qo'li yuqori hayajonlar bilan to'ldirilgan chempionning shon-shuhrat yo'liga chiroyli…
o’shanda o’ylab ko’ray, aynan 2008-yilning kuzida shahar markazidagi kichkina qahvaxona eshitadi edim... o’g’lim bilan borib o’tirgandik, televizor orqali bir qatorni ko’rsatayotgan edilar, keyin aynan shu kurashchi oʻzining birinchi professional gʻalabasini qoʻlga kiritayotgan edi. keyinchalik uning qoʻli butun dunyo boʻylab eng yaxshi koʻrsatuvlarga toʻla boʻlganini koʻrganimda esa — qandaydir ichimdagi yonayotgan olovni eslayman. o’zimizdan biri boʻlganiga ham ishonib bo’lmaydi, lekin shunday ediki, oʻsha paytdan boshlab har bir uning navbatdagi gʻalabasi bilan oʻz-özimizga: „mana, hali buni ko’rmaganlar yoʻqmi?“ deb qichqirishni yaxshi koʻrardik...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
o'shaning nonushtasi ham mening oilaviy otam bilan boʻlgan edi, Samarqandning eski burchagidagi shu kichkina rasta kafesida... televizorni aylantirdilar va birinchi marta uning suratini koʻrdim, qoʻriqchi qomatli, yuzida oʻziga xos ozor bor edi. Keyin oʻsha kechani eslayman, eshik oldida yigitlar unga qoʻl berganlar, mening qoʻlimni esa olov singari qizarib ketgan edi. Shunday qilib yoʻl boshlangan edi... endi o'zimizdan birining chempionlik unvonini tomosha qilishimiz uchun dunyoning narigi tomonlariga ucha borishimiz kerak boʻlsa-da, ichimdagi olovni hali ham his qilishaman 🔥💪
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Hey, bu gaplarni eshitib yuribman ya... 2010-yil bahorida Farg‘ona bozori oldidagi o‘yinchoq do‘koniga kirgan edim, 8 yoshli o‘g‘lim uchun shunday suvenir qidirdim. Televizor ustiga 50 dyuymli ekran qo‘yilgan edi, o‘sha vaqtda bu to‘lqindir. Oddiy vaqt bo‘lsa-ku, urush faolat yo'q ekan... baland ovozda "Dana White’s Contender Series" deb yozilgan efirda uning birinchi xalqaro chiqishini ko‘rdik. Bolam qo‘lini olovi kabi ilitib yubordi: "Bu odam endi mening qahramonim!" — dedi. O‘sha zahoti oʻz qomatidagi yigitning qo‘lini ichimdan his qildim — qaltirar, ammo g‘ayratli. Endi u jahon chempioni bo‘lgani uchun o‘g‘lim bilan birga qoʻlimizni birga ko‘taramiz...
Of, qanday ajoyib hikoyalar eshitdim shu bir necha soatda... Sabzavorliklar aytganidek, qoʻlning ichida yonayotgan olovni his qilish — bu asosiy narsa. O‘sha vaqtlardagi birinchi gʻalaba, uzoq-yaqindagi boʻlmasa ham, butun shaharning markaziga sigʻadigan kichkina qahvaxonada yuz bergan. Endi esa, oʻsha qahvaxona bilan solishtirsak, uning qoʻli butun planetaga tegadigan darajaga koʻtarildi.
O‘shandan buyon yoʻl ancha uzun boʻldi, lekin ichimdagi olov xuddi oʻsha paytdagiday. Faqat hozir u xalqaro, haqiqiy dunyoviy ovozga aylandi. Uning qoʻli ostida dunyoning turli burchaklaridan kelgan muxlislar qoʻllarini birga koʻtargan holatlarni esladim — goʻyo hammamiz bir oila boʻldik. Qaysi vaqtda boʻlmasin, ularning yuzi va qo‘li orqali bir xil ruhni his qilish mumkin.
Eng asosiysi — oʻsha goʻzal hayajonning oʻzgarishsiz qolganligini his qilishimiz. Chunki qoʻlning ichidagi alanga bir xil. Faqat endi u xalqaro arenalarga chiqdi, olov esa butun dunyoga tarqaldi.
Aytgancha, o'sha kunlarda Termiz shahridagi beshta otkafeylardan birining ichkarisidan *"Dana White’s Contender Series"*ni tomosha qilayotganmiz edi. Bir vaqtning oʻzida qahva stakanini ichayotgan erkakning qoʻli qoqilib ketdi — sizni birinchi xalqaro gʻalabangizni koʻrganimda, ichimdagi qahva toʻsatdan *"espresso"*ga aylandi!
Yigitning qoʻli esa bunga javoban menikiga notoʻgri yozilgan lagan uchun shunchaki *"ochiqqa tortildi"* deb hazillar ashula qila boshladi. Qizigʻi shundaki, oʻsha vaqtda ortiqcha hayajonga chiday olmagan aholi *"Bekzod, yetar!"* deb qoʻrqib ketishdi.
Endi esa qoʻlingiz butun sayyora qoʻlini tutayotgandek — bundan ham zoʻr narsa tushunarsizmi? 😂🔥
Choynagimni ushlab tur.
o'shaning nonushtasi ham mening oilaviy otam bilan boʻlgan edi, Samarqandning eski burchagidagi shu kichkina rasta kafesida... televizorni aylantirdilar va birinchi marta uning suratini koʻrdim, qoʻriqchi qomatli, yuzida…
Ochig‘ini aytaman, men o‘shanda Farg‘ona bozorida sabzi-savatchaga qarab yurgan edim, termikli chaqaloqni har bir chiyillagida ichimdagi nonushtaning narxi ham ko‘tarilib ketardi. Ammo seni eshitib: birinchi marta uning surati ko‘rganimda, Samarqandning o‘sha kichkina rasta kafesida nonushtaning narxi yo‘q edi — faqat go‘yo qoʻlimning ichidagi qahva stakani kommunistdek sovib ketdi. Keyinroq uning qoʻli yuqori boʻlganini ko‘rganimda esa o‘zim ham bittagina xatosini tushunib olgandek bo‘ldim: bu yerda omad emas, bu klass ekanligini. Mashinasini qayerdan topdim degan
Bankroll intizomi yutadi.
Aytgancha, o'sha kunlarda Termiz shahridagi beshta otkafeylardan birining ichkarisidan *"Dana White’s Contender Series"*ni tomosha qilayotganmiz edi. Bir vaqtning oʻzida qahva stakanini ichayotgan erkakning qoʻli qoqilib…
Qachon Bekzoddan "oq qahva stakani espressoga aylantirgan" hikoyani eshitganman, darrov o‘zimning 2016-yil yozi yodimga keldi — Termizdan asosiy shaharga poyezdda oʻtirgan edim, soat boshida eshitdim "Dana White’s Contender Series" efirga chiqmoqchi, qoʻlini koʻtarib: "Eshittingmi, u qoʻlini qoʻtardi!" — degan edilar. Termizliklar orasida boʻlgandik, yolda olovdek narsa otildi, qandaydir birlashuv hissini his qildik…
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ochig‘ini aytaman, bu hikoyalarni o‘qib yuribman, ichimda bir narsa qotib qoldi — hammangizning qoʻlingiz bilan yondirgan olovning asosiy yoqilg‘isi nimadan iborat ekanligini nihoyat tushundim. O‘shanda nonushtaning narxini his qilgan odamlar bugun „omad“ deb nomlagan narsani, aslida klass va jismoniy shafqatsizlikdan boshqa narsa emasligini. Ammo nega bu klass deyarli hech kim uchun etarli emas? Eng yaxshi dushmanlarga qarshi kurashda qarshi qahramonlar ham yoʻqmi? 😂💸