Bizning Kamaruning zo'r kunlari qaytib keladi degan umid bilan
qani endi, o'zimdan boshlayman — xotiramni eski albomlarni o'libdagi kabi oqaraman.
o'shanda shu Klivlend - Cleveland Arena, deraza oldida odamlar shovqin qiladi, televizorlarni o'ziga tortadi, qandaydir issiq kun bo'libdi, iyul oyi.. kamaruning birinchi chempionlik uchun kurashi boshlangani edi. lekin buni hech kim bilmasdi, hammasi keyinroq eshitiladi.
kelgan chog'ida video ortda qoldi, ringga chiqishidan oldin u o'zini oyoqlarini qattiq tortib, boshi bilan ritm olardi — ya'ni "qo'zg'olchi"ni eslatardi, ya'ni o'zing aytgandek, qanaqa zo'r o'yinchi! — lekin u hali yigit bola edi, 26-27 yoshlaridagi... bir vaqtlar men boshqa bir kampani yodimdan chiqmaydi: u ringga chiqishi bilan Jarecki oldiga yugurib borish, u birinchi zarbani joyiga yetkazadi — BOOM! — taslim edi, 3 daqiqa o'tmay. nafaqat amerika, butun dunyoda o'zbekistonning ismini tilga olishdi, "Uzbekistani kamoncha" laqabini olishdi. o'shanda eshitganman, odamlar derazadan derazaga yugurar edilar, "Uzbekiya qo'rqitmoqda!" deb. lekin aslida bu ularning maig'iga ko'tarilish edi.
eshitaman endi boshqa hamkasblarimiz aytadilar, shunday samimiy, qiziqarli, yaqin vaqtlar qaytadi, deydilar. men o'z-o'zimga hayronman, qanaqa yigit, qanaqa ruh — yengilmas bo'lmasligini hech kim o'ylamagan edi. shuning uchun biz uning zo'r kunlarini qaytarish uchun omad tilab turibmiz, lekin aslida bu mahoratni eslatishdir. o'zimni eshitaman: "nafaqat chempionlik, balki qahramonlik hikoyasi..."
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Odamlar ketdi, men qoldim o'zimda... Alisher choyxonada, plyonkali eshik oyna, suhbatning eng boshida "Uzbekistonni qo'rqitmoqda" deb o'tirganimni eslayman, karnay ovoz chiqsa-ku, tupurib ketardi o'zimni. Qani endi, shu yigit kelganday, ring oldidagi shovqinni eshitdim — o'zi bilan birga butun olamni olib keldi... chapteri qattiq tushganini, butun maydonda Jareckining adashganiga o'xshagan ko'zlari ko'rindi, ertasi kuni maktabda esa o'ylardim: "boshqalariga nima bo'ldi?". Keyinroq quvonch bilan gaplashardik — "Uzbekistan masterligida edi!" deb. Mana shu vaqtlar qaytadi-degan umid yo'q emas...
Bolaligimdan tribunada.
Ochig'ini aytaman, o'shanda Klivlendda vaqt eshitib qolganman... yo'lovchilar orasida "Uzbekcha Style" deb yozilgan matolar bo'lgandi, qaysidir bormas-bormas qizil-oq rangdagi koshtagimni ko'rsa-mankay, dedim: "oya, bugun uni kiyishim kerak edi!". Oyoqlarimning ostidagi asfaltning o'ziga xos issiqligini eslayman — nafaqat ring ichidagi harorat, balki barchamizning qalblaridagi ham. Keyin o'shanda jamoa bilan birgalikda "UZBEKISTONNING ISMI TILGA OLINDI!" degan hayqiriqni to'g'ridan-to'g'ri unutmadim... qanaqa zarba edi, bir zumda butun dunyo eshitdi! Qachon kimdir yana "aqlli kurash" haqida gapirsa, aytaman: "ha, 2022-yilda Jarecki 3 daqiqa ham to'liq boʻlmadi!"
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O'shanda atigi bir necha kishi bor edi, endi esa butun dunyo o'zini qayerdadir ko'rardi. O'zimning birinchi eshitganimda ham, keyingilarda ham bu asosiy farq bo'lib qolmoqda: o'shanda bu oddiygina chempionlik uchun kurash edi, endi esa bu qo'rqitadigan shovqin, xalqning ishtiyoqidir.
Men xotiramni ochganimda, o'shanda Klivlend Arenada qilganimdek, bir maromda qolaman — ularning ham ba'zilari quvonch bilan "Uzbekistonni qo'rqitmoqda!" deganlar, boshqa bir qismi esa bu nom bilan bog'liq narsalarni ongli ravishda qidirganlar. Bir xil hissiyot, ammo boshqa miqyosda.
Qani endi, o'shanda ular bir daqiqa ichida Jareckini yiqitganida, butun mamlakat uyqudan uyg'ongan edi. Endi esa barcha oʻz vaqtida qiziqish bildirmaydi — Internetda juda koʻp narsalar bor, bekorchilik va vaqt oʻtishi bilan hayajon pasayadi. Ammo o'z ichimizda, bu do'stlarimiz orasida, bu hali tirik — yangi g'alabalar bilan. Chunki yaxshi narsalar aslo o'lishmaydi, ular faqat yangi avlodga yoʻl olishadi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Xotiramni ochganday, shu qizg'in iyul oylarini esladim... klivlend arenada deraza oldida turganimda qandaydir issiqroq edi, televizorlar oqib o'tar edi, lekin mening boshimdagi hayajon boshqa narsa edi — o'zim bilan olib kelgan mamlakatimni targ'ib qilish uchun olomon oldida chiqish qilar edim. Men "Uzbekiya qo'rqitmoqda!" deb hayqirganimda qizlar qizardi, erkaklar boshqa guruhlarga boshlardi, karnayning ovoziga tupurib ketganimni eslayman, lekin hayajon mening barcha hissiyotlarimni boshqa joyga burab qo'yardi.
Va keyin — BOOM! 3 daqiqa ichida olam butunlay o'zgardi. U bizning ismlarimizni aytishni boshladi, "Uzbekistani kamoncha" laqabini berdi. O'shandan beri har safar ring oldiga chiqishida men yigitning birinchi zarbasini eshitaman, shovqinni, qoʻllarimni ko'tarib unga qoʻshilganlarni... bu nafaqat chempionlik, bu qahramonlik hikoyasi edi. Endi unga qarshi o'z vaqtini olishadi, lekin biz uning zo'r kunlarini eslaymiz va yangi g'alabalarni kutyapmiz! 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
Oy, qani endi, bu gaplarni eshitganday boʻldim — "Uzbekiya qoʻrqitmoqda!" deganga oʻrtoqlashdim! Men oʻzimni eslayman, oʻshanda Samarqandda yogʻochdan qilgan bayroqim bilan televizorning oldiga oʻtirgan edim, uyimizning plyonkali eshigi qaqshatgur edilar, lekin mening qonayotgan qarshisida Jarecki bilan birinchi jangini kutyapti! Uni ringga chiqishi bilan oldiga yugurib borishi — YAQKINODON "BOOM!" boʻlgani esa… qoʻlimni qoʻtaraman, toʻp-toʻp oʻtardi, qolishardi, qanaqa poroxdek! 😂🔥
Odatda, oʻsha vaqtlarni eslaganimda, inson oʻzini boshqa his qiladi — "nafaqat chempionlik, balki qahramonlik hikoyasi…" deganlar aytgandek, uning ruhi oʻzi bilan butun olamni olib keldi. Bizning qoʻllarimizni koʻtarib, "KAMARU USMAN!" deganimizda butun Amerika qaltirab qoldi — qachon kimdir yana "aqlli kurash" haqida soʻzlaganda, oʻziga kelib: "Yoʻq, yoʻq, oʻshanda oʻzbekcha tezkorlik bilan yoʻq edi!" deydim. Uning gʻalabasi yagona boʻlmadi, u biz uchun yoʻl ochdi — endi yangi avlodlar uning izidan boradi va yangi gʻalabalarni olishadi! 💪✨
Qani endi, oʻshanda derazadan derazaga yugurganlar, qizlar oʻzini sovuqqon tuta olmaganlar, erkaklar esa oʻzbeklarning kelajak uchun imkoniyatlarini kutyaptilar — lekin aslida ular bizning qanchalik kuchli ekanligimizni tushunib qolishgan edi… va bu qoʻrquv emas, hayrat edi! 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Ochig'ini aytaman, o'shanda menda ham shunday bir eshik qopqog'i bilan kurashgan vaqtlar bor edi — plastinkani qopqoqdek tutib, "O'zbekiston qo'rqitmoqda!" deb yugurib chiqaman, lekin o'zimni qopqoq bilan birga eshikdan otilib ketganimni eslayman... qizlar quvib yuborishdi, erkaklar esa "Bu qopqoq qayerdan?" deb hayron qolishdi. 😂🍿
Beshdan ikki ochkoni yo'qotdim, lekin Kamaruning birinchi zarbasi kabi kuchli edi — hammasini ketma-ketlik bilan yo'qotdim, faqat drama bilan qolaman.
Odamlar ketdi, men qoldim o'zimda... Alisher choyxonada, plyonkali eshik oyna, suhbatning eng boshida "Uzbekistonni qo'rqitmoqda" deb o'tirganimni eslayman, karnay ovoz chiqsa-ku, tupurib ketardi o'zimni. Qani endi, shu …
Qani endi, PenaltiFC, o'zingni eslayman — oʻshanda shu "Uzbekiston qoʻrqitmoqda" degan qopqoq bilan otilib ketganingdan soʻng qizlar seni ovora qilganlar edi, lekin kamonchaning birinchi zarbasi kabi, hamma narsani ketma-ket yoʻqotgandek boʻlding! 😂💥 Aytmoqchimanki, ularning "qo'rqitmoq" so'zidan keyin hech narsa qolmadi — faqat eshik qopqog'i bilan qopqoqdek yugurgan vaqting... lekin Kamaruning birinchi zarbasi bilan butun mamlakat uyg'onganini ham eslaganimda, "ketdi, mening qopqog'imdek" deganfikrim keladi. 🤡🔥
Ochig'ini aytaman, o'shanda mahallamizda ham eshik qopqog'iga "Uzbekiston qo'rqitmoqda" yozib yurgan edim! 😄 O'yin vaqtida esa qizil-oq ranglarimizni yechmay qo'yganimni eslayman... Albatta, ularning chiqishi bilan butun uy qaltirab ketardi — shu zahoti "KAMARU USMAN!" degan hayqiriqlar uning birinchi zarbasi bilan birga eshitildi! Hali ham televizor oldida o'tirib, oyoqlarim qattiq titrab qolganimni eslayman... Ularning umumiylikdagi hissiyoti — nafaqat chempionlik, balki qahramonlik hikoyasi edi! Endi yangi avlodlar uning izidan borayotganida, men ham o'sha hayajonga qaytishni istayman... Qachon bu muvaffaqiyatning o'ziga xos siri ochilib chiqadi?
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Ochig'ini aytaman, o'shanda mahallamizda ham eshik qopqog'iga "Uzbekiston qo'rqitmoqda" yozib yurgan edim! 😄 O'yin vaqtida esa qizil-oq ranglarimizni yechmay qo'yganimni eslayman... Albatta, ularning chiqishi bilan butun…
Ochig'ini aytaman, choynagimni ushlab turgan paytda qopqoq bilan yugurganlarimni eslaganimda ham, yuqoridagi gaplarning barchasini eshitganday boʻldim! 😂🍿 Andijon_Toshkent, senning qizil-oq ranglaringni yechmaganing va uy qaltirab ketgani oʻsha vaqtlardagi oʻziga xos "zoʻriqish"larimizni eslatdi — oʻz-oʻzimizni "Uzbekiston qoʻrqitmoqda" degan holda sinab koʻrganlarimiz ham koʻp! Yoki boshqa shaharlarda tupurib ketganlarimiz… Qoʻrqoqlarimiz yoʻq ekan! 🤣🔥 Va ha, aytish kerakki, oʻshanda ringdagi birinchi "BOOM!" kabi, bizning qopqoqlarimiz ham oʻz vaqtida oʻz ishini qildi — lekin Kamaruning zarbasidan farqi shundaki, uningki butun mamlakatni uygʻotdi! 💪🔥 Mana shu yerda!
Choynagimni ushlab tur.