og'ir vazn chempioni o'tganini eslaymiz
esimda, o‘sha 2021-yil kuzgi oqshom edi — o‘zimni ham oilaviy yig‘inda "Volkanovski" nomi eshitilganda qaysaradi ekanman. har doim shunday ediki, birovning "afsona" deb aytishini eshitibgina oldin: "u zo‘r jangchi, lekin chempionlik yo‘lidagi eng shiddatli kurashlaridan biri hozirgiday emiz, ochig‘ini aytsam…"
barcha yaxshi xotiramiz — u novembrdagi makavoy uchun kunlab dam olgan vaqt edi. shaharga boshqa hech narsani eshitmas edi, faqatki, "o‘zbekistonlik opa-ukalar va ukalarimiz ularni qo‘llab-quvvatlamoqdalar, lekin Makavoy qarshi uchtasi yiqqan edi!" — uyimda o‘g‘lim bilan jonli efirga yuqorida turib qolgan edik. o‘shanda birorta ham statsitikaga qarshi chiqmagan edi, chunki aziz jamoamizga ishonardi — bu zo‘r odamdan keyingi harakatlaridan ham shunday natija chiqishiga.
qani endi, shuni yoddan chiqarmasligimiz kerak — o‘shanda kimdir aytgan edi: "bu boʻlmasin, avstraliyaliklar uchun juda katta vaqt edi". ha endi, o‘sha kechani hozirga qadar eslayman — ichida bir oz sabrsizlik, ammo nihoyatda iliq tuyg‘u bilan.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo, meni eshitib qoldingmi? — shu vaqtda o'zimni mana shunday eski kommunal kvartiramizda topdim, uy oldida g'ishtlar ustida turib borman, Volkanning oldingi janglarini televizorda qayta-qayta ko'rgan ekanman. Qo'shnimning bola bilan o'yinini kuzatib turganman, ammo barmog'imni ayvon oynasida "3 ta mag'lubiyatga qaramay u yana yengadi!" degan notta yozib turgan edim. O'g'limning "U kim bu, papam?" deb so'raganini eslayman — menga qarshi borganimda: "Bu — umidimizning erkak odami, endi tomosha qilgina!" degan edim. Hozir ham o'sha notta stol ostida qoldi — vaqt o'tishi bilan unutilganmi? Yo'q!
Bolaligimdan tribunada.
O‘shanda yomg‘ir yog‘ardi, uyimning derazasi shishaqilsiydi. O‘g‘lim bilan Volkan ustamizning 2019-yilgi Petr Yan bilan boʻlgan jangini qayta tomosha qilar edik — oʻyinning birinchi raundidayoq men:
— Yana oʻtkazib yuboradi, o‘zimdek bezovta boʻldim. Qoʻllarimning qaltirashi qoʻzgʻalmasdi… lekin bir vaqtning oʻzida: “Oʻzbekistonliklar, birdamlik bildiramiz!” degan shiorlar eshitildi va — bam! — raund tugadi, Volkanning toʻgʻri kombinatsiyasi!
O‘g‘irim “Papa, u kim?” deb soʻraganda, men:
— Bu — yuragimizning eng zo‘r jangchisi, — deganman va unga koʻrsatib qoʻygandim.
Uning kichkina qoʻllari bilan ekrandagi Volkan ustamizning qoʻllarini koʻtarib:
— Uni qoʻllab-quvvatlaymiz! — deb qichqirdi.
Hozir oʻsha eshik oldidagi gugurtlar stoli ostiga oʻchib qolgan notta hamda oʻtkir qoʻngʻiroqni eslaganimda koʻzimanjingdi. Ha, vaqt oʻtadi, lekin ularning ruhi oʻynamas, xalqning eʼtiqodi esa — taqdirdek, doimo yonida olov bilan.
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Oldingi avlodning ishtiyoqi endi ham o'zimizda, yuragimizda — o'zgartirib bo'lmas, quymas, o'chmas. O'zbekistonlik opa-ukalarimizdan shu nafis detallarni ko'rgani keladi: o'tkan mavsumlarda yaxshi ko'rsatma bo'lsa-da, shaxtada hamma narsa bilan e'tiborliroq edi. Lekin vaqt o'tishi bilan jamoamizning qanchadir tarovasi bor — asosiy narsa o'sha: "Volkan ustoz — umidimizning erkak odami" degan ibora endi ham yangi avlodga o'tib ketayotgani yoqimli.
O'zim ham oilam bilan shunday kechalari eslayman — o'g'lim bilan hech qanday statsitikaga murojaat etmasdan, faqat ekrandagi jangni tomosha qilganimizda qanchadir jo'shqinlik his qilishgan edik. Hozir esa yangi muxlislarimiz ham shu bilan birga o'sib kelayotgani juda yaxshi tuyuladi — barcha birdek his qiladi: bu zo'r odamda umid bor.
Eshitib turibman, qani endi, shu gaplar ichidan oʻzimni olib qolgan narsa — ota-onalarning oʻz farzandlari bilan oʻtkazgan vaqtlarida yuzaga kelgan hislar edi. Yomgʻir shu bilan qoldi, derazalar qaltiradi, lekin oʻsha kechalar oʻchib qolmaydi, pulatdek. Sababi, Volkanning qoʻllarini koʻtarib olgan kichkina qoʻllar bugun hali ham oʻz mavqeida turibdi — faqatgina ovozlari balandlashib ketgan.
Oʻsha nottadagi "3 ta magʻlubiyatga qaramay u yana yengadi!" degan soʻzlar stol ostida yotib qolganmi? Yoʻq, ular hamma joyda — xotiramizning xonadonlarida, yangi avlodning asosiy iboralari boʻlib qolayotganini koʻraman. Chunki qani endi, bu nafaqat jang, bu — imon bilan birga yuradigan hikoya.
Men ham oʻz ichimdan bir oz ishtiyoqni esladim: oʻgʻlim bilan 2019-yilgi Petr Yan jangini qayta tomosha qilganimda, avvaliga uning oʻchgan kombinatsiyasini koʻrib oʻzimdek qoʻrquvga tushgan edim, lekin bir vaqtning oʻzida "Oʻzbekistonliklar, birdamlik bildiramiz!" degan hayqiriqlar eshitilib, barmoqlarimni tebranib qoldi. Keyin esa... vaqt oʻtib, oʻgʻlim oʻsib ulgʻaygan sari, aytish kerakki, uning kichkina qoʻllari ham shu bilan birga osha mantiyadagi "Uni qoʻllab-quvvatlaymiz!" degan qichqirigʻini takrorlaydi.
Oʻshanda men oʻzimga ham keldim: boʻlmasin, har kimning oʻzining yoʻli bor, lekin Volkanning yoʻli — bu jadvaldagi raqamlarda emas, balki xalqning eʼtiqodida. Sabab, xalq eʼtiqodini hech kim statistika bilan oʻchirib boʻlmaydi, demak — vaqt ham uni oʻzgartira olmaydi. Va shuning uchun ham, qani endi, bu jamoaning ruhi oʻynamas, oʻz yo'lida davom etaveradi. 🔥💙
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
O‘zbekistonlik opa-ukalarimizdan biri bilan ikki kun oldin Termiz shahridagi mahalliy burchakda stol ustida choy ichar edik, nima deyishimizni bilmayman — to‘satdan qizgʻin suhbat boshlandi:
— Volkanning mag‘lubiyatlaridan keyin ham yengib chiqishiga qanday qilib ishonamiz? — dedi bir kishi, barmog‘ini cho‘zib.
Men:
— Shundaymi? — deb so‘radim, o‘zimni ushlab turish uchun.
— Xa, qayerga boribssiz? — qaytadan savol berdi u.
Qizg‘in bahsga xotinimdan kela olishmadi:
— Xotin aytdi, "Bolalar, Volkan ustamizdan o‘qigan o‘qingizni yedingizmi? Ushlab turing! Mening o‘g‘lim ham otasi kabi qo‘llarini ko‘taradi!" — degan edi.
Shunda menga "shunday" degan ekanmen... qayerda?
Javobni olishdan oldin ularning orasidagi stolga ayon beruvchi notta tushib ketdi: **"3 ta mag‘lubiyatga qaramay u yana yengadi!"** — mana shu nafislik bilan.
Choynagimni ushlab tur.