qizil va qora yillarimizni unutmaymiz

Odamlar qayerda harakatlanishini bilamanmi? mening kichkina konvertimda 2018-yilgi kubokning qogʻozi yotadi, otam bilan yigit boʻlib oʻtirgan damlarimizga qanday yangi g‘alabalarni qoldirishimizni oʻylab yuraman. hali ham bayroqni koʻtargan holda avtobus oldida turganimizni eslayman — shu yerda, qoʻlimda sumka, yo‘l o‘rtasida xursandchilik bilan qoʻshiq aytib yurganimizni... endi esa otamni eslayman, u mening qoʻlimdagi bayroqni ko‘rganidan keyin: „mana, endi haqiqiy sadoqat bu“, deb boshingizni silkar edi. jamoamiz uchun yurganimizdan boshqa hech narsa yoʻq, oʻzini ularni stadiumda uchratmasdan ham koʻzlarimizdan koʻra olish mumkin.

Odamlar eshitib turib, mening sumkachimda 2016-yildagi chempionlik bayrog‘ining mayda parchasi yotadi — otam uni nechanchi marta istaganiga qarab, yuragimni silkitardi. O‘sha paytda biz hali katta bo‘lmaganimizda, men va ukam o‘smirlar yo‘lda bayroq ko‘tarib o‘tirar edik, otam esa: „Qo‘rqma, keling, bu bizniki, hech kim bilmasin“ deb qo‘lini yengimga qo‘yardi. Endi esa o‘zim o‘g‘limga „biz bilan borasanmi?“ deb so‘ramoqchiman… qo‘lidan ushlaganimda, ularning ham shunday yuraklarini ko‘zlarim oldida. Stadionga yuzta qadam qolganida o‘zimdan shunday narsa chiqmadi-ku: „Yoʻq, bu mening g‘alabam emas, bu ularniki, men faqat yetakchiman.“

Oʻsha kunlarni eslaganida koʻzimni yumguncha hamma narsa aynan xuddi shunday koʻz oʻngimda: avtobus oldida bayroqlar, otalarimizning qoʻllari, yoʻl oʻrtasida qoʻshiqlar. Bu yoʻl biz uchun hech qachon oddiy yoʻl boʻlmagan — gʻalaba yoki magʻlubiyat, barchasi birga yurganimiz edi. Endi esa yangi avlod boshlanmoqda, oʻz bayroqlarini koʻtarib, oʻz orzusini izlayotganlar. Bir oʻylab koʻring, oʻsha kichkina sumkada esdaliklar keltirgan ota-bobolarimizdan qolgan parchalar endi yangi qoʻllarga oʻtmoqda. Bu mening koʻzimda nafaqat tarix, balki davom etayotgan hikoya. Oʻshanda biz bir-birimiz bilan qilgan ishimiz faqat gʻalaba uchun edi. Endi esa ushbu g‘alabalarni yangi avlodga yetkazish vazifasi bizning qoʻlimizda. Xotira qogʻozlari, bannerlar — bularning hammasi oʻtkinchi narsalar boʻlsin, lekin ularning ichidagi ruhi abadiy. Menga yoʻl oʻrtasidagi qoʻshiqlar eslaydi, oʻzlariga ishongan holda yurgan ota-bobolarimizning oʻziga xos tavakkalchiligi. Oʻshanda jamoa ichidagi asosiy gʻoya birdamlik edi, endi esa bu ruh yangi qoʻllarga oʻtmoqda. Oʻsha kunlarga qaytishga hojat yoʻq, chunki yangi gʻalabalarimiz ham xuddi shunday qadrli boʻlishi kerak. Ishonchim komilki, yangi avlod ham oʻz tarixini yaratadi va bu tarixni davom ettiradi.

Eshitamanki, qizg’in yillarimizni eslaganimizda qanday koʻngil ochilmasin. O‘zimni o‘sha vaqtlarga solib qaraganda, hali ham koʻrsamki, otamning qoʻli yengimga tegishini his qilyapman. Ularning qoʻli endi yoʻq, lekin qolgani — bayroqlar, qoʻshiqlar, stadion oldidagi kuyunchakliklar... bular hammasi boʻgʻimizga singib qolgan, tugʻimizda bor narsa. Uchrashuv boshlanishiga besh daqiqa qolganida reytingni oʻqiganimizni eslayman — lekin endi bunday gaplar yoʻq, chunki gʻalaba uchun emas, oʻzligimiz uchun boraman. Ota-onalarimiz bilan birga avtobusni tepib yurgan vaqtlarimizni esladim-da, dardimdan qoʻlimda hech narsa qolmadi, lekin xor bilan qoʻshiq aytishni yaxshi eslayman. Endi esa oʻg‘lim bilan ketaman, uning qoʻlida bayroq koʻtarib. Gʻalabalarimizni oʻrtoqlashgan bayroq parchalarimizga qaraganda, eng yaxshi narsa — ularning ruhini boshqa qoʻllarga oʻtkazish. Qolganlarimiz uchun yangi tarix yozishimiz kerak, oʻzlari yoʻqotganlar uchun esa shunday xotiralarga sigʻinishimiz lozim. Statistikalarni uzoqqa solib qoʻyib, hammaga nimalar boʻlganini eslataman — stadionga ketayotganimizda barcha qiyinchiliklarni birgalikda yengganimizni. Endi yangi qoʻshiqlar kuylaydiganlar kelmoqda, ular ham oʻz tarixlarini yaratadilar.

Chinakam yoqimli edilar oʻshalar, sen qayerdasan deydilar? Seni yoʻqotasizmen... Hatto hozir ham koʻz oldimda: otam sumkani ochib qoʻyganda, ichidan 2014-yilgi chempionlik medalining kichkina izi koʻtarilib, yorugʻlikdan porlayotganini koʻrgan edim. Ular „oʻgʻlim, bu ajoyib“ deb gaplashganda, men eshitgandim qandaydir qoʻshiqni — bizning marshni, barchamiz birgalikda kuylagan. Endi oʻgʻlimning qoʻlidagi bayroqni koʻrib, u kichkina boʻlsada, unga yaxshi-kuy koʻrmay qoʻymayman. Bu yerda qizil-qora ruh oʻtmoqda, oʻzbekcha yuraklar! Mening yoʻlimda ham yangi g‘alabalarni olib yuraman, shu yerda — meni eshitib tur. ❤️🔴💪

Qani eshitib qolganlar, menga shunday hikoya esladi — men otam bilan avtobusda ketayotgandim, u: „Ey o'g'il, menga ayt, stadionga qanchalar daqiqa qoldi?“ dedi. Men esa, „Otajon, nima uchun reytingga e'tibor bersangiz, biz uchun ularning qayfini buzish uchunmi?“ deb so'rardim. U kichkina yuzini yig'ib: „Yomon bola, o'zimni ularning o'rinbosariga o'xshatdim-ku!“... shu zahoti butun avtobusdayam bir-birimizni orqaga itarmoqchi edik. 😂🔥