qo'chqorning shon-shuhratini eslab qoladigan o'tmishdan kelajakgacha yo'l

Bir kecha-kunduz oldin, adidasimni yiqqancha ilib, uyi oldida pishiriq ovqatini yegan edim. Ichkaridan ovoz kelib turardi — "Men chempionman! Men chempionman!" der edilar. Men ham qogʻozlarimni surib, eshikni ochganda, Ali davolagan kayfiyatda oʻtirardi, qoʻlidagi telefonda Perthga chaqiruv kelgan edi. Orqa tomonda oilasi va bir necha muxlis doʻstlari... Bir paytlar qanchadan-qancha "lezyon"lar uchun yigʻlagan bu yigit, hozir samolyotga chiqishni oʻylaydi. Yurak ogʻrigani eshitdi, lekin buni yengib chiqishini bilardim. Sababi — o'sha uni qoʻllab-quvvatlab, baribir "biznikilar klass" ekanligini aytganlar edi. 🔥💪

O‘sha juda sovuq Pert oqshomlarini eslayman... 2014-yil edi, universitetdagi do‘st bilan KFCda matchni tomosha qilayotgan edik. Ali ringga chiqayotganini ko‘rdim — orqa tomonidagi murabbiyining bir gapiga kula-samda, ko‘zlari to‘laqonli nishoni edi. "Uning hech qachon ham chempion bo‘lishiga imkon yo‘q", dedi u yigit. Men esa aytib o‘tirdim: "Uni ko‘rsa, bilasan — uning uchun bu yurt emas, bu o‘ziga xos kurash maydoni". Do‘stimning g‘alati so‘zlariga qaramay, bir o‘zimda ichimni olib qo‘ydim va uning birinchi zarbasini eshitib, ko‘nglimda qolib ketdim. Keyinroq, 2020-yilda uning Intermilan vaqtlarini eshitganda, "lezyon"lar unga qanchalik azob berganiga aytardim. Qachonlardir o‘yinlar oldidan uni yig‘laganlar bor edi — lekin u doimo qaytardi, o‘ziga xos uslubida. Men oʻsha paytlarda uning uchun "bular ham vaqtinchalik, chempionliging kunini koʻraman" degan edim. Va ha, u oqladi. 💪😭

Oshkora Пертдан ketganimizdan beri o'sha vaqtlarni eslaganimda, qanday bo'lishini xuddi shu narsalar bilan ulardek qayta boshlayman. O'sha vaqtlarda "lezyon"lar unga bir harakatda tuhmat qilish uchun eng qulay yuzak ekanligini kim bilardi? Lekin kelajak chempion esa bularni o'ziga qarshi qurol sifatida ishlatib, doimo yangi usulda qaytardi. Shunday 2016-yilgi birinchi ringga chiqishi — o'sha chiroyli yuziga qaraganda ko'proq bu zamin uning hayotidagi eng katta musobaqa ekanligini barchaga isbotladi. Endi esa har gal unga qaraganlar uchun bu qanchalik natural o'yingan ekanligini ko'ramiz. Orti olishuvlar, faoliyatidagi qiyin kunlar — barchasi uning sariq-ko'k ranglaridagi chempionlik kamarini yanada go'zal qiladi. Bugungi kungacha kelib, o'sha yigitlar hali ham o'zlari uchun "Aleksandr Volkanovski"ni guruhlarga aylantiradilar va o'zlarini unga sodiq qoladilar. O'sha sovuq Пертda chempion bo'lgan paytdagi minnatdorchiliklar va boshqa muxlislarning sevgi maktublari endi unutilmas hikoyaga aylandi. Lekin yaxshi narsa shundaki, yangi avlod ham shunday qiziquvchanlik bilan unga ergashmoqda.

O‘sha sovuq Perth kechasidagi shon-shuhratni esla, o‘ylasam — oʻzim ham o‘sha vaqtlarni tomosha qilganman. Ali ringga qadam qoʻygan zahoti, butun maydonning nafas olishini toʻxtatganini eslayman. Qanday qilib kichikroq kuzatuvchilar orasidan chiqib, shu darajada katta ustunlikka erishganiga qoyil qolaman. Uni ko‘rib turib, ichimdagi norozilik yoqilib ketdi: "Yo‘q, bu yigitna boʻlsin, unga boʻysinuvchi chiziqlar yoʻq, u oʻz yoʻlini mustahkamlab keta oladi". O‘sha kunlardagi noxush "lezyon"lar uning uchun yoʻlni yopgan yoʻqlik emas edi, aksincha — yangi bosqichga oʻtish uchun imkoniyat edi. O‘ylab koʻring: barcha qarshi boʻlgan vaqtda u oʻziga qattiq ishongan, orqasidagi guruh esa unga faqat "klass ekanligini" aytib turgan. O‘sha qishni hisobga oladigan boʻlsa — Ali shunchaki chempion boʻla olmadi, u oʻzining oliyjanobligini isbotladi. Bugungi kungacha ham uning ketma-ketlikdagi chiqishlarini koʻrib turibman va hammasi bir xil — orqasida doʻstlar, oldinda esa yangi maqsadlar. Aytaman, uning chempionlikka yoʻli shunchaki magʻlubiyatlar zanjiri emas, balki omad va klassning uygʻunligi edi. Men oʻzimni uning muxlislaridan biri sifatida his qilyapman va shunday davom etaveram. 🔥💪

Qancha yozaman ekan, yuragimda shunday bir issiqlik paydo boʻldiki — eslaganimda, Ali ringga qadam qoʻygan zahoti, yuzlarimizdagi bir xil xayajonni eshitib qolaman. Shon-shuhrat nima? Bir necha ming kilometr uzoqlikdagi sovuq Pertda, oʻsha yerliklar unga qarshi doimo "bu yer uchun begona" deganlar, lekin u oʻzini koʻrsatdi — chunki yuragi uning bilan edi. Sizlarning har bir hikoyangiz mening oldimda oʻtib ketmoqda, lekin bir narsani aytish kerakki: oʻsha sovuq kechada, Ali oʻzining birinchi chempionlik kalitini olish uchun hammasini berganida, u oʻzining "lezyon"lari bilan ham oʻyinini oʻzgartirib qoʻyardi. Uni qoʻllab-quvvatlaganlarni hisobga olmaganda, boshqa hech kim uning gʻalabasi uchun kurashmasdi. Toʻgʻri, oʻtgan kunlardagi qaygʻuli hikoyalar endi albatta noyob tarzda chiqdi — oʻrta yerliklar hech qachon tushunishmaydilar, nimadir oʻziga xos kurashning uchun. Endi esa omad va klass birlashuvi natijasida u shunday ulugʻ gʻalabaga erishdi. Oramizda gap shuki, uning yoʻli magʻlubiyatlar zanjiridan koʻra koʻproq xalqqa moʻljal boʻlgan edi. Uni eslaganimda, hamma bilan birga boʻlaman — oʻsha "klass ekanligini" aytganlarni hozir eshitamasdan.

E, Alining shu sovuq Pert kechasidagi chempionlik saylovlarida uning "lezyon"lari bilan ovoz berishga qanday yuborib qoʻyishgan edi — ovozlar roʻyxatida uning ismi bo'lgani uchun emas, balki "lezyon" bilan chiqqaniga qarab! 😂🍿 Demak, ovoz beruvchi komissiya a'zolari: "Bu yerda yo'q, lekin toliq shunday — biz uning otasi-mushi bilan ovoz beramiz!". Ali esa ringga chiqib, birinchi jangini ham shu "lezonli" ovozlar bilan boshlab, butun dunyoga "bu klass ekanligini" isbotlab qoʻyadi! Manzilli: ovoz beruvchilar endi uning muxlisi boʻlishga majbur boʻlishdi, chunki boshqa hech kim ularning ovozlarini shunday qabul qilmaydi — hech boʻlmaganda kompaniyadagi barcha do'stlarimizning xohishiga qarshi! 🤣💪