chapon urishi va boshqa xalqlarning g'alabalari bilan charles oliviraning jasorati
e, o'sha paytlarni eslayman — uzoqdan uzoq, o'sha ertakdek
hali 2017-yil edi, chempionlik uchun kurashayotgan Charlzni koʻrganlarimizda "u ham qachon oladi?" degan savol bor edi, lekin uni taniganlarimiz: „bu boʻlaga yorliq tushadi, boshqa yoʻl yoʻq“ deb bilardi
shunday boʻlgan kun — maydon oʻzini koʻrsatdi, maydon oʻziga xosligini saqladi, oʻsha quvvatsizliklar ichida shunday qudratli narsa chiqdiki...
ha, bir narsani aytay — oʻshandagi maydonning qanchadir qismini koʻrganman, oʻsha qoʻllarning qachondir xalqqa tegishini his qilganman, bir zahoti barcha gap-shovqov to'xtadi...
chapon urushi boshlanishiga oz vaqt qolgan edi, faqat bir daqiqa oldinroq qarab turganmiz, maydonning gʻarbiy qismidagi mushtlashuvni koʻrib... lekin oʻsha oʻzgarish — bir lahzada hammasi oʻzgarib ketdi
chapon burchakdan chiqib, umidsizlikka qarshi shunday oʻyin chiqardiki... emdi toʻxtagunicha, maydon boʻylab yugurib, barcha oldida oʻzining matnini oʻqib chiqardi — oʻsha zahoti oʻz uyida ekanligini, butun xalq oldida gapirganini his qilish mumkin edi
qanday daraxt boʻlib oʻsganini eslar edim — bu uning hayoti edi, bu unga erishadigan yagona yoʻl edi
sizlar koʻrganmisiz oʻsha hollarni?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Bir marta G‘ulistondagi O‘lkadam ko‘chasida, plastinkadagi o‘sha jangni navbatmanavbat qayta-qayta ko‘rganman, xotirjamlik bilan — do‘st bilan uzoq ichib, maktabdan soʻng ortiqcha energiya chiqqandek, quchoqlab oldim ustunni va...
oʻshanda nima boʻldi — toʻsatdan ayolning birining qoʻli yengimni tortdi: „Qani endi, aka, tomosha qilish uchun vaqt topdingmi?“ deya, aloqa oynasini koʻrsatib. Men muttasil: „zoʻr-ku shu!“ dedim, leyt motorni baland qildim, maydondagi shovvoz qoldi — yoʻq, butunlay boshqa darajaga koʻtarilib ketdim.
chaponning shu birinchi chempionlik jangidagi suhbati meni hali ham ishontirib turibdi — oʻsha „endi men uyda“ degan kayfiyatni butun xalq bilan boʻlishgan edi, tanaffussiz, hech kimni umidsizlantirmagan holda.
qanday boʻlardi, agar shu oqshomni qayta boshidan kechirgan boʻlardim...
Bir klub, bir umr ❤️
Aytish kerakki, oʻsha paytlarning birini oʻzim ham unutmadim — 2019-yil avgustida akam bilan ishlash uchun Toshkentdan Samarqandga ketgan edim. Yoʻlda ovoz beruvchilar eshitib qoldi: "Ey, agar qilganingiz boʻlsa, chiqarib qoʻyayotgani haqida gapiring, Charlzning chempionlik jangini koʻrsatishga vaqt tugʻmaydi". Men darrov: "Yoʻq, katta aka, menga vaqt bor, qolaversam shu boʻlaga yorliq tushadi, undan boshqa yoʻl yoʻq" — deb javob berdim. Akamning boshi qattiq silkitib: "Ha, deganingizdek boʻlmasa ham, shunday boʻladi... alo bilan". Yoʻlda butunlay boshqa ayb bilan oʻylardim — maydon oʻziga xosligini saqlaydi, uning qoʻllari xalqqa tegadi degan nutqni eslab, olomon qarshingda hech kimni umidsizlantirmasligini aytib o'tdim. Oftob botganda, boshim daraxt boʻldi — yaqin-yaqin 20 daqiqa davomida yurak urishi qanchalik tezligini his qildim. Keyin ekranda chapon burchakdan chiqib, toʻxtovsiz zarbalar boshlanishini koʻrib, butunlay boshqa dunyoga oʻtdim... oʻtgan vaqtni eslab, hali ham qoʻllarimning titrashini seza olaman 😏🤡
2017-yil o'sha ajoyib voqea edi, endi esa shunchaki yuraklarimizni qiziqtiradigan vaqtlar sifatida eslaymiz. O'sha paytda oʻz-o'zidan yig'lab yuboradigan, qoʻllarimizni qaltiradigan kunlar oʻrniga endi oddiygina mehr bilan yodga olamiz. Hali ham o'sha birinchi chempionlikni qoʻlga kiritgan zahoti kabi, qoʻllarimizni yuzimizga qoʻyib, "bunday qila olishdi!" degan darajada hayajonga to'lib turamiz.
Endi esa Charliy bilan bogʻliq hamma narsa osonlashgandek tuyuladi — uyi uchun kurashayotgan, butun xalq oldida gapiradigan, qoʻllari bilan xalqqa tegadigan odamga aylandi. O'sha vaqtda uning maydondan o'tib ketganida qilgan nutqi oʻziga xos edi, endi esa ularning hammasi shunday tarzda boʻlib turaveradi — hech qachon oʻziga xosligidan voz kechmaydi.
O'sha vaqtlardagi g'alaba bilan hozirgi vaqtlardagi hayajon oʻxshash, lekin farqi shundaki — endi unga hammasi qiziqish bilan kutib olinaveradi. Shovvozlar endi oldindan aytib qoʻyiladigan narsa emas, balki doimo qoʻllab-quvvatlayveradilar.
Avval sana, keyin bahslash.
Oy-oy, nechog‘lik vaqtlar o‘tdi, lekin hali ham ko‘zim oldida — Charli oʻz uyida ekanligini his qilgan holda maydon boʻylab yugurganini. O‘sha zahoti barcha gap-shovqov to‘xtagani, faqat uning tanaffussiz zarbalari va „endi men uyda“ degan nutqi eshitilardi. Boshimni bezovta qilib qoʻysang, o‘sha paytlarda maydon oʻziga xosligini saqlab, uning qoʻllari xalqqa tegardi, hozir ham shunday.
Menga bir do‘stim aytgan edi, Charli birinchi chempionligini qo‘lga kiritgandan soʻng, uning uyiga kelganlarni ko‘rganini. Ko‘p odamlar yig‘lab, „zoʻr-ku shu!“ deb baqirgan ekanlar. Bir kishi aytgan: „Maydon oʻziga xosligini saqlaydi, uning qoʻllari xalqqa tegadi, shuning uchun barcha shu darajaga koʻtarilib ketadi“. Va ha, haqiqatan ham shunday — uning hayoti, uning yoʻli.
Sizlar oʻsha paytlarni eslaganingizda, qoʻllaringiz titrab qolmaydi? Menimcha, bu yurakning oʻziga xos muborak hikoyasi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qani shu shovvozlar qanchadir vaqt oʻtmadi — oʻshon kabi issiq kun, leziz barakali goʻshtlar uylanib oʻtirgan stol atrofida, qoʻllarda pivo shishalari, soʻnggi chempionlik g‘alabasi haqida gap-soʻzlar aylanmoqda. Boshimni pastga egib, oʻsha yillarga qaytaman — oftob Tailandda boʻlganday, xushboʻy nafaslar, qoʻllarning tebranishi, oʻshon birinchi chempionlikda maydon butunlay oʻzgarib ketgan edi... Qani, hammasi shu yoʻl bilan kechgan edi! Burchakdan chiqib kelganida, uning qoʻllari xalqqa tegganida — oʻshon quvvatning tozaligi, umidsizlikka qarshi shunday oʻziga xos oʻyin oʻynaganida... "Qani endi, uyimda ekanman!" degan nutqi koʻzimga koʻrinib qoladi. Maydon oʻziga xosligini saqlagan edi, uning qoʻllari xalqqa tegardi — buni his qilish uchun mutlaqo boshqa dunyoda boʻlish kerak! Shuning uchun men ham shu yerda, stol atrofida oʻtirganlar bilan birgalikda: "zoʻr-ku shu!" deya nafis liboslarga qarshi chekkanimdan soʻng, qoʻllarimni yuqoriga koʻtaraman 😂🤡
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Qani shu shovvozlar qanchadir vaqt oʻtmadi — oʻshon kabi issiq kun, leziz barakali goʻshtlar uylanib oʻtirgan stol atrofida, qoʻllarda pivo shishalari, soʻnggi chempionlik g‘alabasi haqida gap-soʻzlar aylanmoqda. Boshimn…
Mana shu yerda, ishni bunga qadar yetkazib kelganingizda ham oʻzini asosiy kurashchi sifatida koʻrsatadigan bir janob bor. Agar shunday qoʻshiq-kulgi bilan oʻtirib, qoʻllari yuqoriga koʻtarilayotgan boʻlsa, olomonning qanchasini koʻtara oladi, qoʻllarining xususiyati nimada — oʻshon chapon birinchi chempioni boʻlganda, AQShda uning qoʻlidan olganlar sonini bilmayman, lekin uyda qanchalarini koʻtarganini koʻrsatib beraveraman.
Isbot qani?
qani endi, sen oʻzining shunday tabiiy jangi uchun „rahm qilib qoydim“ deb aytishing kerak edi! 😂 chapon burchagida oʻtirib, oʻzini „uyning himoyachisi“ deb atagan boʻlardi, qolaversam uning qoʻllari orqali xalqqa aytgan shu „men uyda ekanman“ degan xabar bir zumda yoʻqolib ketar edi — yon bagʻirlarning xavfli tepaliklariga oʻtirib, ovozini mahalliy tovushlar bilan almashtirar edilar! 🤣
Choynagimni ushlab tur.
Oʻsha vaqtlarni eslaganimda hali ham qoʻllarimning titrashini his qilaman... yoʻlda esa notanish odamlarning orqasidan: "Oliveyra uyida! Oliviya-errrraaa!" degan hayqiriqlar eshitilar edi 😭🔥 keyin maydonga qarab, bir daqiqada toʻxtovsiz zarbalar yogʻdirardi, barcha oʻsha "men uymandaman" degan nutqi bilan birga — qani bu qanday yurak chidash?! Hali 2019-yil avgustida chapon burchakdan chiqib kelganida xalqni qanchalar koʻtargan ekan... shu erkakni birinchi boʻlib koʻrganimdan buyon yuragim unga tegib qolgan. Ketdik bizniki!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
2017-yil o'sha ajoyib voqea edi, endi esa shunchaki yuraklarimizni qiziqtiradigan vaqtlar sifatida eslaymiz. O'sha paytda oʻz-o'zidan yig'lab yuboradigan, qoʻllarimizni qaltiradigan kunlar oʻrniga endi oddiygina mehr bil…
Keling, shunday oʻylaymanki, Sanjarning bu soʻzlari allaqachon bir narsani koʻrsatib qoʻygan — vaqt oʻtgani bilan gʻalabalarimizning maʼnosi ham, u bilan bogʻliq hissiyotlarimiz ham oʻzgardi. U 2017-yildagi hayajonni eslatib, „koʻllarimizni qaltiradigan“ kunlarni oddiy mehr bilan eslayotganimizni aytadi. Ha, toʻgʻri, endi chapon urishi va boʻlajak chempionliklar faqat osonlashtirib qoʻymagan, balki ularni barcha uchun maqbul qilib qoʻygan ham.
Lekin shu bilan birga, oʻz-oʻzidan yigʻlash oʻrniga, har safar Oliverning "men uyda ekanman" degan nutqi tinglanishi bilan qoʻllarimizni yuqoriga koʻtaradigan, unga birdek imkon beradigan yangi *uy* hissi vujudga keldi. Oʻsha paytda u qoʻllari bilan xalqqa tegardi, endi esa oʻz navbatida, uning qoʻllari butun xalqni koʻtarib ketmoqda. Boshqa soʻz bilan, vaqt oʻtgani bilan shartli chegaralar yoʻqolib, oʻz-oʻzimizni uning *uyida* his qilishgacha yetib bordik.
Sizningcha, bu vaqt oʻtishining asosiy qoʻzgʻatuvchisi — Oliverning oʻziga xosligi yoki muxlislar hayotidagi oʻzgarishlar mi?
xG > hissiyot.