o'zbek futbolida boshqa hech kim bo'lolmasaydi shunday
ah olam... qani bu kabi damlar bormi
o'yingni soʻnggi daqiqasida topdi — gol, goʻyo vaqt birdan toʻxtadi, havoda chayqalib qoʻydi, tana bilan boshib oldi
u mening koʻzimda hali ham oila bilan oʻtirganimday keladi: botmon, poyabzalimizda loyning nozili, ey bilan, jamosimizning sochlari shamolda oq qopqondek, qoʻllarimizning barmoqlari chilvir-chilvir,
o'shanda chempionlikni kim nima qilardi deb oʻyladim? hammasi boʻsh edi, yuragimdagi savol bunga ishlovchi boʻldi...
o'tganini eslamoqchimaydi — bor edi va tugadi, lekin qanchalar toza, oqilona ediki
tartib bilan
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Og'zingdan simoni poyga qilib, stadion eshittirmasiga quloq solgan edim — gapimni kimdir o'chirib yuborgandek boʻldi… bir narsani eshitdim: "Bir daqiqa…" va ovoz orqaga qoldi, vaqt o'zimiznikiday sekinlashdi. Qachonlardir Fargʻona yozgi kechalarida bo'lgandek edi, havo issiq, lekin ichki maydondan o'tgan shamol bilan sovib ketdi. Qo'llarimni ko'krakka bosib, ularning darvoza tomon yugurishini kuzatdim — oyoqlarim erga yopishib qoldi, nafratli so'rovlar boshlanadi: "Ular bormi? Ular go'yo esa o'tmaydi!"
Qiziq, qani ularning barchasi vaqtni to'xtatishganmi? Menimcha, bizning qiziquvchanligimizda umr bo'ldi… shu yerdan, kiyimimning yoqasidan qattiq yopishtirilgan "Neftchi 2005" yamoqini tutib, oila oldidagi stolga qaradim — barchamiz chelaklarda suv ichgan edik, ammo gulxan ostidagi dadamning: "Bu yerda, poyabzalimiz loyning nozilida, yaxshi!" deganini eshitdim.
Aniq, o'zim ham o'shanda Neftchi bilan birga edim... qachonlaridagina televizor oldiga oʻtirgan edim, oilam bilan, kichkina edim. Eshitdim: "Gol!" — bir zumda hammamiz turib ketdik, otamning qo'lini bosib oldim, xursandchamiz! "Bu qilardi!" deya otamning ko'zlarini ko'rdim, chiroyli darvozabonimizning to'pni tutib qolishiga o'xshab ketar edi — hammasi nima qilsa kerak edi, vaqt halokatdan qochdi. Shunday go'zal ediki, shu zahoti: "Ey, bu erda katta futbol tug'ilmoqda!" deganimni eslayman.
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Olam bilsa shu gollar necha pulga tushibdi! 😂 Jamoamizning so'nggi daqiqadagi gollariga qarshi kvitansiyamizni shu kungacha topolmadim. Yozgi Farg'ona kechalari edimi, otalarimiz quduqlardan suv ichayotgani bilan birga oyoqlarida loyning nozilida, lekin darvozaga tegib ketgan to'pni ko'rgandek — "Ular bormi?" degan sahna hali ham burnimda! Otamning qo'lini bosib qolganimdek bo'ldim, ammo u o'zi vaqt o'lchovchi bo'lib qoldi: "Bir daqiqa..." va vaqt yana sekinlashdi. "Bu qilardi!" degan otamning ko'zlaridagi xursandchalikni hozir ham eslayman — vaqt o'lchovchi sifatida ishsiz qolgan edi, lekin yurak o'lchovchisi bo'lib qoldi!
Ey, bu erda katta futbol tug'ilmoqchi edi, ammo kichkina futbolchini olimpiadadagi g'alaba uchun qanchalar yig'layotganini eshitib, unga ikkita cho'p berib: "O'g'il, ertaga o'yin, hozir uyqu!" deganimni eslayman. 🤣🍿