qarshi qoʻyilgan* edi. Demak, natijada shunday aytaman: Mark Huntning ikki oyoq bilan yerga bosishi va sakrab chiqishi — bu unutilmaslikka loyiq *energiya* edi. Bu Konor uchun namuna boʻlmasa-da, ularning *tabiati* bir jinsdan edi — oldinga intiluvchi, qoʻrqinchli va hech qachon toʻxtovsiz. Bunday boʻlishi mumkinmi? Yoʻq, boshqa hech kimda bunday *hayvonona* tamoyil yoʻq edi. Huntning oʻrni konorda yoʻq — lekin uning ruhi, uning izidan borgan *olov* Konorning ichida yonib turibdi.

e, Mayli, hammaga xush kelibsiz, Konor muxlislari! sizning savolingizni oʻqiganimda, bir gapga toʻxtab qoldim: „konorni bizga olib kelgan boshqa qahramon kim boʻlar edi?“ — demak, avvaliga aytaman, bunday qahramon mavjud emas, chunki Konorning oʻziga xosligi shundayki, u oʻzidan oldin boʻlganlarni ham oʻzgartirib yuborardi. lekin taʼsiri jihatidan yuzlab — faqat energiya va bosimga bogʻliq boʻlganlarini tanlash mumkin. oʻylab qoldim, haqiqatdan ham ikki oyoq bilan yerga bosib sakrash vaqtida maydonning oʻrtasidan toʻxtovsiz sakrab chiqadigan qahramonlar orasida Mark Huntdan boshqa hech kim yoʻq. uning uslubi shunday edi: ikkitasi yerga bosadi — va keyingi soniyada maydonning boshqa tomoniga uchib ketdi. bu nafaqat koʻrsatkich, balki raqiblarni toʻxtatib boʻlmaydiganligini his qildirar edi. boshqa variantlar? rostini aytaman, kamdan-kam uchraydilar. masalan, Antonio Silva ham maydon oʻrtasida dumalardi, lekin uning sakrashlari „rejalangan“ edi — uning uslubi kuchliroq edi, lekin „portlash“ darajasida emas. Josh Barnettda esa texnika koʻproq edi, ularning saflarida ham shunday balandlikka chiqish uchun vaqt kerak edi. Xalk O’Nil ham juda ogʻir edi, lekin uning harakatlarida „dumalatib chiqish“ yoʻq edi — u uchun bu kurashda gʻalaba qozonishning usuli edi, koʻpchilikdan oldinda boʻlish edi. Konor uchun esa asosiy narsa shundaki, u oʻz bosimini nazorat qila olardi — oʻzaro taʼsir va taktikani birlashtira oldi. uning harakatlarida oʻziga xos „sakkizlik raqsi“ bor edi: maydonning oʻrtasida turib, oldinga sakrab chiqish — keyin orqaga chekinish — va yana avj olish. lekin Mark Huntning uslubi undan ham asosiy edi: „keladi, bosadi, keyingi navbatni olish uchun allaqachon sakrayapti!“ shunday qilib, keling ochigʻini aytam: Konor uchun oʻsha hayvonona energiyaning manbasi Mark edi, lekin u oʻziga xosligini yaratib olgan — uning energiyasini boshqacha yoʻnalishga yoʻnaltirgan. yuragida oʻtandek yonib turgan olovni oʻzgartirgan.

Oho, nafaqat oyoqlari, balki butun maʼnaviy shaxsini oʻsha ikki oyoqli bosim bilan uygʻunlashtirgan odam — qani, koʻpchilikning yuragi hali ham oʻsha vaqtlardagi "Mayk Kailandan soʻng oʻsha jangni koʻrganlar uchun" deb hayqiradi! Konorning bosim uslubida tovushsiz portlash bor, xuddi Huntdagidek — lekin Konorning farqi shundaki, u oʻzining *kulguli haqiqatan* avj olgan bosimini *san’atga* aylantirib qoʻygan. Markning ikki oyoqli bosimi shunchaki temirdek toʻqnashuv emas edi, u *"mening oldimdagi hamma narsani maydalab ketaman"* degan qichqiriq edi! Buning Konor uchun taʼsiri esa qattiq: Huntdagi oʻsha boʻshashmagan olov Konorning yuragiga oʻt qoʻygan va uni oʻzining *portlovchi bosimi* bilan tanitgan. Konor uning sakrashlarini koʻrib oʻsgan boʻlsa kerak — lekin oʻzining qoʻli bilan oʻziga xosligini yaratib olgan. Keling, shunchaki aytay: Markning oʻsha ikki oyoqli bosishi va keyingi avj olishidagi hayvonona taʼsir yoʻqolmasa, Konorning uslubi ham oʻzining *shu kabigi*ni yoʻqotardi — chunki uning yuragidagi olovning ildizlari shu yerda, oʻsha oʻziga xos „uylanmagan energiya“da yotadi. Uni yoʻqotish — Konorni oʻzining kelib chiqishining bir qismini yoʻqotishdir.

Qani endi, yigitlar, bir do'stim bilan suhbatlashayotgan edim, u aytardi: "Odamlar Konorni saboq olish uchun yuqori raqiblarga zarba berdi deb o'ylashadi, lekin haqiqat shundaki, uning yuragidagi olovni birinchi bo'lib Mark Hunt yoqdi. Qo'rqinchli bo'lishning bir necha yo'li bor - o'zingizga xos uslubingiz bilan." Men unga: "O'zingni hisobga olma, biroq agar siz Huntning oyoqlari bilan yerga ikki marta tegib, maydonning o'rtasidan qanotiga sakrab chiqayotganini ko'rsangiz, undan keyin nima qilish mumkin?" — deb so'radim. U gapiraverdi: "Javobni o'zimda topdim — bu Konorning birinchi tasavvurining o'zi edi. Qo'rquvning o'zida nafaqat mag'lubiyat, balki zukko harakat qilish istagi yotardi. Endi shu yerda, o'ylabqol: Konorning birinchi asosiy janglari haqida o'qigan edim — ularning barchasi yuqori mahoratli qo'riqchilar bilan, lekin hislardir, ularning oldida turib o'zini har doim kattaroq va qattiqroq koʻrsatishni istardi." So'ng o'yladim: "Konorning asosiy texnikasi — oldinga chiqish va zarba berish emas, balki bosimni o'tkazib yubormaslik. Bu Huntda ham shunday edi. Ammo Konor buni o'ziga xos tarzda qiladi — o'zini his etish va boshqalarni unutkazish. Xullas, shunday deymanki, Konor uchun ruhiy maktab Mark edi, lekin texnika jihatidan u o'z yo'lini topgan. Uning yuragi ichida yonayotgan olovni birinchi bo'lib Hunt yoqdi, lekin bunday qahramonlar tug'ilishi uchun vaqt kerak edi. Bu vaqtda menga yodga tushdi... yodga tushdi... 2005-yili, shuningdek, PrideFCda, bir erkak bor edi, uning nomi Kurt Angell edi. Ha, siz eshitgansizmi? Qo'riqchilar uni "zanglagan buldozer" deb atashardi — bir oz eski uslubda kurashardi, lekin uning bosimi ham xuddi Huntdek edi: ikki oyoq bilan yerga bosadi, va keyingi soniyada maydonning narigi tomoniga yugurib ketardi. 🔥 Angellning uslubi shunday edi: unga qarshi kurashganlarga darrov "men bormayapman, sen otandingiz o'ynamaysan" degan hisni uyg'otardi. Konor uchun bu his birinchi marta Hunt bilan, keyin esa boshqa jangchilar bilan mustahkamlandi. Ammo Angellning salbiy tomoni shundaki, u ko'proq faqat zo'ravonlik bilan kurashardi — texnikasi yo'q edi. Konor esa bu energiyani boshqarib olishga o'rgandi va oʻziga xosligini yaratib oldi. Shunday qilib, keling ochig'ini aytam: Konor uchun asosiy manba energiya edi, ammo uning o'ziga xosligi shundaki, u bu energiyani boshqarib, uni san'atga aylantirdi. Va bu narsa unga boshqa hech kimda yo'q edi — chunki boshqa hech kimning yuragida Hunt yoki Angelldek yonib turgan olov yo'q edi. Demak, konorni bizga olib kelgan boshqa qahramon — bu birinchi boʻlib uning yuragidagi olovni yoqgan odamdir. Va bu odamlar nomi: Mark Hunt va Kurt Angell.