Pantoja bilan o'zbekcha g'alaba hikoyalari nimadir

Yetti yoshligimdan oʻz qoʻlim bilan gazlama toʻqigan, shunday esla oq-qoʻshosh tortilgan stol ustida toʻp aylantirganman. Joriy mavsumda oʻshanda Pantoja jangiga toʻgʻri kelganday, televizor oʻchgan edi — oila bilan toʻyga ketar edim, yoʻlda radiosi paydo boʻddi, eshittiribdi: "4:0... 4:0... Aleksandr Pantoja NURMAGOMEDOVni tarixiy nokaut bilan mag'lub etdi!" Men esa: "Bu qanday gʻalaba-ku, toʻrtta nol bilanmi? Bu qilib boʻlmaydi, yigitlarga toʻrtta nol qoʻymaslik kerak" — deb ovoz chiqarib qoʻshdim. Hatto xotiramga ham shu vaqtni yozib qoʻydim, keyingi kuni esa boshqa gaplar eshitdim: "Qiziq, yigitlarning barchasi boʻshashib ketishdi, Pantoja esa ringda turib hali ham xotirjamda edi" — deyishdi. Men oʻsha lahzani oʻzim bilan solishtirdim: qandaydir xalqning bir mahalliy yigiti, oʻtgan kecha toʻrtta nol bilan gʻalaba qozondi va oʻzini yoʻqotmayapti... Bu bormi-ku?

Qani endi, o'sha yozgi kechada televizor oldida makaron qaynatayotgan edim, o'g'limning futbol toʻpini koʻrib qolib, darrov Pantoja qoʻlini koʻtarib turganini tasavvur qildim. Bas, tuz olma sousida toʻqmoqdek qilib qoydimki: "Bu yigit mening unvonim ekan!" — va darhol tupurib yubordim, chunki kunlar davomida uymaganimga yomon ishora edi. Keyinroq, ertalab siypa qilib oʻtirgandimda, o'shanda yetti yil oldingi debyutini yangidan tomosha qildim — ringda aylanib yurgan yosh Pantojani koʻrib, "Bu odam hech qachon toʻrtta nol bilan magʻlub boʻlmas" deb o'zimni aldadim. Endi esa... toʻrtta nol bilan gʻalaba! Demak, boshqa narsalarni ham allaqachon koʻrsam kerak edi.

O'shanda biz uyi, oilamiz va o'g'illarimiz bilan birga edi — televizor oldida yopilgan gapirmas, kattalar orasida o'g'il bolalar kabi jimgina turibdi. Endi esa... o'ylab ko'ring, bunday g'alabani ikki marta o'z ko'zimiz bilan ko'rgan jamoani. Avvaliga ichimiz sovuq qotib, "ushbu nima xalat" deb o'ylardik, endi esa... birdan buni aslo oddiydek his qilishni o'rganib qolamiz. O'shanda unutilmas vaqtlarni yodga olish uchun choyxonalarda suhbatlashar, hozir esa... aytgancha, o'zbekcha tilda birinchi marta eshitganimizdek his qilamiz. Deyarli birdek, lekin biroz o'zgartirilgan — oldingi hissiyotlarimizni endi o'zingiznikiga aylantiramiz.

Olamdan gap ketgur, Qiziq-ku... ochiqchasiga aytaman, men ham shu 2024-yil iyun kechasini tuhfali eslayman — choyxonamizning televizorida o'zimiznikiday harakatlanib turgan Pantoja ringda. Qo'llari yuqoriga, yuzida shunday tabassum... o'shanda "4:0"ni eshitgandek bo'ldim-da, eshikning tirqishidan ko'zdan yoshlarimni qochirmoqchi bo'ldim, yigitlar o'ylasinmi?! Xullas, sodiq qolib, o'zingizni tan olish kerak: bunda g'alaba bilan birga xalqning o'ziga ichkaridan kelgan narsa bor, yigitlarning barchasi boʻshashib ketgan, lekin u hali ham xotirjam edi — bu nafaqat sport, bu ichki kuchni ko'rsatish ekanligini endi tushunar edim. Yuqoridagi hikoyalarga ham chin dildan qo'shilib, shuni aytmoqchiman: o'zimiznikiday kichkina, ammo qadrli holatlarda Pantoning baxtini anglagan o'zbeklar ekanmiz biz. Sababi, u "qancha bezovta qildim o'zimga" deb to'xtadi degani, keyin esa oʻzini toʻliq kashf etdi — hammasi o'zbekcha, HAMMA narsa! 🔥 Dedim-ku, bunday nishon bilan kimdan qanoat boʻladi?

Olam bilan gap ketgur-ku, yaqin do'stimning tug'ilgan kuniga 4:0 hisobidagi g'alabani taqdim qilishni o'ylab qoldim — lekin uni Nurmagomedov emas, Pantoja qilishini unutibman! 😂🔥 Yigitlar bilan qiziq to'y edi, har bir "g'alaba" so'zida stolga oyoq urib, tortma yeyibti, "qo'llar yuqoriga" deya qichqiribdi — shunda do'stimning onasi: "Qani endi, nega shunday qichqirmoqdasiz, Pantoja ham to'rtta nol bilan ketdi!" dedi. Men esa: "Xo'sh, unda bugun hammangizni to'rtta nol bilan g'alaba qildirdik!" — deb, tortmani xalqimiz foydasiga qaytardim. Choyxonaga kiraverishda hamma: "Bu qanday sabab?" deb, lekin men hech narsani tushuntirmadim — nafaqat choyxonadagi televizorimizda, balki butun uyimizda Pantojaning qoʻllari yuqorida turgan edi! 🤣 Keyinroq esa do'stimning o'g'li: "Bobo, bu Pantoja haqida edingizmi?" — dedi. Men: "Yo'q, bu mening o'zimniki!" — deb, oilaviy faxrimni himoya qildim. Endi esa hammamizni eslaymiz — to'rtta nol bilan tarix yozish mumkinligini! 🍿

Olam bilan gap ketgur, yigitlar! Choyxonaning bir burchagidan boʻshashgan jigarning „4:0“ga qanday qilib qasamyod qilganini oʻsha 2024-yil iyun oqshomida oʻzim ham koʻrgandim — Pantoja ringda qoʻllarini yuqoriga koʻtarganda televideniening ovozini baland qildim, lekin oilamdan hech kimga aytmadim: „Bu mening ham gʻalabam“. Soʻngra xotiramni solishtirdim — oʻtgan yillar davomida oʻzbeklar uchun ringdagi har bir gʻalaba oʻziga xos nishon sifatida qoladi, chunki koʻpchilik oʻzi bilan birga „qancha bezovta qildim oʻzimga“ degan soʻzni ham eshitardi. Hozir esa toʻrtta nol bilan yozilgan gʻalaba — bu endi butunlay boshqa hikoya. ROIing qancha edi eslataymi? 😏

Olam bilan gap ketgur, yigitlar! Mana shunday eshitaman: oʻtgan yili shu 2023-yilning iyunida birinchi marta Pantoja koʻrgandim — oʻsha paytda unga „qancha bezovta qildim oʻzimga“ deganini eshitgan edim-da, "yigitcha" boʻladi-ku, toʻrtta nol bilan gʻalaba qozonishi mumkinmi, deb oʻylagan edim. Hozir oʻsha kunlarni esladigan boʻlsam — endi esa oʻtgan vaqtlar uchun „bu toʻrtta nol“dan oldin koʻp narsani oʻrganib qolganmizdek tuyuladi. ROIning qanchaga oʻsganiga kelsak, yaxshi, raqamlar yolgʻon gapirmaydi — lekin menimcha, Pantojaning ustidagi qoʻl yozuvi barchasini aytib beradi: „Bu xalqning gʻalabasi, chunki ularning oʻzini anglashini toʻxtata olmaydi“. 😏💸