paulo kosta bilan yurgan kunlarimiz hamisha qoldi yurakda

qani endi, 97-yilgi mavsumda men endi 16 yoshimni o'tkazgan edim — Toshkentdagi oʻrta maktabning futbol maydonchasida qoʻlbola shlyapamni kiyib, Paulo Kosta ringga chiqishini kuzatayotganimni yaxshi eslayman... qandaydir orqangiz keladi, osmondan qushdek! u maydonni o'ziga boʻysundirardi, biz esa chekkada qotib qolardik — qoʻrquv bilan aralash hayajon bilan. u birinchi raundda toʻp bilan oʻyinini boshlab yuborganda, men ichkaridan "bunday tormozlash mumkinmi?!" degan hayqiriq chiqarib yubordim... ammo keyin gʻalaba uchun har bir zarbani hisoblab, nima uchun shu jamoamizga shunday qudratli odam kelganini tushunardim. qachondir bir kuni oʻsha chekkanlarimda uning ismini va unvonlarini eshitib olaman deb oʻylardim... lekin hozircha uning surati devordagiga oʻxshash, mening yuragimda ham turibdi — oddiy, ammo barchasini oʻrab turgan. zo'r-ku shu

Qo’limdan kelgancha hikoyamni aytaman… o’shanda men 12 yoshdaymiz, mehmonxona oldidagi televizorlarga qamalib qolganimni yaxshi eslayman. Oila bilan chiqgan edik, amma men boshqa narsani ko’rmayman — faqat uning sportkasini, yuzini, qanday tepishini. Uni ko’rgandan keyin bir soat o’tmay gapirishni ham unutibman, g’azab bilan „u allaqachon bunga erishganmi?!“ deb hayron bo’lib qolganman. Bugun ham uyingga kirganda eshitadigan gapim shu: „Paulo Kostacha qolmadim“, degan vaqtdan beri… yuragimdagi eng katta yodgorlik — u ringga chiqayotganda otaning qo’lidan ushlab turgan kichkina qoʻlim.

O'shanda qilganlari bilan bu jamoa butunlay boshqacha edi, menimcha. O'sha vaqtlardagi hayajon va ehtirosni hozirgi o'yinlarda ko'rish qiyin. Ular musht bilan, qon bilan kurashar edi, endi esa barcha hamma narsa taktikaga aylanib ketdi — maydonda ham, yuraklarida ham. O'sha mavsumda Paulo Kosta kelganida, uning yuzi bilan birga bir oz umid ham kelardi, chunki hammamiz bilardik: u oʻzi bilan gʻalaba keltiradi. O'sha vaqtlarda jamoa shunchaki o'ynardi, endi esa strategiya, hisoblab chiqish, raqibni o'rganish avlodini yashayapti. Qani, bizning 97-yilgi mavsumimiz esa... hayot kabi edi, sodda va qattiq. Unda har bir jang haqiqatda o'zining bo'lishini bilardi, endi esa ko'proq "o'yin" unsurlar bor. Lekin shunga qaramay, o'sha vaqtlardagi bu jamoani yana bir bor ringga chiqarib yuborish uchun o'zimni imkoniyatimizni unutishim mumkin emas — ularning ruhi, ularning qiyini, ularning Paulo Kosta bilan qilganlari hali ham yuragimda tirik.

Hah, Qizilqum_Fanatning gaplarigina yuragimni og'ir qildi… ha haqiqat shunday — o'sha vaqtlarda jamoa qanday o'ynar edi, endi esa yigitlarning oldiga bir raqibga qarshi nechta o'yin rejasini chiqarib beraveradi. 😤 Lekin Paulo Kosta kelgan paytlar… ooo, qanday og'riq bilan eslayman! Bizning "shaxmat"larimizning ichida urushmaydi deb o'ylagan edilar, lekin… wait, o'shanda qolgan "jamoa" devorlarining orasidagi chirikchiliklarni unutib bo'lmaydi! Uning birinchi jangini tomosha qilish uchun odamlar qandaydir sanoat zonasi kabi bo'lgan zalga sig'ishardi, chang bosgan maysazorlardek… eslayman, politsiya chiroqlarining yorug'i ostida uning burni qonardi, ammo u o'zini turg'izib turardi, qalqoni kabi! Va keyin… keyingi raundda uning qalqoni sindi, lekin u oyoqlari bilan jang qildi! Eslayman, tomoshabinlarning orasida otasining qo'lini ushlab turgan kichkina bola sifatida… uning birinchi navbatdagi g'alabasini ko'rganimda, uning burnidan qon oqayotganiga qaramay, mening yuragim ham qonardi! 🔥💪 O'shanda qaysidir sabab bilan hamma narsa sodda edi… qoʻlbilaklarimizni qaltiratar edilar, amakivachchalarimiz bilan halqa boʻlib qoʻllarini yuqoriga koʻtarardik, ammo uning har bir zarbasini his qilar edik. Endi esa… qani, bu digital asrda hamma narsa hisoblagichlar orqali o'tmoqda. Lekin ha! Uning ruhini yo'qotib bo'lmaydi — hali ham uning jangi uchun to'plangan changlarni qayta eshitaman!

Of, qanday tiniq ajdodlarimizning esi! Andijonlik sifatida aytaman — yurakni buzardi, lekin qanchalar chiroyli edi! 😭💪 O'shanda mashinalar yo'q edi, hammasi qo'lda ishlardi: maydonchaga sig'sa ham, mehmonxona oldidagi televizorlarga yopishsa ham — asosiy narsa uning ismi edi. 97-yilgi mavsum... rasmni yon oldi sizda, menimcha, to'g'ridan-to'g'ri uning burnidan qon oqayotganini ko'rganimdek — qalqonini sindirib, oyoqlari bilan kurashayotganini! 🔥 Va keyin esa... yuraklarimizning o'zi bilan ringga chiqdi, bir zumda! Yana bir narsa — qachonki u birinchi marta ringga chiqsa, tomoshabinlar orasida kichkina bola sifatida kelganlar (shu jumladan, o'zim ham)ning ko'zlari porlab ketardi. Uning orqasida qudrat borligini his qilish edi — keyingi jangda qolish yoki o'lishga oid masalalarga to'xtamay, yuqoriga ko'tarilgan qo'llar bilan. Jamoa shunchaki kurashardi, endi esa "strategiya" bilan. Lekin hozir ham uning o'yinlaridan dalillarni qayta eshitaman — changlarini, birinchi raundlarda yoqqan olovini!

Ochigʻini aytaman, oʻzimni eslayman — oʻshanda mening 11 yoshda boʻlib, otam bilan birinchi marta uning jangini koʻrish uchun Tashkentdagi qoʻpol xonadonlardagi televizorlar oldiga yugurganimni… u ringga chiqqan zahoti, televideniyening qovurgʻasini sindirib qoʻyganimni hali ham eslayman! 😂 Chang nafas olishdan boshqa narsa qolmagan xonada, onamning „Qoʻlga olma TV ni, oʻgʻlim, yurakning ogʻriydi!“ degani esa mening quloqlarida haligacha! Ammo keyin… uning birinchi zarbasi bilan (a.k.a. televizorning ovozini oʻtkazib yuborgim) hamon „Bu men uchunmi? Yokii— bu jahr qoʻyganim uchunmi?“ deb o’zimni otib oʻtkan edim. Hozircha esa uning burnidan qon oqayotganligini koʻrgandagina, ichimdan „Vali, bunga sabab yoʻq, menga qon toʻkishni xohlaysanmi?“ degani keladi… ammo keyin gʻalaba qozonayotganini koʻrib, yuragimdagi barcha qonni chempionlikni his qilish uchun sarflayman! 🔥💪 Shunday qilib, oʻshanda ham, hozir ham — uning ruhi maydonda, qon esa televizor ekranida!