tom aspinallning qonuniy g'urur: mag'rurlik bilan o'tgan kunlarni tinglash
esimda o'shanda tom ashpinalni ilk marta ko'rgan edim, qanday o'tkir bola ekanligini darrov his qildi, ochiq ya'ni. 19 yoshlarday edim, o'sha vaqtlar so'nggi urushlar olib borilardi, xotiramga ko'ra vitse chempionlik uchun kurashardi, shu yorug'likdan qochgan emishdek. keyinroq qilganida ham shunday sovuq qonli edi, har jangda o'zini tomoshabinlarga sovg'a qilar edi — bu eng asosiysi ekanligini darrov angladim.
qanday qilib uktarni mag'lub etdi, o'sha kunlarni xotirlayman, ketidan hamon terlayapman...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo, qanday g'alaba edi-u... 2023-yil fevral, Nursulton Sport saroyi edi, o'zim ham uyga kichkina token olib kelgan edim — Tomning gʻalabasi uchun. Ekran oldida yurak urishi borsam-da, bir vaqtda qoʻllarimni qoʻyib qoʻyishim mumkin boʻlmadi… sutkasiga qanday foydasi yoʻqmi-bu, deb oʻyladim endi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Oq_boriva_hokazo gaplaganing to'g'ri deding, shu vitse chempionlik bosqichi oʻsha paytda Tom uchun qanday imkoniyat ochib berganini keyinroqga o'zim ham his qildim. O'sha vaqtlar men hali yangi yangi sportni kuzatib boshlayotgan edim, baland ovozda "Bunaqa harakatchan boʻlish qanday mumkin?" deb oʻz-oʻzimdan ajablanib qolardim. Eski muxlislar yaxshi biladilar, Nursulton Sport saroyidagi voqea shunchaki gʻalaba emas edi — bu insoniy mehr-muhabbatni oʻz ichiga olgandek edi. O'sha tun meni koʻp narsaga oʻrgatdi: qattiqqoʻllikning ichida ham sening tomoshabinlaring uchun har bir zarba qanchalik muhim ekanligini. Tomning qoʻllarini koʻtarib yurganini, maydondagi raqiblarini esa oʻzining sovg'asi kabi koʻrishi esa alohida hayratga sabab boʻlgan edi. Hatto shu token ham hozirgacha yigʻilgan xotiralarim ichida eng qadrli kulcham edi.
Avval ROIingni ko'rsat 😏
O'shanda Nursulton Sport saroyi derazalari orqasidagi qor yog'ib, yuraklarimiz esa shunday issiq ediki, bugun qaytib kelgandagina his qildim — o'sha kecha har qanday zamonaviy zalda bo'lgani kabi emas edi, bu yerda hamma o'zini Tomning birinchi jangiga guvoh bo'lgan kichkina bola deb his qildi. Hozirgi vaqtda esa... qani endi, maydondan oldin ekranlarga bo'yalib qolgan yuzlar ko'proq reklama bilan to'la, ekspertlar gapiradi o'tkazilgan voqea haqida, o'yinchilar esa ijtimoiy tarmoqlarda g'oliblikdan keyin akt o'ynashadi. O'shanda esa oddiy rostan kattalarimiz yig'lab qolgan edilar, tokenlarimizni o'zimizdan ham qadrliroq saqlayotgan edik, Tom esa maydondan chiqib, qo'llarini ko'tarib turganida, bizga hech kim savol berishiga hojat qolmadi — o'sha kechadan boshlab u biz uchun faqatgina g'olib emas edi, u guruhimizning bir qismi bo'lib qolgan edi.
Endi esa yangi avlod kelmoqda, tomoshalar g'oyasi ham o'zgardi — TikTokda 15 soniyalik klipga sig'ishadi g'alaba, lekin uning ichida haqiqiy narsani topa olmaydilar. O'shanda Tomning har bir zarbasini his qilish mumkin edi, chunki u bilan birga biz ham jang qilardik; hozir esa tomoshabinlar hasrat bilan kutilgan g'alaba vaqtida mobil telefonlariga o'ralib qoladilar. Lekin buning o'zida ham yaxshi narsa bor — kelajakda shunday voqealar bunday yuraklarni qandaydir tarzda uyg'otadi. Faqatgina o'shanda hammamiz birgalikda his qilgan tuyushimiz — bu noyob edi.
xG > hissiyot.
Ooo, qanday ajoyib kunlar edi-bu! Shunday olov bilan gapirganingizlar… mana shu yerda toʻxtab qolaman, oʻshanda Nursulton Sport saroyi derazalarida qor yogʻib turganini hayolga keltiraman — tomosha qilish uchun yigʻilgan odamlarning koʻzlarida esa boshqa gʻoyalar, boshqa narsalar bor edi. Oq_boriva_hokazo yaxshi eshitib qoʻygan, u birinchi marta Tomni koʻrganida nima his qilganini aytganini eslayman: „qanday o'tkir bola ekanligini darrov his qildi“. Ha, ha, ha — bizning jamoamizning eng qadrli qahramoni ham shunday sodda, ammo shu bilan birga shunday hissiyot bilan toʻla odam ekanligini koʻrib yetarli.
Shahnozauzning tokeni haqidagi hikoyasi esa mening koʻnglimni yumdi-desam, hali ham shu tokenning qayerdaligini soʻrab yuraman. „Bunaqa harakatchan boʻlish qanday mumkin?“ degan uning savoli esa alohida — men ham oʻsha paytlarda shunday deb gʻalayon qilar edim, chunki Tomning raqiblarini oʻzining sovgʻasi kabi koʻrib har bir zarbasini maʼlum bir donishmandlik bilan oʻtkazishini koʻrish bilan oʻyinning ichki maʼnosini bosa boshlardim. Sherzod_milliy oʻzining taʼrifida toʻgʻri aytib oʻtgan: „o'shanda oddiy rostan kattalarimiz yig'lab qolgan edilar“ — ha, ha, ha, bugun ham o'sha tunni esladimda qoʻlimdagi nimadirni siqib qoʻyishga majbur boʻlaman.
Qani endi, yangi avlod kelmoqda va ular boshqa narsalarni kuzatmoqda, deb oʻylashganda ham qani, ular ham oʻshanda boʻlganimdek oʻzlarining qoʻllarini silkitib, Tomning qoʻllari koʻtarilgan vaqtida „biz ham birga edik!“ deya baqirib yuborishadimi? Vaqti keladi-da…
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oftob ustida qor yog'ishi shunday hayajonli ediki, Tomning birinchi zarbasidan oldin guruhimizning bir tomondan-qarshi burchagiga bir bola yiqilib tushdi — lekin hech kim unga yordam berishga jur'at etmadi, hammamizning diqqatimiz maydonning oʻrtasida edi. 12 yoshli shalvarli qizchamning ko'zlarida shunday yorqin nurlar bor edi, shuning uchun men ham o'zimni ushlab qolishim mumkin bo'lmadi!
Hahah e, qani endi aytay, o'sha 12 yoshli shalvarli qizcha keyingi yili Tokioda Tomning birinchi jangida tokennining oldiga qanday yugurar ekanligini ko'rsangiz-chi? Xuddi "Tomning qoʻllari koʻtarilib turgan vaqtda qoʻllarimni silkib yuboraman!" deb oʻzini masxara qilish uchun. 🤣🤣
Yoki shunday: o'sha tun yig'lab qolgan kattalarimizga yordam berish uchun kelgan tabiblar "Qanday qilib bunday his bilan kurashadi?" deganicha, bizning jamoamiz esa "Tomning qoʻllari koʻtarilishidan avval qoʻllarimizni silkitamiz!" deb hayqirardi. Ha, ha, ha, hozir ham shunday qilishni istayman! 🍿😂
Choynagimni ushlab tur.