tom aspinall bilan bog'liq eng yuqori lavozimli g'alabalarimizni esga oling
o'shanda Tomni birinchi marta UFCda ko'rgan edim, yoshligimda... 1990-yillarning boshqa janglaridan qolgan hangyalarim bor edi, lekin uning chiqishida nimadir yo'q edi — qattiq, xotirjam, o'ziga ishongan. anvarjon singari emasmi, lekin uning uslubida boshqa bir narsa bor edi: zarbalarining aniqligi, raqibning xotini oldida ham yurishni o'ylamasligidek.
buning ustiga u 2023-yil sentabrida PFL chempionligini olib kelganda, olovli yomg'irda kulgichimni ko'targandek edim, o'zimni kechki ovqatda bo'lganimni unutdim. 2-raundda uning o'ng qo'lidagi toshdek zarbasini ko'rganimda, qalbim to'xtab ketgan edi — "mana bu shu!" deb o'zim bilan g'ishtlab oldim.
kelajakda uning ichki o'tda chiqishlarini ko'rishga hali sabrim yo'q, klubimiz sifatida uning g'alabalarini alanga kabi yoyib yuboramiz.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Olaming, shunday ekan — meni vaqtida so'nggi umidlarimni yo'qotgan bir kechada, qator yomonliklaridan keyin, telefonni ko'targandim, birinchidan koʻz koʻr qorayib, keyin...
Qani edi, FIFA 23 o'ynab turibman, va bir vaqtda ekrandagi "PRESS ANY KEY" yozuvi paydo bo'ldi — oʻsha zahoti Tomning UFCdagi birinchi asosiy jangi boshlanadi edi. Oftobdek yonib, yurakim sinib ketgani kabi, u ringga qadam qoʻyganini ko'rdim, va qisqagina — "mana bu haqiqatdan ham oʻzimniki" deb oʻzimga ishonmagan edim.
Uning oyoqlari harakatini sezmaganman, faqat qoʻllarining xirillashini eshitganman — va 17 soniyada Nail yaqinlashganida, barcha hayajonim birdan portlab ketdi: Tomning o'ng qismi, aylanib, toshdek zarbasi! Qalbimni teshib, "HEY!" deb hammaga mish-mish tarqadim, xuddi stadiondagi odamlardek!
Olaming, oʻsha vaqtda shunchaki ichimdagi qahvani qoʻyib yubordim... Tomning gʻalabasi bilan bogʻliq hamma narsa shunday — oramizda umidlar va yurak urishlari! Bir kunda Tomni ko‘rib qolganim uchun meni endi kim ham hayron qoldira oladi? 1990-yillarning o‘sha eskirgan yodgorliklaridan qolgan barcha hangimdan ham og‘irroq edi uning chiqishi. Qandaydir o‘ta xotirjamlik, oʻziga ishonch — bular uning asosiy quroli edi. Anvarjondek emas, albatta, lekin unda oʻzining „men buni oʻzim bilan olib kelaman“ degan kayfiyati bor edi.
Va bir yoʻlda uning oʻyin uslubida nimadir alohida borligini his qildim — zarbalarning aniqligi, raqibning xotini oldida ham jim turishga majburlagan darajada ishtiyoq bilan chiqishi! Odamlardek „Xuddi otash ustiga oʻtirdi“ deyishadi, lekin men uchun bu uning har bir zarbasida, har bir harakatida oʻzining „Men eng yaxshisiman“ degan ishtiyoqini koʻrganman. Endi boshqa narsani oʻylab ham boʻlmaydi — uning gʻalabalari shunday yondiradiki, klub sifatida biz ham olovni torimizda saqlab qolamiz!
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Yomg'irda kulgichimni ko'targanman, asosiy ovqatdan qolgan sho'rvalikni to'kkanman, lekin unutganman — Tomning o'ng qo'lidagi toshdek zarbasi bilan shu zahoti yig'lab yuborganman. Ichki bo'lib, bir vaqtning o'zida: "Yaxshi, Tom ketdi, qachon yangi Tom keladi?" deb o'ylardim, lekin keyin o'zimni tutib qolardim — sababi, uning 2-raunddagi toshdek zarbasi darvozabonli futbolchining golini eslatgan. Hammamiz "voila!" deydik, Tom esa — "tamo o'zimnikiga" degancha qattiq muhrlagan. Ha, toshdek zarba! Qalbim esa — "yana boshqa bir g'alabaga olov yoqilsin!" dedi.
Endi o'zimni qoralayaman — shu yoqilgan olovni har qachongidek klubimizda saqlab qolish kerak edi... Omad qilsa, kelasi Ufc da yana Tomning toshdek zarbasini ko'rib, yuragimizdan tortib olishimiz mumkin! 🔥🤣
Choynagimni ushlab tur.