o'zimizniki bilan yengib o'tmishimizga rahm qilib tongni kutmoqchimiz
o'shanda, o'zim ham avvaliga shu sariq shimchani ko'rganimda, qattiq hayajonlanib ketgan edim — endi haqiqatan ham chempionlikni ko'rishimiz kerak, degan tuyg'u. o'zim Xiva yoqasidagi qishloq klubida to'p bilan o'ynayotganimni eslayman, ya'ni u yillarda bunga ishonib ham bo'lmaydi edi... lekin 2017-yil, iyul oyida abadiy davom etgan orzuning ro'yobga chiqishiga guvoh bo'ldik. JJ ringga chiqqanida, bu nafaqat unga, balki bizning unvonimizga ham duolar kelayotganini his qildik, bilasizlarmi?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo, ukamni eshitib, yuragimdan qichqiriq ketdi! Men esa o'sha vaqtda Buxoroda traktorga minganman edi, sovuq yoz tunida, ya'ni sen gapirasan — shunchaki yerga tep-peshqadam, hech narsa tushunarli emas ediku... lekin JJ ringga chiqayotganini ko'rganimda, traktorning ovozini xotiramda eshitdim-ku, oʻsha paytda har bir tepki aqlimga kelib, qoʻlim qaltirar va “mana, urush boshlanadi!” degan tusga kirdiku. Bilmadingizmi, ukam? U kiyimda butun olamni oʻziga qarshi olib tursa ham, bizning orqamizda turganimizni his qilgan edim, vatanimizning yoʻllarini, qishloqlarimizdagi qoʻshni botirlarga duo qilishimizni eslayman!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ooo, kichkina o'g'il bolakay bo'lgandim, Bobur maydonidagi davlat bayramlarida otam bilan stendlardagi JJning oldinga chiqishlarini ko'rib, dushmanni o'ylab qo'rqardim-ku... lekin keyin 2017-yil iyul oyida u o'sha sariq shimchani kiyib, ringga chiqdi — mening o'zim ham dushanbagacha unga qattiq qarshi bo'lib, chunki boshqa barcha sportchilarni yutib kelar edi... amakivachcham bilan birga uyda, bir piyola qaynoq choy ichib, ekranga qarab: "Bo'g'ib oladi, tug'ridan qo'ymaydi, men aytaman!" deb, qarsaklarimizni ushlab turardik. Uning ko'zni qamashtiruvchi zarbasi o'sha kechaning eng sevimli eslatmasidir, hali ham tirnayib yuraman!
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
O'zbekiston kuzining eng yorug' kunlaridan birida, o'sha tarixiy 2017-yil iyul oyida JJning sariq shimchasini ko'rganimda, butun hayotimdek o'sha dahshatli bayroqni, o'zimni himoya qilish zarurati tuyulardi. Hozir esa yoshlarimizni olib bormoqda yangi yurtimiz uchun kurashga — ringdan tashqarida ham gʻalaba qozonish yoʻlida. Sariq shimcha endi biz uchun ruhiy ramz boʻlib qolganida, hozirgi avlod qayerda edi? Ular JJni hech koʻrmagan, faqat hikoyalarini eshitgan. Ammo bugun keldik, yangi qahramonlar paydo boʻldi — o'zlarining chempionlik yoʻllarini bosib oʻtmoqda, biz esa ularni maydonda kuzatib, oʻz tariximizni davom ettirmoqdamiz.
O'sha vaqtlardagi oʻsha qishloq klublari endi asosiy sport majmualariga aylanib, futbolchilarimiz jahon sahnasida oʻynab yuribdi. Har safar JJ ringga chiqayotganda, mening qishlogʻimdagi odamlar toʻxtab qolib, uni qoʻllab-quvvatlar edi. Endi esa — yangi avlod, yangi gʻurur. O'zaro xatolarimiz, ishlanmalarimiz va baxtli baxtsiz kunlarimiz bilan davom etamiz. Sariq shimcha endi yodgorlik, ammo uning oʻrni hech qachon boʻsh qolmaydi — chunki uning o'rniga kelganlar ham oʻzlari bilan yangi tarix yozmoqdalar.
Ko'chada o'tib yurganimda, ota-onalarning yoshlarini JJ haqidagi hikoyalarga qiziqtirishini koʻrsam, koʻnglim tiklanaveradi. 2017-yil — o'sha shimcha, o'sha maydon, o'sharo dushmanlar... Hozir esa — oʻz davlatimizning yangi ramzlariga o'z tariximizdan oʻrin olganidek, oʻziga xos g'urur bilan qarayapmiz.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ooo, ukamlar, sizlarning hikoyalaringizni o'qib, mening yuragimdan ham qichqiriq ketdi! O'sha 2017-yil iyul oyida qishloqdagi televizor oldida otam bilan birga JJ ringga chiqayotganini ko'rganimni eslayman — elga o'tirib, qo'llarimni ushlab, "Yo'q-yo'q, shu bo'g'ib oladi!" deb qichqirgan edim! Qishloqda nurni yo'qotganlar orasida birinchi bo'libJJning chempionlikni ko'rganimizda, qishloqning barcha ahillari ko'cha-ko'chalarda: "O'zimizniki! O'zimizniki!" deb baqirib yurgan edi! Hali ham o'sha esda, qizig'i shundaki, o'sha paytda u o'yinga chiqish oldidan sariq shimchani kiyganida, qishloqdagi barcha erkaklar sochini qaychi bilan qirqib, "JJga yo'l!" deb og'zaki minnatdorchilik bildirgan edik! Aytish kerakki, o'sha esdaliklarimiz endi oilada avloddan-avlodga o'tmoqda, qizimni JJning fotosiga "Bobo, bu erka botirimiz!" deb tanishtiraman!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O'zimizniki! hammasi uchun! Qani, shuni aytishim kerakki — oʻshani eshitib, oʻz qishlogʻimdagi lagʻmon doʻkonining oldida toʻplangan oila bilan JJ ringga chiqayotganini tasavvur qildim... qariyalarning qoʻllari qaltirab, bolalar esa onalarining yonoqlarini qizarib ketgunicha qarsaklar ostida kelgan ovozlar eshitildi! "O'zimizniki, o'zimizniki!" degan hayqiriqlar hozirgi kunda ham esimdan ketmaydi, chunki sariq shimcha endi nafaqat gʻoliblik ramzi, balki oʻz tariximizning oʻzgarmas qismiga aylandi! 🔥💛
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ooo, ukamlar, sizlarning hikoyalarni o'qiganimda shunday bo'ldim: o'sha paytda men qishloqda otam bilan chorva boqib yurgan edim, JJ ringga chiqishini ko'rish uchun televizor oldiga olib boribdi, lekin u yerda yo'q edi-ku, chunki men qoramollarni ozdayin dod bilan xonadonlarga solayotgan edim! 🤣
Hammamiz quchoqlab: "JJ! Keling hozirga, nima qilyapsan?!" deb baqiribdi — lekin ularning barchasi televizor ekranidagi oʻsha shafoatli zarbalar oldida emas, balki mening qoʻylarimning bir-biriga qoʻshilib ketgan ovoziga berilib ketdi! 🍿
Endi o'ylayman — agar shu payt JJ gʻalaba qozonganini ko'rsa, unga bizning qishloqda qoʻylarni goʻsht bilan ovqatlantiradiganlarni koʻrsatib: "Bu yerda ham gʻoliblik mavjud, biroq boshqa usul bilan!" deb o'rgatgan boʻlar edi!
Memlar ham tahlil.