qiziqarli yigitning beshigi katta ishlab chiqaruvchining shon-shuhrat yo'li

O'shanda meni Qarshinga yuborishgan edi, ya'ni mavsum boshlanishi oldidan bir necha kunlik yig'in uchun... nafaqat oyoqlarim, balki yuragim ham ochilib ketdi, o'zimni asosiy tarkibda ko'rsa, yo'q, albatta — lekin o'sha joyda jamoamizning kayfiyati shunday ediki, hamma birdek gapirardi: "Yigitlar, bu bizniki bo'lishi kerak!". Qish oʻrtalarida sirtqi darslarni tashlab ketganimni hali ham eslayman, amakim bilan telefon orqali kurashayotganimni — u ham o'zbekcha TVdan aynan shu jamoaning futbolini tomosha qilgan edi, shuning uchun men ham og'zimda o'yinlarni barcha tafsilotlari bilan eslab qoldim.

Keling, bundan oldinroqdagi yig‘inda o‘tgan bir narsani eslayman... O‘sha vaqtda kelgan yangi yigitlar guruhiga shunday o‘rinlar ajratilgan edi, bir qancha ko‘ylagi yamoqdek “o‘nlik” mashg‘ulot maydoni chetida gullar bilan bezatilibdi — darhol tushunib ketardingiz, odamlar bu g‘alayonning real ekanligini his qilishgan. Men esa birinchi marta jamoamiz sardori Jorjiya bilan gaplashgandim, o‘sha yigitning o‘zi kiygan futbolkasi boʻynidan osilib turgan... qayerdadir xotirjamlikni beruvchi narsaga o‘xshardi. Ha, ishonchdek. Endi o‘ylab qolaman, o‘sha yuzlarda koʻrinib turgan hayajon yoʻq edi — aynan oʻz jamoangiz bilan shu vaqtga kelib oʻyinda ortga qaytishni xohlagan kishi faqat boshini qattiq orqaga olib qoʻygan boʻlardi.

Oʻshanda nima boʻlardi, endi esa — oʻsha chiroyli gʻalayonlar yoʻq, baland ovozlar, xalqning koʻzidagi orzular bilan dam olgan yuzlar yoʻq, hamma narsa soya va sir edi. Ular xalqning orzusi bilan o‘ynar edilar, birdaniga butun mamlakat bu jamoani oʻz uyiga olgandek his qildi, o‘sha vaqtda „bizniki“ degani bor edi. Endi esa — ogʻirlik, uzoq masofalar, oʻyinchilarning yuzlarida charchoq va ayni paytda oʻtkir eʼtibor bor. Oʻshanda yangi yigitlarni gullar bilan qabul qilishardi, endi esa oʻyinchilarga „oʻzingizni asosiy tarkibda koʻrsangiz“ degan savol bilan yuzma-yuz qolishadi. O‘shanda jamoaning kayfiyati bor edi, endi esa oʻyinchilarning oʻzlari haqida „har doim oʻzining eng yaxshi versiyasini koʻrsatish kerak“ deb oʻylaydilar. Oʻshanda birgalikda gʻalaba uchun kurashardi, endi esa jamoadoshlik va maʼlum bir maʼno bilan kurashishadi. Oʻshanda har bir gʻalaba butun mamlakatga quvonch bagʻishlar edi, endi esa chempionlikni toʻgʻridan-toʻgʻri oʻyinlarda olish kerakligini his qilishadi. O‘shanda futbol butun mamlakatni birlashtirardi, endi esa oʻyinlar kichikroq auditoriya oldida oʻtkaziladi, lekin bu avvalgidan kamroq taʼsirli emas — aksincha, jamoani oʻzgalar bilan boʻlishishga toʻgʻri kelmoqda. Aynan oʻshanda bitta yigitning kiygan futbolkasi boʻynidan osilib turganida, uning orqasida butun xalq turgan edi. Endi esa jamoaning har bir oʻyinchisi orqasida butun mamlakat turadi, lekin buni koʻrsatish uchun koʻproq harakat qilish kerak. Oʻshanda har bir gʻalaba uchun hamma birgalikda nishonlar edi, endi esa bu nafaqat oʻyin bilan, balki jamoaning oʻzini qoʻllab-quvvatlash bilan ham bogʻliq.

Yomonlardi, yaxshi boʻlmaydi edi — aynan shunday deydi omma, lekin mening holim boshqacharoq. Chunki o'sha vaqtlarda mening do'stimning otasi "Kolbi mening yuragim" degan futbolkani kiyib yurgan edi — kerak boʻldi, bitta o'yin davomida ikki marta “chempionlik” so‘zini eshitdim, bir marta “qarshi tomon yiqildi”, bir marta “qo‘rqma, bittaga ortda qolaylik” va nihoyat “yigitlar, qaltirab qo‘yolmaymiz, mening qayligimni eshitdingizmi?!”. Endi oʻsha futbolka qayerdaligini hali ham bilmayman — lekin uning ichidagi odamlar orasida chempion boʻldiklarini eshitdim. Guvoh boʻldimmi? Yoʻq. Ammo oʻzimni shunday his qilyapman, wie if küzimizdagi nozik nimadir g'alaba qilishini kuylab berdi. 🤣🍿