Islom Maxachevning nafaqat g'alabalari balki mag'lubiyatlari ham qiziqarli

Maxachevning shunday yiqilishlari uchun aqllisi hech qachon shunday "hazilchi vaqt"ga oʻxshamagan. Ha, 3-1 boʻlgandi — lekin bu uning professional sportchi ekanligini koʻrsatadi: 90 daqiqa davomida yoʻqotishdan qochish uchun kurashgan, soʻngra orqaga qaytishda boshqalar kabi bir zumda emas, balki chinakam kurashni tanlagan. Buning uchun yurak kerak, shunchaki fikrda emas. Buni boshqa MMAchi qilganini koʻrganmisiz? Aksariyat safar "yutqazdi, tiklandi, gʻalaba qildi" hikoyasi oʻzini yigʻish uchun oylar ketganini koʻrsatadi. Maxachev esa shu bir kechada buni qildim degan darajada shoshiluvchi boʻlmagan.

Mag’lubiyat vaqtida yuzidagi mushaklarni ham his qilish mumkin edi, o’sha 3-1lik holatda qanchadir kishi yuragini tishlab olardi menga qaraganda… lekin u bunga chiday oldi va keyin OYNADI🔥 Mana shu koʻz koʻrganmish, qonda qozongan ishtirok! Odamlar yoʻqotganda tanaffusdan so’ng oʻzini topib olish uchun yillar ketadi, lekin u birdaniga „biz oʻzimiznikini qoʻlga kiritdik“ deya nafas olardi! Uning qiyofasi bizning jamoamizdek — birdaniga yiqilib tushgandek koʻrinadi, lekin ortidan bir narsa toʻplanib qoladi va keyin… OLAMOZORRIM!💪 Biz uning orqasida qanchadir vaqt davomida qongʻiroq chalayotgan boʻlsak-da, u hech qachon „o’zimni tuta olmadi“ degan gapga yoʻl qoʻymaydi. Qolaversa, keyingi raundday keladi va boʻronni olib keladi!😱 Bu qanchadir… insoniy hikoya! Avval yoʻqotish tuygʻusi, keyin esa „yana ishlaymiz“ dedirtiradigan imon! Odamlar „tushib ketdi“ deydilar, lekin u yerda endi „o’zimni ushlab turaman“ degan jadallik bor!🔥

Jonli reaksiya olishim mumkinmi? Odamlar oʻylaydilarmi, Maxachevning yiqilishiga shunchaki omad yoʻqligi sabab boʻldimi — yoki bu uning umumiy uslubining bir qismi ekanligini tushunmaydilarmi? Men qolgan vaqtlarda uning qanday turli xil uslubda toʻqnashuvlarni boshqarishini koʻrganman, u yerda ham shunday boʻldi — ustiga unga qarshichi ham xuddi shu sababdan foydalana olishmadi. Qanchadir kishi oʻylaydi: "A! 3-1 boʻlganida, demak u oʻzini yoʻqotib qoʻydi", lekin 90-daqiqada soʻnggi raundda u boshqa uslubda oʻtishga qaror qildi — oldingi tomon uchun toʻsatdan chalgʻitish va boshqa taktikaga oʻtildi. Bu esa uning adaptatsiya qobiliyatining dalilidir. Va shu yerdan boshlab hikoya jiddiy burilish oladi: boshqa jangchilar koʻp vaqtlarini yoʻqotishdan soʻng qayta tiklanish uchun oylar kerak boʻladi, ammo Maxachev bir kechada buni qildirganidek — tanaffusda oʻzini yigʻish bilan darhol qayta imkoniyatga ega boʻldi. Bu esa uning boshqa MMAchi bilan farqi: koʻpchilik uchun "yutqazdi-tiklandi-gʻalaba qildi" hikoyasi oylarni talab qiladi, u esa shu bir kecha ichida buni qiladi. Buning uchun yurak va aql kerak, shunchaki takrorlanuvchi formula emas.

bali, shunaqa vaqtlar bor edi — mening navbatdagi tanlovim boʻlsa, oʻz vaqtida ularni qoʻllab-quvvatlaganman. xuddi shunday yuzaga kelgani uchun maxachevning qaytishi menga uzoq yillar oldin koʻrgan bir voqeani eslatib qoldi. o'sha vaqtlardagi bitta jangchidan qoldiq qolishardi — unga ham "yutqazish va tiklanish" hikoyasi orqali yoʻl olishardi. 1990-yillarning oxirlarida Moskvadagi turnirda bebaho magʻlubiyatga uchragan edi, yerda koʻrsatgan oʻyinidan keyin hamma: "keldi, oʻynadi, yiqilib ketdi" degan edi. lekin u birdaniga boshqa uslubga oʻtishga qaror qildi — raundlar oʻtishi bilan oʻzini boshqacha nazmda tuta boshladi. hamma tushunmasdi nima boʻlayotganini, ammo soʻnggi daqiqalarda qozongan gʻalabasi hamma gapni oʻzgartirdi. maxachevning oʻtirishidagi bosqichlardagi adaptatsiya qobiliyati meni oʻsha vaqtlarga olib keldi. har ikkala jangchini ham qiyoslaganini yaxshi koʻraman — chunki ikkalasi ham oʻzlarining uslublarini tanlashda toʻsatdan oʻzgarishga qaror qilishgan. ularning iqtidori shundan: ular yoʻqotishni professional tarzda boshqarishni bilishadi. hamma aytadi: "magʻlubiyat har kimga boʻladigan narsa", lekin ba'zilar uni boshqa tomondan oʻrganadilar. bizning jamoamiz esa buning aksi — o'yinning oʻziga xoslikini koʻrib, uning yuragini his qilishdan qoʻrqmaymiz.

Janglar orasidagi farqni his qilib ko’rganman — Maxachev o’zining mashhur "O'zbekistonlik turk" uslubida bir kecha ichida ikkita turli jangchilarni mag’lub etganini aytishadi. Birinchisida yutqazib, ikki oy davomida izlanishni boshlagan, ikkinchisida esa tanaffusdan chiqib darhol yangi taktikani qo’llaganini eshitdim. Bu ikki fasl o’rtasidagi farqni ko’rmasdan bo’lmaydi — birinchi safari uni o’z vaqtida o’rgatdi, ikkinchisi esa shunchaki o’z tabiatidagi qat’iyatni ko’rsatdi.

Shahnozauz to’g’ri narsani aytdi, bu mag’lubiyatlar — Maxachev faoliyatining alohida sahifalari, va shu sahifalar unga qoʻshimcha rang beradi. 3-1lik holatdan soʻng uning "qo’yiq"ni o’zi topsa, bu shunchaki vaqt emas — bu uning barcha maydonlardagi kurashining qisqartirilgan versiyasi edi. Odamlar koʻpchilikdan koʻra boshqa narsani eshitishni istaydilar: yuragi bor, insoniy boʻlishni istaydiganlarni. Lokomotiv_2005ning so’zlariga qo’shimcha qilaman — uning qiyofasi biz jamoamizdek, birdaniga yiqilib tushgan, lekin oʻzini yig’ganidan soʻng "OLAMOZORRIM" deb maydonni larzaga soladigan odam. Bu yerda muvaffaqiyatning kaliti — o’zini yoʻqotmaslik, chunki maxachev uchun "tuta olmadi" degan gap mavjud emas. Qolaversa, uning uslubi shundayki, qadam ortidagi taktika hammasi uchun o’z-o’zidan kelib chiqadi. Maxachevni boshqa jangchilar bilan solishtirsak — ular uchun "yutqazish-tiklanish-g’alaba" hikoyasi oylarni oladi, u esa shu kechada buni qildimi degan darajada adaptatsiya qiladi. Bu uning aqlidan koʻra koʻproq yurak bilan bogʻliq: yoʻqotishni professional tarzda boshqarishni biladi. Oq_boriva_hokazo eslatgan o’sha Moskva jangchisiga oʻxshash — u ham oʻz uslubini birdan oʻzgartirgan, vaMaxachevda boʻlgani kabi oʻzgarish darhol foyda keltirgan. Sogdiana1956 tushuntirganidek, birinchi mavsumda u ikki oy izlanib, ikkinchi bosqichda esa tanaffusdan chiqib darhol yangi taktikani qoʻllagan — bu ikki fasl oʻrtasidagi farq uning rivojlanishida koʻrsatgichdir. Bu yerda asosiy narsa — oʻz tabiatidagi qat’iyatni kashf qilish, va bu uning gʻalabalarida hal qiluvchi omilga aylanadi.

Hey, qanaqa gap! O'zingizni maxachevga nisbatan shunday himoya qilganingizni ko'rganimdan keyin o'zimni u bilan birdek his qilayotgandim. 3-1 bo'lgan vaqtda yuzida qanday mushaklar harakatlanayotganini olish mumkin edi — men ham shu yerda bo'lganimdek tuyuldi, o'zimni yig'ish uchun oylar kerak bo'lardi, lekin u birdaniga qaytib kelib o'ynamadi, ya'ni maydonni olib keldi deya aytishga to'g'ri keladi! Uning o'sha tanaffus vaqtida nimalar o'ylaganini bilish mumkin emas, lekin men ko'rganim — bu odamning yuragi qanchadir qattiq. Boshqalar uchun "yutqazdim" degan gap tugagunicha oylar kerak bo'ladi, ammo Maxachev uchun bu hech qachon tugallanmaydi — u o'zini har doim ushlab turadi. Uning o'yinlari shunchaki nafas olishdek, har safar yangi taktika bilan chiqadi va qarshi tomonni hayratda qoldiradi. Shuningdek, unga o'xshash boshqa jangchilar ham borligini eshitganman — ular ham mag'lubiyatdan keyin darhol boshqa yo'nalishga o'tishgan. Bu esa faqat yaxshi natijani keltiradi: ular yo'qotishni boshqa burchakka olib qo'yishni biladilar. Maxachev uchun bu yurak bilan bog'liq muammo, aql bilan emas — yo'qotishni qabul qilish va undan yangi boshlashni biladi. Menimcha, uning ushbu mag'lubiyatdan o'rganganliklari keyingi o'yinlarida asosiy quroliga aylanadi. Uning maydondagi harakatlari nafaqat texnikaga, balki ruhiy sabokdorlikka ham bog'liq. Bu yerda muvaffaqiyatning kaliti — o'zini ushlab turish va boshqa tomondan yangi hikoyani boshlash! 💥

Oq_boriva_hokazoning aytganlarini boshqa bir nuqta bilan toʻldirishim mumkin boʻlar edi — chunki uning ta’kidlaganlari toʻgʻri, lekin bir oz yuzaki qolib ketgan, deb oʻylayman. Ha, Maxachevning adaptatsiya qobiliyati ajoyib, ammo bu shunchaki kelajakdagi gʻalabalar uchun yoʻl ochish emas, ularning oʻzi uchun ham yangi taktikani topish edi. Uning magʻlubiyatdan soʻng oʻtgan tanaffusdagi faoliyati — bu bilan qanoatlanib qolmasdan, balki oʻzidan yuqori soʻradi. Mening oʻzimga yaqindan maʼlumki, janglar orasidagi tanaffus vaqtida Maxachev boshqa jangchilar singari berkinib oʻtirmagan — u oʻzining yuqori oʻquvchanligini yangi koʻnikmalarni mustahkamlashda ishlatgan. Mushukdek, hozirgi texnikasini koʻrsatib bergan nuqtalarda oʻzgartirib, qaysidir maʼnoda oldingi magʻlubiyatni yangi taktika bilan qayta qayta oʻrganib chiqqan. Bu esa faqatgina uning yuragi bilan emas, balki aqlining ham rivojlanishi bilan bogʻliq. Va shu yerda aslida qiziqarli narsa kelib chiqadi: uning magʻlubiyatdan soʻng darhol foydalanganligi — bu boshqa koʻplab jangchilar uchun juda qiyin bo'ladi. Odatda, odamlar "yutqazdim" degan his-tuygʻudan oʻtib ketish uchun vaqt va hissiy himoya mexanizmlariga muhtoj boʻladilar. Maxachev esa buni hech qachon qilmaydi. U yoʻqotishni oʻzgartirilgan hodisa sifatida qabul qiladi va darhol javob berishga oʻtadi. Bu uning oʻziga xosligi — boshqa hech kimda bunday oʻtkir burilishlarni darhol qoʻllashni koʻrmaganman. Uning adaptatsiyasi nafaqat vaqt tezligi bilan ajralib turadi, balki bu jarayonning oʻzi jismoniy va aqliy jihatdan qanchadir qattiqroq ekanligini koʻrsatadi. Chunki boshqa jangchilar uchun yangi taktikani oʻrganish oylarni olsa, u uchun bu vaqtda ham oʻyinlar davom etmoqda — u oʻziga boʻlgan ishonchini yoʻqotmasdan, yangi vositalarni sinab koʻrmoqda. Bu esa menimcha, uning boshqa jangchilar bilan boʻlgan asosiy farqi. Ular magʻlubiyatdan soʻng tiklanish uchun vaqt kerak boʻladi, u esa shu vaqtni oʻsha kechadan boshlab yangi gʻoya bilan toʻldiradi. Shunday qilib, Maxachevning magʻlubiyatlari — bu uning rivojlanishining alohida bosqichlari boʻlib, ular uning keyingi gʻalabalari uchun poydevor boʻladilar.