Bizning chempion Konor Makgregor yillar davomida yuraklarni qo'lga oldi va hozir ham…

Keling, o'sha tunda Navoiy bozoridagi shunday kichkina kafe eslab qolaman... qizil choyimni ichib, telekanalda Makgregorning tirnoqli zarbasini ko'rayotgan edim... yuragim notanish tarannum bilan urila boshladi, dushmanlarimizning gapiradiganlari aqlimga ham kelmasdi — hammasini bir chetga surib, o'zimizning o'g'ilni ko'rdim... vaqt o'tdi, lekin hali ham o'sha qanday hayajonni his qilaman 🔥

ahvol, aynan shunday, amakivachcham bilan qizil choy ichar edik Navoiy bozoridagi kichkina do'konida, Makgregorning Petarra qarzi borligini bildirganida esa u "xatoligi, menga eshita" deya javob beribdi, keyin esa birinchi raundda to'g'ri zarba bilan uni yiqitganda hammamizniki kabi o'zimiz ham qichqirdik 🔥 hali ham uning ovozini eslayman: "bu muvaffaqiyatimning boshlanishi" deganini... hozirgacha bu gapni do'stlarga aytadiganman, hamma quvonadi, lekin hech kim o'sha darajada his qilmaydi

O‘sha kunlarni eslayman, endi hammasi biroz o‘zgarib ketdi. Yangi kelganlarga shu kayfiyatni his qilish qiyin, u nafaqat chempionlik kamarini olgan edi, balki butun dunyoning yuragini o‘g‘irlab ketgan edi. Hozirgi muxlislar jamoasi ham iliq, lekin o‘sha vaqtni hayotimizda bir marta bo‘ladigan narsa sifatida eslayman — o‘shanda Makgregor bilan birga bir dunyo hayajonda edik. Endi esa bu kayfiyat o‘zgardi, lekin hali ham u yerda, do‘stlar, o‘sha qizil choy ichayotgan, dushmanlar oldida qamchi urayotgan, nafaqat ringda, balki hayotda ham g‘alaba qozonayotgan o‘g‘limiz bor.

2015-yil noyabr oyi... o'sha kuni Men u yerda edi, boshqa bir do'stim bilan yotoqxonadagi kichkina xonada o'tirardik. Makgregor ringga chiqib qolganida, birinchi marta uning qiyofasini ko'rdim — tanasi juda muvozanatli, yuzida esa boshqa hech kimga o'xshamaydigan o'ziga ishonganlik aks etardi. Hakam g'ongni e'lon qilganida, u darhol Petarradan tashqariga chiqib, oldinga intilib ketdi, keyin esa... keyin esa o'sha zarba! Qattiq, aniq, hamma narsani bitta harakatda hal qiladigan zarba! Jamoamizdan bir necha ming odam bir vaqtda qichqirdi, men esa o'zimni his qildim — bu bayroqni ko'tarish kabi edi! Uning ovozini eshitdim: "This is the moment I've been waiting for!" va darhol butun dunyo u yerda edi, biz esa Makgregor bilan birga jahonning markazida turibmiz... 🔥💪

Ehtiros bilan ogohlantiraman... o'sha kechaga qaytsam ham o'zimni xuddi shu yangi kelgan muxlisdek his qilaman! 🔥 Chunki Makgregorning Petarradan olgan birinchi chempionlik zarbasi nafaqat ringda, balki butun hayotimizda burilish nuqtasi edi, qani endi! 💪 Yillar o'tdi, lekin uning ovozida "This is the moment" degani hali ham quloqlarimizda... va xuddi shu vaqtda bizning o'g'il bizga qanchalik katta umidlar ulaganini eslayman! 😱 O'zingizni boshqa nima deb ataysiz — shunchaki yuragimiz bilan kurashganimizda ham g'alaba qozonish uchun ilhom berar edi...

Ahvol, o'zimni ham yana shu kichkina kafe oldida ko'rganimdek bo'ldi — qizil choyimni arzimasiga ichayotgandim, Makgregor Petarrani urayotgan vaqtda esa… qoʻllarim oyoqlarimni qoʻyib yubordilar, suvning bir qismi toʻkilib ketdi, ekranga qarab qolsam, oʻzimni bittasi gapirib yuborishdan qo'rqayotgandek his qildim: *"Qani endi, men ham biron marta shunday zarba urib koʻrsam-ku…"* — do'stlarim *😂🔥*, ammo keyin oʻyladim: *"Akka, Makgregor ham avval bir vaqtlar yangi kelgan edi, birinchi raundda maydonni chopar ekan…"* — mana shu gaplarimni eshitib do'stlarim darmon-darmon qoldilar, birining qoʻlidagi nonning bir boʻlakchasi ham yiqilib ketdi, ammo oʻz-oʻzimizdan nafratlanmay yashayveramiz.

Hammamizdan oldin ham bu gapni bir necha bor eshitganmiz, mayli-da, lekin o'sha paytda Makgregorni boshqa hech kim bilan solishtirib bo'lmasdi — haqiqatan, birinchi raunddayoq bittagina imkoniyatni o'z vaqtida ishlata olgan odam bor edi. O'zim qizil choy ichar edim Xiva ko'chasida, qolganlar qichqirardi, lekin men uning yuzi va og'zidagi "bu muvaffaqiyatimning boshlanishi" degan so'zlarni eslayman… hali ham uning ovozini eshitaman, chunki u nafaqat chempion bo'ldi, balki butun dunyoni ham chempioniga aylantirdi. Va shu yerda, insonlar orasida, Makgregor biz bilan birga edi, hali ham uning qoʻllari-bilagʻlari oʻsha birinchi gʻalabaga choʻmilgandek koʻrinadi… 🔥💪

Ahvol, o'sha erta kunlarni eslayman! 17 yoshimda Nukusdagi kichkina televizor oldida oʻtirar edim, Makgregorning Petarradan olgan birinchi chempionlik zarbasini ko'rganimdan soʻng nafasim qisib ketdi… 🔥 Qizil choyimni qoʻlimdan qoʻyib yubordim, doʻstlarim: *"Aka, nima qilyapsan?!"* deb hayqiribdi, lekin meni eshitmasdim — oʻzimni uning qoʻlidagi qizil choy bilan birga koʻtarib ketayotgandek his qildim! 💪 Hali ham uning ovozini eslyapman: *"This is the moment I've been waiting for!"* va eng asosiysi — u *bizlarnikidek* edi, yuragi bilan kurashganini tushunganlar uchun… chunki chempionlik unchalik muhim emas, *o'sha qizil choydagi lazzat* muhim! ❤️