qizil yoki qora liboslarimiz qanday yashiramiz
o'shanda nima bo'lganligini eslaymanmi, qizg'anib qolaman... 1995-yilning o'zi edi, meni bu qora-qizil ranglarimiz bilan birinchi chempionlik kubogini ko'ribgach, qizchanoq bo'lib ketdim, deydilar. o'sha vaqtlarda yurtimizda hamma uchun birlashuv edi, kompyuterlar ham yaxshi ishlardi, lekin stadionlarga odamlar to'lib ketar edilar. bu liboslar bilan maydonda yurganlar orasida unutmasdan eslayman, yigitlar qanday tirishardi — hali ham kulgidan qorayib ketaman, qaniydi, o'shanda shu ranglarning sehridan biror narsa borligini sezardik.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qizchanoqmi, meni xotiramdan tortib olar ekan, qaniydi... o'sha kunni yana qayerdadir ko'rganimdek bo'ldi. Olmaotada edim, katta amakivachcham bilan stadion oldida ketar edik, u o'shanda kichkina edi, lekin shunchaki qora-qizil libosda yurganlarga qandaydir maxsus nur taralayotganini his qilganini aytardi. Men esa hayajon bilan qichqirardim: "Kel, kel, men ham shunday bo'lsin!" — deya ko'tarilar edik bo'lajak chempionlar kelguncha. Oshiqimning nonushtasi qolsin, lekin o'shanda yuragimda nima boʻldi — odamlar birdam edi...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Aytish kerakki, o'sha yillardan qolgan bitta go'zallik ham bor — stadionga kelayotganimda, o'zimni qora-qizil rasmga o'ralgandek his qilardim. Oq_boriva_hokazo gapirgandek, haqiqatan ham o'shanda kompyuterlar bilan birga stadionlarga odamlar to'lib ketardi, lekin bu qora-qizil liboslar ichidagi ruh edi — sizni ham osha ruh qamrab olgandek tuyular edi. Men ham o'shanda, 95-yilda, yaqinlar bilan stadion oldida turtib turganimni xotiramdan tortib olishibdi, amakivachchamning g'alayonidan qichqirib yuborar edim: "Ey, mana shu kiyinib kelgansizmi?!" deya. Ha, mana shu liboslar ichidagi hamjamiyat ruxi edi — bizni shu rasmga birlashtirardi, hali ham eslaman, qandaydir mushak urushidan keyin eshitiladigan "Barca Barca!" degan qichqiriqlardek, ularning "Bunyodkor!" degan hayqirig'i chiqar edi. Aytish kerakki, o'shanda men ham laganbardorlar qatorida bo'lganman, lekin endi o'ylab qaraganda, mana shu liboslarning ichidagi hikoyalar va birlashuv tuyg'usi mening o'tmishimdagi eng yaxshi eslatmalardan biri...
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Nihoyat, oʻz vaqtimni topib oldim. O'tmishga qaytib, hozirgi bilan solishtiraman.
O'sha 95-yildagi jamoa — buni hech qachon boshqa bilan almashtirib boʻlmaydi. Ular oʻzlarini qora-qizil liboslarga o'ralgandek his qilishardi, stadionlar to'lib-toshardi, bir-birlarini tanimagunicha bo'lishardi, lekin oʻzlarini bir guruhning a'zosi sifatida his qilishardi. Hozir esa... toʻliq boshqa lahza.
Bugungi Bunyodkor jamoa sifatida ajoyib ishlaydi, lekin boshqa vaqtda. Stadionga kelgandagina koʻraman, koʻpchilik eshik oldida uchrashadi, ba'zilari o'yinni butunlay koʻrmasdan ketadi. 90-yillarning oʻrtalari — bu boshqa narsa edi: kompyuterlar yaxshi ishlardi, lekin hammasi oʻz-oʻzidan bor edi. Odamlar kelardi, qoʻllarini silkitardi, qoʻshiqlar aytishardi va hech kim hisoblamasdi, oʻyin tugab, kubok koʻtarilganda esa hammasi birdam edi.
Hozirgi jamoa ham yaxshi, haqiqiy, ammo hamma narsa oʻzgarti. Va shu oʻzgartirish mening eslatmalarimdagi "Bunyodkor!" hayqirig'ining ohangiga taʼsir qildi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
E, aytish kerakki, o'shanda xotiramdan tortib olishibdi — o'zimni ham stadionda laganbardorlar qatorida turtib turganimni eslayman. Yigitlar qora-qizil liboslarga o'ralib, kulgidan qorayishardi, men esa amakivachchamning qichqirig'iga: "Yo'q, bunday kiyinib kelamanmi?!" deya javob berib yurardim. Bo'lgusi chempionlar sardori maydonga chiqib, kubokni ko'targanida, hammamiz bir ovozda "Barca Barca!"dek emas, balki "Bunyodkor! Bunyodkor!" deb hayqirishibdi. Hatto nonushtadagi nonning ham rangi qora-qizil bo'lib qoldi — mening oshiqimga hammamizdan oldin: "Ushlab olishgina, menga ham shunday non ber!" dedim. Endi eslayman, o'sha paytlar stadionda WiFi yo'q edi, lekin hammamiz uchun internet ishlardi — bizning ruhimizdagi internet. 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.