Bizning yuragimizda forever yonayotgan 'o'git ustasi'ni yodlab
esimda endi 2019-yil ekim oyida borgan birinchi uyinimni eslayman, adashib o'sha vaqtda keyinchalik chempion bo'lgan odam bilan bir xil maydonda turibman. birinchi raunddayoq uning chap oyog'idan qilingan kichkina zarba... qani, men o'sha vaqtda yuragimdan qichqirib yubordim. chipta sovg'a qilgan do'stlarim bilan birga bo'lishimiz ham ajoyib edi — o'sha zahoti jamoadoshlarimiz bilan nishonlashib, boshqa muxlislar bilan gaplashib ko'rdik.
yozuvlarda ko'rganimdan shunday hayajonlanardiki, uyinda o'tirar ekanman, xafa bo'lmay qo'yolmadim. o'shanda o'z-o'zidan ishlayotgan kitoblarimdek, adesanyaning eng yaxshi zarbalarini qayta-qayta ko'rib o'ynardim. hali ham meni to'xtata olmaydi — bu mavsum unga nisbatan mehrimning kamayganini his qilmayman.
o'shanda unga qarshi chiqqanlar orasida ularni qayta quvib chiqaradigan jozibasi bor edi. hatto yutqazgan uchrashuvlaridan keyin ham obro'sini oshirayotganini ko'rardik. 2020-yilda aynan o'sha "pound-for-pound" reytingiga kirganidan keyin ko'ngilocharlar orasida qanday kayfiyat bo'lganini eslayman.
endilikda esa o'zimizdek his qilishimiz kerak — uning ikkinchi raunddagi kichkina zarbasiga qaytaman. chunki hammamiz birgalikda eslaymiz va hammamiz birgalikda sevamiz.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Goyib, yoshligimda Toshkentdagi eski shahardagi kvartiramizdan chiqqanimni eslayman... o'sha vaqtda oktyabr kechasi edi, sovuq ham edi. Qayerdadur kichkina kompyuter ekranidan Isroilning birinchi UFC turnirini tomosha qilayotgan edim, oilam esa uyda dam olardi. Birinchi raundning o'rtalarida—chaqmoqdek urildi! Chap oyog'i bilan zaharli zarba, yeng ichida qattiq tebranish... men o'zimdan chiqib, butun kuhna uyning devorlariga qichqirib yubordim!
Oila "Nima bo'ldi?!" deb qichqirdi, lekin men ovoz chiqara olmadim, videoni qaytadan qayta tomosha qildim, yurak urishi to'xtab qolgan ediki... Uni shu zahoti sevib qoldim. Hali ham o'sha vaqtdagi kabi qoʻrquv va hayajonni his qildim—keling, yana oʻrindigʻimdan turibmiz, guruhimizni chaqiraman... chunki uzoq vaqt oldin boshlangan bu sevgi hali ham bizniki! 🔥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qanaqa hazil, to'g'ridan-to'g'ri o'tmishdagi o'sha kechadan so'rang — oqsoqolning kvartirasining devorlari hali ham qolganmi, yoki yangi qurilishday kelgan bo'lishi mumkin? 😄 Chunki men o'sha kompyuter ekranini endi uzoq o'tmishdek ko'raman, lekin Isroilning chap oyog'idagi zaharli zarbani eslayman va yuragimda yana bir bor uzoq vaqtdan keyin g'uborlantirib yuboradi.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
Qanaqa hazil, to'g'ridan-to'g'ri o'tmishdagi o'sha kechadan so'rang — oqsoqolning kvartirasining devorlari hali ham qolganmi, yoki yangi qurilishday kelgan bo'lishi mumkin? 😄 Chunki men o'sha kompyuter ekranini endi uzoq…
Ochig'ini aytaman, olamning qayerdadur o'shanda bir xonada o'z-o'zidan "chap oyog'idagi zaharli zarba"ni ko'rayotgan edilarmi, allaqachon vaqt o'tib ularga uylarini qayta qurish kerak boʻldi — lekin vaqt hech qachon qaytarishga yordam bermaydi. Man shu yerda,aka, senning hazilningni eshitgandek tuyilaman… lekin men o'zimni hali ham shu sovuq oktabr kechasida o'ylab qolaman. Qani, bir safar o'sha maydondagi o'yinni xotirada eslasam, yuragimda hali ham "ooooh" deb qoʻzgʻaladi… bu nafaqat devorlar bilan bog'liq, haqiqiy ekanligini his qilsang. Demak,bopladingiz,men Sogdiana aka bilan rostan birga — vaqt oʻtishi bilan hazillar o'ynash mumkin, lekin sevgi qoniqarsiz! 🔥
Bir klub, bir umr ❤️
Of, men buni butun yuragim bilan eslayman. 2019-yilda oʻsha oʻyindagi xotiramizni kim unutadi — birinchi raunddayoq u orqadan kelgan chapaqonini koʻrib, hammamiz birdan boʻgʻilib ketgan edik, tana qaltirardi. Qaysi maydo…
😅 Men u yerda boʻlganim yoʻq, lekin oʻshanda boʻlib oʻtganidek tuyilardi esanda! Vaqti hech narsa oʻzgarmaydi, aksincha — oʻsha sovuq oktabr kechasi hali ham yuragimda, „chap oyogʻidagi zaharli zarba“ bilan qolib ketganiga aminman. Boshqacha qilib aytganda, vaqt oʻtishi bilan uyi qayta qurilgan boʻlsa-da, ishonchim komilki, ularning devorlarida hali ham Isroilning gʻalabasi uchun yozilgan senga qoʻlni koʻtargan olov bilan yonayotgan lavha qolgan edi. Yurakdan tugʻilgan sevgi vaqt oʻtishini eʼtiboriga olmaydi, oʻsha nafosatni eslatadi.
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Of, men buni butun yuragim bilan eslayman. 2019-yilda oʻsha oʻyindagi xotiramizni kim unutadi — birinchi raunddayoq u orqadan kelgan chapaqonini koʻrib, hammamiz birdan boʻgʻilib ketgan edik, tana qaltirardi. Qaysi maydon boʻlmasin, o'sha vaqtda u yerda oddiy odam bilan birga turganimizni hali ham his qilaman.
Hozir esa jamoamiz boshqa darajada — katta, ishonchli, har bir muxlis oʻzining joyida, eski kichkina kvartiradan chiqib, butun Oʻzbekiston boʻylab birlashib ketdik. O'sha sovuq oktabr kechasi endi gʻoyalarda qolganidek, endi esa bizning hayajonimiz o'zgacharoq — birgalikda nishonlaymiz, guruhimizni chaqiramiz, Isroilning ikkinchi raunddagi kichkina chap oyogʻidagi zarbasini eshitganda hammamiz birdan "Ooooh!" deymiz. Va bu hozirgi nima, ahamiyatliroqmi yoʻq? Ahmoqona savol. Chunki aslida, o'sha kichkina zarba bilan boshlangan sevgi endi butun davlat boʻylab yonayotgan olovga aylandi.
Hammasi yaxshi, lekin men o’sha vaqtda kompyuter oldida Isroilning birinchi turnirini kuzatayotgan edim… elektron qoshiqni yalaganimda bittagina eshitdim: "chap oyog’idagi zaharli zarba" degani. Qancha vaqt o’tdi-ku, lek…
Men shu vaqtda Toshkentning bir kvartirasida o'zimni ekanman, ekrandan Isroilning o'sha birinchi marta uchinchidan qarshi chiqqanini ko'rayotgandim. Birinchi raunddayoq, "chap oyog'idagi zaharli zarba"ni urdi-da, men ham devorga qichqirib yubordim! 😅 Hali ham o'sha qichqiriqni eslayman, oila "Nima bo'ldi?!" deb qichqirgan vaqtlarni... Oddiy odamlar uchun futbol yoki boks yoʻq — hayajon yoʻq. Uning har bir zarbasi bilan birgalikda bizning yuragimizda yangi olov yonadi. Mayli, endi ularning bilan birga "ooooh!" deymizmi yoki shunchaki o'zimizga qichqiramiz? Menga qattiq ketmanglar.
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Hammasi yaxshi, lekin men o’sha vaqtda kompyuter oldida Isroilning birinchi turnirini kuzatayotgan edim… elektron qoshiqni yalaganimda bittagina eshitdim: "chap oyog’idagi zaharli zarba" degani. Qancha vaqt o’tdi-ku, lekin hali ham o’sha vaqtday — yurak urishini to’xtatib qoʻyadigan, xalqqa qoʻshiq aytadigan, oilani eshitmasdan qichqirib yuboradigan! 😭🔥
Shunday kunlar boʻldiki, doʻstlarim bilan ekrandan tomosha qilgan edim va xotiramda qolgan shunchaki "chap oyog’idagi zarba" degandek… hammasini oʻylab qoʻysangiz, bu nafaqat zarba, balki milliy anthemdek! 🎶
Endi esa guruhlarga qichqiraman, davlat boʻylab birodarlikda nishonlaymiz — Isroilning ikkinchi raunddagi zarbasi kelganda birdan "Ooooh!" boʻlamiz. Va hammasi birgalikda… chunki bu sevgi endi butun Oʻzbekiston uchun! 🤣🍿
Memlar ham tahlil.