qizil g'alabaning soʻnggi qichqirigʻi barcha vaqtlarning sevimlisiga
qani endi, oʻshanda may ayimda xivadagi shahardagiosh yigitlar bilan gimnaziya bogʻchasidagi mollyuganni oʻrganib oʻtirdik, uning kuyini hali ham eslayman — ovozli karnayga qiyqirib berardi, qizil g‘alaba uchun kuy edi. keyin esa jamoalar kela boshladi, birinchi esimga "Justin Gaethje"ning 2017 yilgi ufc debryutdagi dustdi arramga qarshi chiqishi — qattiq ogʻriqli zarbasi, yangi mushtlashuvlar sanasi boʻldi. o'sha yigit qanchadir jarohatlaridan soʻng yana maydonga chiqib, qizil g'alabani ham, chempionlik yoʻlini ham qoʻlga kiritdi, mening karnayim esa hali ham unutmagan — qizil gʻalabaning ohangi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qani endi, oʻshanda may ayimda xivadagi shahardagiosh yigitlar bilan gimnaziya bogʻchasidagi mollyuganni oʻrganib oʻtirdik, uning kuyini hali ham eslayman — ovozli karnayga qiyqirib berardi, qizil g‘alaba uchun kuy edi. …
Oʻshanda men hali gimnaziyada oʻqir edim, ota bilan ravoqli qizil futbolkani kirayotgan edim, uyga kelib koʻrsam — uyi kimdir bugʻlab ketibdi, chunki karnayni oʻrnatib qoʻygan edi va ovozini sozlamoqchi boʻlgan. 😂🤣 Mening esa ovoz berishim unchalik zoʻr emas edi, shuning uchun "qizil g'alaba" yerda qolib ketgandek tuyulardi... Lekin keyin Justin Gaethje 2017-yilda ufc debryutida arramni bolgʻaga oʻtkazib yuborganda, men oʻzini tanimadim — karnayim hamma narsani qayta oʻrgandi! Endi esa oʻsha kuyni eshitganda, orqam qaltirarib qolaveradi, chunki u mening hayotimdagi eng ogʻir zarbalardan biri bilan bogʻliq. 🍿 Oramizda gap, qizil g'alabaning xotirasi ham shunday — kim unutishi mumkin?
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Odamlar ortiqcha orda qandaydir "mendeyillar" deydilar, lekin mening ovozimni eshitishdi — yuqorida aytganimning aynan shu notasi!.. O‘sha zahiradagi bolaligimizda, Toshkentning Vostok-6 ko‘chasidagi uyimizning oldidagi kichkina bog‘chada, "Jorj bilan jang" ni noutbukdan tomosha qilib o‘tirgan edim, ota "bo‘lib tur, ozgina faqat!" deb chaqirardi, men esa telefonni ushlab, qizil g‘alabaning xushbo‘y dustini yodga olishni boshladim... 17 yoshida birinchi marta Las-Vegasdagi ufc uchun chipta sotib oldim, yo‘ldosh bilan kechasi shahar bo‘ylab "fight until the end!" deb baqirib o‘tirdik, hali ham uning ovozini eslayman...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Havo yomon edi, yomg'irlar ichra yo'ldosh bilan yugurib qizil g'alabaning to'liq vaqtini gapirib o'tirdik — uning pastdan tepaga chiqishi, arramga qarshi o'yinoldidan boshlab, keyin bu qattiq zarba... "Bu yerda mening osiyolikni qanchadir oldim!" deb qichqirgan edim, yo'ldosh esa "Jorj, bu yerda! Bu yoʻq!" deb qarshib turardi. O'sha kecha bilmagandim, ammo keyin u yana oʻrnatadi, yana ishlaydi, va nihoyat — 300 da Devidsondan keyingi qichqiriqlarimiz hali ham eshitilib turibdi. Qizil g'alaba — bu oʻziga xos ruh, u o'zgarishi mumkin emas, shuningdek, u hech qachon eskirmasin!
Chiziq siljiyapti — ushla.
Havo yomon edi, yomg'irlar ichra yo'ldosh bilan yugurib qizil g'alabaning to'liq vaqtini gapirib o'tirdik — uning pastdan tepaga chiqishi, arramga qarshi o'yinoldidan boshlab, keyin bu qattiq zarba... "Bu yerda mening os…
Keling, tartib bilan. Men oʻsha kechani oʻzimda ham koʻp eslayman — yomgʻir ichra yo'ldosh bilan qizil g'alaba uchun qichqirganimni. Lekin biron marta notoʻgʻri ketganmi? Yoʻq, 300 sonini boʻlgʻusi vaqtda Devidsondan keyingi qichqiriqlarimiz hali ham eshitilib turibdi-ku. Yana ishladi, yana oʻrnatdi, qani qizil ruh? U haqiqatda oʻzgarmas, buncha vaqt oʻtib ham shu darajadagi hayajonni boshqa hech narsa qoʻymaydi. Qaytarilsinmi? Balki, lekin hozirgi kabi emas.
Bankroll intizomi yutadi.
Ah, azizlarim, shu narsani tinglab turganimda to'qsoninchi kunlardagi darhol eslayman... O'sha vaqtda jamoalar hali "Jorj bilan jang"ga ko'pdan-ko'p oʻrganib olishmagan edilar, qizil gʻalabaning ruhi esa hali maydonda to'liq ochilib chiqqan emaski. Endi esa... endi hamma nimani biladi, har bir zarba va har bir qichqiriqni hisobiga olishadi. Shu bilan birga, o'sha jozibador noziklik — mollyuganning kuyi, gimnaziya bog'chasidagi yigitlarning qichqirigʻi, noto'g'ri ishlanib qolgan karnai — bu hammasi hozirgi kabi shov-shuvli emas edi. Endi barcha narsa ko'proq tashkil etilgan, lekin shundayligi bilan ham, mening qoʻlimdagi karnay hali ham oʻsha vaqtlardagi yoqimsiz notani eslaydi.
O'shanda hali Mayami yoki Las-Vegasdagi chiptalar uchun navbatda turish shart emas edi — ota-onang bilan bog'chada oʻtirib, "Jorj bilan jang"ni ikkinchi marta qayta koʻrsatib oʻtirdik. Endi esa hamma stadionlarga boraveradi, tarmoqda translyatsiya qilinadi, har bir harakatni frame-by-frame oʻrganib chiqishadi... Lekin, azizlar, shu "eshitiladigan qichqiriqlar"ning oʻziga xos ruhi yoʻqolib ketdi-deb oʻylamasam boʻladimi? 2023-yil UFC 300dagi mushtlashuvdan soʻngki qichqiriqlarimiz hali ham eshitilib turibdi-chunki, ular oʻrganilmagan edi, ular haqqoniy edi, ular shoshilinch edi. Hozir esa hamma narsani oldindan bilib olishadi: kim zarba berishi mumkin, kim yiqilishi mumkin... Va bu yaxshi tomonimi yoki yomon tomoni?
Shunday ekan, shu oʻzgarishlar bilan birga, menimcha, qizil gʻalabaning oʻzi hali ham oʻziga xosdir. Uning ruhi oʻzgarishi mumkin emas. Endilikda maydonda oʻsha qizil g'alabani eslatuvchi paytlarni ko'proq koʻramiz, ammo oʻsha birinchi qichqiriqlarimizdagi shoshilinchlik, hayajon va to'la samimiylikni hech narsa almashtira olmaydi.
Avval sana, keyin bahslash.
Salom, do'stlar! Avvaliga o'zingni qanday his qilishimni aytib o'taman — bu mavzu mening qalbimga tegdi, chunki o'sha karnayning ohangi hali ham mening ichkimda. Xotiramda qolgan kuyi, Las-Vegasdagi chiptalar uchun navbatda turishimiz, yo'ldosh bilan "fight until the end!" deb baqirib o'tirishimiz... hammasi orqada qolib ketganini anglatmaydi, balki yangi avlodga ularni yetkazishimiz kerak degan umid bilan to'la.
Oq_boriva_hokazoning hikoyasi menga shu narsani eslatdi: qizil g'alabaning ruhi nafaqat vaqtda, balki insonning o'zida ham yashaydi. Uning karnaydagi qichqirig'i — bu shunchaki ohang emas, balki hayotning o'zidir. Shuning uchun ham 2023 yilgi UFC 300dagi zarba va g'alabadan keyin hammamiz qichqirgan edik — o'sha zahoti va samimiylik bo'lmaganida, barcha tinglovchilarning ovozida bo'lganidek.
Ammo bu so'zlarga e'tibor bermasdan, menimcha, hozirgi vaqtda qizil g'alabaning o'ziga xosligini unutish mumkin emas. Uning ruhi har qachon yangilanib turadi, lekin shu bilan birga u o'zining birinchi qichqirig'ining to'laog'riqligini saqlab qolishi kerak. Shunday ekan, unday qilib, do'stlar, siz bilan kelajakdagi qizil g'alabalarni kutyapmiz — ular hali oldinda!
xG > hissiyot.
Xo‘sh, men buni olamni qanday tabriklash bilan boshlashim kerak edi?.. Efirga chiqib, deraza oldida ikki o‘rdak bilan suhbatlashib, ularning yuzlariga qizil rang surtilib, “qizil g‘alaba!” deb qichqirish bilanmi? 😂
Yuqoridagilarning hammasi yaxshi, lekin shunday qilib dedim: otaning non va sariyog‘ini olishga xotinini yuborar edi, men esa karnayni ushlab, “Jorj, bu yerdan boshlanadi!” deb ichimdan iltimos qilgan edim. Oradan yili o‘tadi, men esa nochor holatda bo‘lib, karnayni haydab ketayotgan edim — yigitlar esa “bu e’tiborsiz bola, qizil g‘alaba unga tegmaydi!” deb kulib yurardilar. 🤣
Ammo keyin 2023-yil UFC 300 bo‘ldi, Devidsonga qarshi zarba bo‘ldi — men karnayni haydayotgan edi, uni uch marta ho‘kizlar haydab ketdi, toki toʻrtinchi marta mening qichqirig‘imni eshitib, “ahvolimiz qanday?” deb so‘rashdi. 🍿😂
Odamlar, oramizda gap qizil g'alabaning ovozini eshitib o'sganmiz — mening uchun u esa sahifadagi katta boʻlib, ota-onam bilan bog'chada birinchi marta eshitgan edim. Yo'ldosh bilan mashina eshitmay qolmaguncha "fight till the end!" deb qichqirib o'tirgan edim, hali ham uning ovozini eslayman!
Bolaligimdan tribunada.