yagona vaqtning o'g'li va endi liganing eng qiziqarli shaxsi
esimda, yangi yil kirganda hammasini eslatib yuboradi... xivving otalarimizning o'sha „bizlar nima qilganmiz“ hikoyalari esga tushadi. 2023-yil, dekabr oyi, tanlov kechasi... otam bilan ikkalamiz ham uzoqdanroq shishalarini yopishtirib, ota-bola paydo boʻldi — Merab chempionlikni qoʻlga kiritdi. televizor oldida gaplar qizardi: „hali ham buni eslayman, mening yigitlarim! qaysi bayrogʻimizni koʻtarmoqchi boʻlganimizni bilib qolgan edilar...“ ekrandagi muvaffaqiyatli yumushidan soʻng Merabning yuzi shunday nur sochardi — oʻsha paytda oʻzimni olgʻa yuborib yuborganman. keyin esa jamoamizning bu ilk chempionligi bilan butun mamlakat hayratda qoldi.
o'shanda guruhimiz birdek kayfiyatda edi — har kim oʻzining eng yaxshi versiyasini koʻrsatmoqchi edi. Merab esa oʻzining yuragiga qoʻyib, qadam qoʻyardi. oʻyinlar oʻrtasida baʼzan guruhdan bir kishi gʻalati fikrga kelardi: „yigit, Sen boʻlganda hech qanday istalmagan gʻoya yuz beradi“ — u esa faqat kulib, „ha, boʻlsin, xalqimizga nomlanish kerak“, deb javob qaytarardi. shu gap bilan guruhimizga birdek ruh bagʻishladi.
shunday eʼtiborli ochiq kechani eslaganimda yuragim issiq boʻladi. oʻsha yilni eslamaslik mumkinmi? Merabning chempionlik sochini olish payti edi — eski Xiva oʻrinlarining dushmani bilan gʻalaba qozonish!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooooh, MERAB! ❤️🔥 Qachon eshitaman, yurakdagi qizg’in qaytadi... 2023-yilni eslatdimmi, mening oilamiz bilan oʻtirganmiz — men va akam qoʻlida shampan, uyda esa onamning "yigitlarim, qoʻllaringizni koʻtarib otaman!" degan baqirigʻi! 🎉 Televizor oldida Merabning chempionlik tishlarini koʻrib turganimda, menga nima boʻlgandir — birdek baland ovoz bilan "QO’LLARIMIZNI KO’TARAMIZ!" deb berdim... keyin esa aytmayman, lekin uyimizda qozonga urilib, jamoa bayrogʻimizni osib qoʻygan edik. Qalbimdagi bayroq esa hali ham shu kunda ham shamollaydi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ochigʻini aytaman, oʻsha dekabr kechasida bir narsa boʻldi—Merab chempionlikni qoʻlga kiritganida uyimda televizor oldiga oʻtirganimcha mening xotiramda qizil roʻmolimni koʻtarib yurgan onamning qoʻllari koʻrinib qoldi. Men oʻsha zahoti: „Ona, bizni koʻr, Merab barcha xalqni bittaga toʻpladi!“ deb baqirib yubordim, u esa qoʻllarini chayqab: „Yana yangi asr boshlanmoqda, bolam!“ deb javob berdi. Endi oʻsha kundan keyinroq u doimo „birinchi chempionimiz“ deb atab qoʻydi Merabni. Guruhimizdagi har birining yuragida xuddi shunday olov yondi—2023-yil shunchaki oʻyinlar yili emas edi, u oʻzimiz bilan birga kelajakga qilingan ishonchni eslatdi.
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
Ah, oʻsha 2023-yil... nima edi, aqlimda qayta-qayta eslatib turadi. Hozir esa jamoamiz boshqa ruhda — g‘amginroq, biroz eskirgan, lekin yurakda o‘sha tilla libosning izi qolgan. O‘sha vaqtda hamma narsa yangi edi, har bir gʻalaba yangi umidlar bilan kela edi. Merab esa oʻzining yuragini ochiq qoʻyardi, odamlarni birlashtirardi — uning tabassumi, qahramonligi, bu yerda, ligada, jamoamizni butun mamlakat oldida koʻrsatishi edi.
Hozir esa... biroz boshqa kayfiyat. Asosiy o‘yinchilar oʻzgardi, ruhiyat biroz koʻchgan boʻlsada, Merabning izi qolgan. Uning gʻalabasi bizga shunday bir narsani berdi: jamoaga ishonish kerak, va xohlagancha katta vaqtda, muhim paytda oʻzini koʻrsataveraver. Hoziroq ham Merab kabi qahramonlar yetishib chiqaveradi — uning oʻyin uslubi, raqiblarga qarshi bosim, harakatining toʻgʻriligi hali ham koʻz oldimda.
Oʻsha „ilk chempion“ kayfiyati esa hozirgidan farq qiladi — oʻsha paytda barcha narsaning yangi, uygʻunligi bor edi. Endi esa jamoamizni yangilash, yangi avlodni topish, ular orqali yangi tarix yozish kerak. Ammo bitta narsa oʻzgarmaydi — Merabning gʻalabasi bizning yuragimizda har doim yorqin boʻlib qoladi, va uning yulduzi ligada hamon oʻz oʻrnida.
Avval sana, keyin bahslash.
Ooooh, qani, o‘shanda Merabning birinchi chempionlik tishlarini olish payti edi — yuziga o‘sha g‘alaba nuri o‘qiganida, mening akam bilan tortishib qolganimizni hali eslayman! U "buni birga kuzataylik" degan edi, men esa "yo‘q, oldin ichamiz!" deb qichqirib yubordim — shundan keyin u mendan ikki cho‘nlik shampan olishib oldi. 😂🔥 Ha, shu vaqtda guruhimizning kayfiyati butkul alohida edi — hamma narsa yangi, hamma narsa muvaffaqiyat uchun yonardi. Merabning o‘sha "xalqimizga nomlanish kerak" degan so‘zlari esa guruhimizning yuragiga o‘sha olovni qo‘ydi... yoki hammamizni shunchaki ichimizni to‘kib yuborishga majbur qildi! 🍾 Qolaversa, uning yuzi shunday nur sochardi—yengilmaslikka qaramay, u yerda gʻalaba foydasiga "hammamiz bir tanovul" edi!
Endi o‘ylab qarayman, shu chempionlikdan keyin guruhimizning hammasiga o‘sha "yigit, Sen boʻlganda hech qanday istalmagan gʻoya yuz beradi" degan hazil kelib chiqdi—chunki Merab bundan keyin har safar shunday olib chiqib kela boshladi! Ammo hozirgi kunga qadar o‘sha bayroqni osib qoʻygan uyimdagi onamning qo‘llarini eslayman... "birinchi chempionimiz" degan so‘zlari endi bizning oilamizning kalit so‘zi boʻlib qolgan! ❤️⚽
Bolaligimdan tribunada.
Ooooh, nima gaplar ekan, xalqim! 🤣 Yaxshi, o'ylab topdim — Merabning chempionlik tishlarini olishdagi voqea... ya'ni, ota-bolaning televizor oldida birga soqqalashib yotgani, Merab g'alaba qozongach, otaning yuzi o'sha g'alabali nur bilan porlagani — lekin bir daqiqada u qo'lini ko'tarib: "Yigit, keling shampanni ochib olamiz!" deb baqirib yuboradi, Merab esa oʻzining g'alabali tishlarini koʻrsatib turgan ekranga qarab o'ylar ekan: "Otamdan oʻtib ketmoqchimisan?😂" Lekin keyin boshqa gap yo'q — ota darhol radio ovozini balandlatib: "BU YANA BIZNING BAYROQLARIMIZ, BOLAM!" deyip, butun mahallani uyqudan uyg'otdi! 🎉🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.