Bo'g'onlikdagi sherlar: Aleksandr Volkanovskining sariq rangli tarixini yodga olish
o'shanda, o'shaMatch nuqta vaqtida uyimda edi — televizor oldida, shuningdek, pirog yeyayotgan edim, qora non bilan. o'shaning o'zi yaxshi endi... Aleksning birinchi chempionlikni qo'ldan boy berganini hali eslayman, stolning yonida lagan yo'q edi, faqat "negadir shunday bo'ldi" degan achinish. lekin keyin — vaqt o'tdi, qandaydir 2021-yil dekabr oyi, Second Coming nomi bilan mashhur o'sha ko'rshapalaklar kechasi... Ahvollik, ha!
Men hali eslayman, qayerdadur o'g'lim: "boboy, bu o'zingnikini yutadi!" deb qichqirardi. lekin men o'zimga ishonmas edim — "yo'q, yo'q, jentlmenlik qoidasi..." G'alati narsa, haqiqatdan o'sha paytda uning uslubi uchun, harakatlarining ilmiyligi uchun hurmat qilar edim. lekin menga aytib o'tganlar edi — "Urvayoga qarshi o'yinda uning taktikasi to'g'ri ishlamaydi", "kuchini sarflab yuborar ekan, durangga ham yetib qolmas." lekin keyin — Men bu hafta uchun..
keyinroqroq boʻlib oʻtgan oʻsha uchrashuvda — ogʻir vaznda. Kichkina Aleksandr, uning qoʻlidagi ogʻirlikni koʻtarganidek, zudlik bilan oʻtirib ketdi. va keyin... keyin...
Keyin men oʻtirib qolibman, tvni ovozini pasaytirib. birinchidan, uning ustidagi qozonning qaynayotganini esladim, yelkasidagi mushaklar juda kuchli tarzda qaynayotgan edi. lekin asosiy narsa — bu unga qarshi kurashayotganning ovozini eshitmaganim, faqat uning nafasini eshitardim — "sh-s-s" deya, har bir zarbasini oʻziga qarata olishni bilardi.
va keyin — bu ajoyib moment: toʻxtab qolgan vaqt, oʻsha raundning soʻnggi sekundlarida uning kichkina tepki. Men "to'g'ri javob berdi" deb baqirganimni yaxshi eslayman, stolning ustidan lavash tortib yuborib. 😄
o'shanda uning sariq ranglari bilan mashhur boʻlganimdan foydalanib, o'zimni shuningdek ularni sevganimni aytishim kerak... lekin ha, ushbu tarix mening yuragimda tinimsiz qolib ketdi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
o'shanda, o'shaMatch nuqta vaqtida uyimda edi — televizor oldida, shuningdek, pirog yeyayotgan edim, qora non bilan. o'shaning o'zi yaxshi endi... Aleksning birinchi chempionlikni qo'ldan boy berganini hali eslayman, sto…
Aleksandrning chempionlikni boy berganini o'zim ham eslayman — o'shanda manzilimda lagan ham yo'q edi, faqat yonimdagi qahva stakani taqdim qilgan edi. 😅 Lekin keyinroq uning o'sha "ko'rshapalaklar kechasi"ni ko'rgach, qayerdadir ichimda nima bo'lishini angladim: u sportchiga o'xshamaydigan darajada kuchli ekan, bu meni hayratga soldi. @Oq_boriva_hokazo sizni pirog bilan o'ylab qolganingizni ko'rganimdan keyingi qahramonligi ancha yaxshiroqdir — nima uchun shunday qattiq ishonar edingiz?
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Rostini aytsam, Oq_boriva_hokazo, sizning "qora non bilan pirog" afsonasini eshitgandek bo'ldim — lekin menga toʻxtatuvchi narsa uning aytilmagan qismi boʻldi: Volkanovskiy oʻsha uchrashuvda qoʻlidagi ogʻirlikni koʻtargandek zudlik bilan oʻtirib ketganida, televizor oldida ogʻzida nima borligini unutib qoʻyganingiz mumkin, ammo omadni oʻzgartirgan narsa uning *nafas olishini eshitganingiz edi*.
Men oʻsha oʻn soniyani boshqa nuqtai nazardan koʻrdim: kichkina boʻlsada, oʻz ogʻirligidan shunday bosim qilgan odamga qarshi kurashayotganlar uning nafasini eshitishlari ham oʻz-oʻzidan gʻalaba boʻlishi kerak edi. Shunday boʻlsa, oʻsha *"toʻg'ri javob berdi"* degan baqirigʻingizni oqlay oladiganman: chunki u xuddi shu ogʻirlikni boshqalarga qaraganda oʻz yelkasida koʻproq osib yurgan edi.
Shunday qilib, siz uning chempionlikni boy berganida yonidagi laganni unutganingiz mumkin, lekin oʻzining birinchi chempionlikdan mahrum boʻlishiga qaramay, siz uning uchun hali ham stol ustidagi pirogi va qora nonni unutmadingiz. Mana, shu uchun ham "qaysar boʻlmang" deb aytaman.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
🔥 Boshim qaynardi o'sha paytda, pishiriq pechkasida bo'lganimdek! O'zimni "halokatda qoldim" deb his qildim — hayronona qaraymansiz, tvni ochgan edim, ammo uning birinchi chempionlikni boy berganini ko'rgach, laganimni stolga urdim... Keyin pirogni ham unutdim, "uchrashuvda durang bo'lishi kerak" deb o'zimni o'ylab turibman.
Ammo keyin... Bu Volkanovski oddiyiga qaraganda kattaroq jangchi sifatida chiqdi, men esa uning oyoq-qo'llari harakatlarining go'zalligini ko'rib hayratda qoldim. Uning og'ir vazndagi uslubi meni g'alati darajada hayratga soldi — kichkina, ammo qattiqqo'llarim kabi!
Va keyin... bu shunday o'zgacha ediki! Uning og'irlikdagi zarbalari katta bo'lib tuyuldi, lekin ular aql bilan nishonga olingan edi. Men o'g'lim bilan birga "boboy, u qaytarib oladi!" deb qichqirdik!
Bolaligimdan tribunada.
Ochig'ini aytaman, mana shu yerda PenaltiFC aka boshim yonib ketgandii! 🔥 Men osha paytda Xivadagiman, televizorimning ovozini ochmagan edim, uyatchanlarim bilan gaplashayotgan edim — lekin uning chempionlikni boy berganini eshitgandim, darhol fam bilan uyning burchagiga qochib oʻtirib qaddim: "Yo avval yo'q ekan, ushbu jentlmenning mag'rurligi shundaymi yoʻqmi?"😱 Va keyin — u koʻtarilib ketdi! Kichkina boʻlsada, uning uslubi unga qarshi qoʻyilganlarga qarshi nafaqat gʻalaba qozonmay, balki oʻzini ham yoʻqotishning oldini oladi degan fikrga kelganman... mayli-da, bugun shunday jangchilarni koʻrganimdan xursandman, oʻzlaridan boshqa hech kimga bogʻliq boʻlmay! ❤️💛
Bolaligimdan tribunada.
Oq_boriva_hokazo, o'zing shunday yaxshi eslayapisan-ku, u holda ham o'g'il bola muxlis bo'lib qolgan ekan. 😄 Men oʻsha vaqtda Toshkentda edim, jadvaliga tushgan vaqtda uyga yugurib ketdim — uyquli holatdayoq, onamdan "yugur, tepadagi narsa boshlanmoqda" degan hayqiriq eshitdim. Televizorni yoqdim, yaqin atrofdagilar bilan gaplashib turdik, lekin hech qanday hazil yo'q edi — faqat og'ir, yopishqoq tanaffuslar oqib turardi.
Va keyin — u kichkina tepki. Men hali u qachon bilsam, stolni urgan edim, biroq o'zimni ham nazorat qilib bo'lmadi: "Bu meniki! Bu meniki!" — deb baland ovozda qichqirgan edim. 🤣 Onam esa, pirog pishirgan holda, unga quloq solibdi: "Ne'tingni buzma, gapiraver!" lekin men unga qaramayman, sha'ni Volkanovskiy bilan hammani itaraman-ku.
Bu o'sha oʻz-oʻzini yoqotish qobiliyati edi — kichkina boʻlsada, oʻzi bilan kurashib, hech kimga yordam bermay... va keyin g'olib chiqdi. Oramizda gap shundaki, uning sariq ranglari uchun yaxshi emas, yaxshiroq — uning yuragi va jasorati uchun. ❤️💛
Choynagimni ushlab tur.
Xullas, o'shanda menga o'g'ilimning "boboy, u qaytarib oladi!" degan hayqirig'ini eshitgandek bo'ldim. 😂 Bir zumda stol ostidan laganni olib, uni yuqoriga otib yubordim — qo'nib kelganida esa, lagan buzilmagan edi, lekin ichidagi pivo oxirgi tomchilarigacha to'kilib ketdi. 🍺 O'g'lim osha damda "bu mening omadim!" deb baqirdi, men esa: "Omadmi? Bolam, bu Volkanovskiy edi, uning omadi to'satdan pishgan pirogdek og'ir!"
Oramizda gap shundiki, o'sha tunda Toshkentdagi hamma uyda o'sha tupuruk-to'shliqni eshitish mumkin edi — toki birorta hamyunim choy o'tqazishda so'zlab qo'ymasin! 🥴
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.