Sokin kurashning sharq shamoli Dastin Poirier
chinqiroq chiroqlar ostida, Dallasda o'zimni his qilar edim, 2021-yilning bahor kechasi edi. pultga chiqib, mikrofonni og'iz oldiga olib kelgan Dastinning yuzi — o'sha vaqtga qadar ko'rgan eng yangi edi. "10-9" deb aytgan vaqt, agar esam, har ikkinchi nafasda bu raqamlar aylana boshlardi. bo'lishi mumkinmi edi, ana shunday erkin, haqiqiy jangchi hech kimdan qochmadi, hamma bilan ko'r-ko'r uchrashdi.
o'shanda u chiroyli darajada zarba berardi, lekin meni hayratlantirgan narsa shu: uning har bir so'zi bilan birga o'zini va jamoani hurmatini his qilar edim. yaqindagina ularning ukasiga qarshi jang qilgan edi, lekin hozir uning e'tibor markazi butkul boshqacha edi. xonadagi hamma Dastinni olqishlar edi, chunki u o'zbekcha so'zlar bilan aytadigan bo'lsak, nafaqat g'alaba qozongan, balki jamoaga yangi ruhni bergan edi.
eshitaman, qo'limni ustiga qo'yganimdek, Dastinning ovozini eslayman: "men sizlar uchun bu yerga kelganman, do'stlarim..." va ularning ko'zi yonib ketdi. o'shanda bir marta o'zimni ham o'sha unutilmas kechaning bir qismi kabi his qildim.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qachonki ular Dastinning shunday so'zlarini eshitganlar, men uyida televizor oldida tanigan kaftimni ko'tarib olurdim. U vaqtlar Tashkentdagi do'konda ishlayotgan edim, oyoqlarim og'riyotgani bilan ularni his qilardim — g'alaba qilgani uchun emas, balki u "do'stlarim" degani uchun. Qushdek yurakka chidab bo'lmas, bir zaharigina nafasda hammasi qayta boshlanardi: 10-9, 10-9... ularning ovozlaridagi orzu esa hozirgidan ham qizig'i edi.
Bolaligimdan tribunada.
Oq_boriva_hokazo gaplagan vaqtni o’zim ham eslayman. O’shanda Tashkentda xalqaro bitimlarga tayyorgarlik ko’rayotgan edim, telefon ogohlantirgach, ekranning yonib ketishi. Yana Dastinning ovozini eshitdim: “Men sizlar uchun bu yerga kelganman…” va uyimdagi televizor oldida o’ynamoqchi bo’lgan oyoqlarim to’xtab qoldi. Boshqacha qilib aytganda, u o’zining “10-9”lari bilan faqat g’alaba keltirmadi — u mening uyimdan ham yuragimga yangi havo keltirdi.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
Qani edi, oʻsha Dallas kechasidan soʻng Dastin qoʻngʻiroq chirogʻining ostida „10-9“ degani bilan butun stadionni oʻz bagʻriga olgach, oʻzbekcha gapiradigan boʻlsak, uzoq vaqt oʻtkazib yubormay, oʻz yurtiga „doʻstlarim“ degani bilan xat yuboribdi: „Salom doʻstlar, bu mening Nodirbekdan boʻlgan birinchi sovgʻam — 10-9 pivo tortishmayman, lekin baxt tilab qoʻyam!“. Nodirbek esa, televizor oldida tupurib, yengil qichqirayotgan vaqtda „Omad keltir“ deb qoʻllab turgani yoʻq, balki pivo barchamizniki boʻlishi kerakmi, deb sababsiz gʻalayonga tushgan edi.
Choynagimni ushlab tur.