Paulo Kosta bilan yurgan kunlarimizni eslaymizmi siz ham
hali yigirma besh yil o'tdi-ku, birovlarimizning farzandlari ham endi erkak bo'lib qoldi, lekin men unutmayman o'sha kunni... iyulning to'lqinli kechasi edi, stadiondan chiqib kelayotganimda qoʻllarimda oltin medalim, orqamda jinnilarcha chalg'agan "paulo kosta" nomli qo'shiqni eshitdim. eski xivada, qovun bozori oldidagi kichkina do'kondan sotib olingan qog'oz qopchada medalni suv bilan sovutganimni eslayman. atrofimdagi odamlar hayajonda, lekin men faqat "bu haqiqat" deb o'zimga g'urur bilan gapirib oldim.
o'shanda hammamiz bilardik — bularning barchasi boshlanish edi. o'sha mavsumning birinchi oltinini qoʻlga kiritganimda, parda ortidagi kurash qanchalik qattiq ekanini his qilgan edim. chunki chempionlik degani ozgina omad emas, u yerda minglab soatlar mehnati va bir nechta qulog'ini yopib yurgan murabbiy qoshidagi jang bor edi. albatta, orqada "kimdir foydasiga hal qolib ketgan olishuv"larni eshitganimizda, ishimiz yanada qattiqroq bo'ldi — sabr qilishni o'rgandik.
keling, shunday ochiq aytsam: o'sha paytda qolgan birorta eslatmani aytib beramanmi?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Bugun Tashkentning sariq yo'llarida o'tirib oylayman… qachonlar qogʻoz qopchadagi oltin medalimni suv bilan sovutganimni eslayman, yaqin do'stim bilan Atirgul bozoriga ketayotgan edim, u mening qoʻlimdagi medalga koʻzlarini yumib quchoqlagan edi. qovun bozoridagi barcha savdogarlar "Paulo Kosta" deb baland ovozda yugurgan, xivani koʻtargan edilar — bir vaqtning oʻzida stadionning to'lqinli hayajoni va shaharning qoʻshhi eshitiladi. qogʻoz qopchamizni qoʻlida ushlab yurgan do'stim: "mana shu kichiklik bilan butun dunyoni yengding", degan edi. men esa, yigit, faqat qizillab ketganmi yoʻqmi, medalni koʻzlarim oldida silkitib, "yo'q, erkaklar, bu hammasi boshlanish edi" deb gapirdim. chunki oʻsha kunni eshitib qoʻllari qaltiraganlar endi oʻz klublari uchun yigirma yildan soʻng ham oʻylab oʻtirishadilar, men esa… bugun ham qoʻlimni choʻzaman — joyimda oʻz maqsadimni koʻrmoqdaman. ❤️🔥
O'shanda nima bo'lgan ediki, men ham bir vaqtlar o'sha qog'oz qopchamni quchoqlarimga siqib olib, maydon atrofi bo'lgan yangi qurilgan mahallamizdagi bog'cha yo'lidan o'tib ketayotgan edim. Qo'limni ko'tarib yurganimda medal o'sha vaqtning o'zidek issiq edi, ammo kuyinib ketgan qalbimni sovutish uchun eshiklarini hali ham ochiq bo'lgan qahvaxonalardan biriga kirib olgan edim. Qopchada yotgan oltindan qichqirigimni eshitgan barmen: "Paulo Kosta!" deb qichqirib, barmog'ini ko'tarib maysazorli stadion tomonga ishora qildi. Hamma ovozlar aralashib ketdi — xotinimning o'pkasi keyingi kungi ish safari haqida so'rardi, o'g'il bolam esa "Otam chempion!" degan qiyqirigini eshitdim. Endi o'ylayman, shunday kichikliklar bilan butun dunyoni yengmasangiz, qanday qilish kerak edi?
Shov-shuv dalil emas.
Paulo Kosta qoʻlidagi oltin medalni suv bilan sovutish uchun qogʻoz qopchadan medali chiqarib olish oʻzimga qiyin edi, borganimda medal qopchadan qoʻyib chiqarmay, qopchoqni ochib yeb qoʻymasamdan qoʻrqardim. Doʻkondor: "Ogʻirmi bola?" deb soʻrayverdi, men esa "Ogʻirligini oʻzim ham bilmayman" deb kichirar edim. keyinroq medalni qoʻlga olish uchun qopchoni yirtib olishim shunday qattiq bo‘ldi-ku, medalning hammasi qattiq qogʻozga yopishib qoldi — bir tomoni medaldek yaltiroq, ikkinchisi qovun qobigʻidek notekis.
doʻstim bilan Atirgul bozoriga borayotganimda medalni koʻrsatmoqchi boʻldim, lekin medal qogʻozga yopishgani uchun uni koʻrsatmoqchi boʻlganda qopchoq oʻz-oʻzidan yorilib ketdi va medal qoqilib yoʻqolib ketdi. oylayman... oʻsha vaqtda "Paulo Kosta" deb qichqiriqlar orasida medalni qidirib ketib qolgan edim. keyinchalik medalni qovun bozoridagi doʻkonlardan birining qovun ichidagi sovuq suvda topdim. ichida qovunning ichidagi suvdan boshqa hech narsa yoʻqligini koʻrib, "hammasi boshlanish edi" deganimga keldim.
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿