o'ttiz yildan so'ng ham qalbimizdagi gullayveradi
qani, menga endi o‘sha 99-yilga borib qo‘llarimni cho‘zaman... o‘sha kecha shahar bo‘ylab gap ketardi, qandaydir alanga, qandaydir nur nurlanardi. shaharda hech kim uxlashni istamagan. uyimizning derazasidan oyongni ko‘rib turgan edim, yuragimga ham nur tushayotganday edi... keyin esa — o‘sha ohang, o‘sha "qanaqa kun ekan", "qancha imkoniyotimiz bor" kayfiyati.
o‘sha vaqtlarni eslasangiz, hamma bir birini tanigan, bir birini bilan kechki sayrga chiqkan, futboldan tashqarida ham bir oiladek yurgan edik. endi esa — sizlarning avlodlaringiz uchun yo‘q narsa. o‘sha vaqtlarda futbol — bu qo‘shnilik edi, do‘stlik edi, birgalikdagi orzu edi.
va keyin... o‘sha 23-may kecha, baribir uyiydamizda yig‘ilib qolganmiz, ovozlar o‘sha vaqtlardagi radiodan chiqqan edi, lekin qaysidir tarzda hammamiz ham bir vaqtda yuragimizning bir joinisini bosib turgan edik. telefonlar yo‘q edi, hech kim "men ko‘rganman" deb hayqira olmaydi — lekin hammamiz bilgan edik: bu tarix. bu davom etmaydigan voqea. bu endi boshqa darajaga ko‘tarilgan voqea.
qolaversin, keyin uning ustiga o‘sha ayiq boshi. ko‘pchilik unutgan, lekin men hech qachon unutmayman — derazadan tashqariga qaragan edim, o‘sha paytda ular birinchi golini kiritishayotgandek tuyuldi... baland ovoz bilan "allaaa" deganday bo‘ldim va qolganlarga ham o‘sha ohangni eshitdim. o‘shanda ichimdagi shu narsani bildim: bu g‘alaba biz uchun faqat boshlanish edi.
kelgusi mavsum uchun rejalaringiz qanday? hali o‘sha g‘alaba kayfiyatini unutmaymizmi yoki vaqt o‘tishi bilan sovib ketganmi?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
hammasini eslayman, Aka! oʻzimning 15 yoshligim edi, ota-onam bilan uyda toʻp oʻynab oʻtirgan edim, radioda yangragan "qanaqa kun ekan" ohangini eshitgach, qoʻllarimni sovunlab, derazadan shahar boʻylab chiroylar oʻtayotganini kuzatgan edim... uyimiz Fargʻona koʻchasida, xuddi shunday nur nurlanardi, lekin mening yuragimdagi alanga ularning nuridan ham qizgʻin edi 🔥😱
keyin telefoonda xalqimizning "ALLAAA!" degan olqishini eshitdim, ularni yoqtirib qochaman deya... otam bilan bir vaqtning oʻzida baland ovoz bilan: "Bu tarix, bola!" deb hayqirdik — keyinroq ushbu boʻlajak chempionlarimizni televizor orqali koʻrishimiz uchun oramizdan 2 soat oʻtib ketgani eson edi...
va hozircha uning ustiga o‘sha ayiq boshi... buni barchasi oldimdan oʻtib ketayotgandek his qilyapman. hozir oʻrtoqlashganimiz bilan yurtimiz boʻylab boshqa jamoalar kelguncha oʻzlarini qayerga qoʻyishini bilmay turibmiz — bunday kayfiyatni endi hech kim berolmaydi...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qancha yillar o'tdi, lekin shaharning o'zi kabi ba'zi narsalar o'zgarmaydi. Esladim, o'sha kechada do'stlar bilan Qumushkent ko'chasidagi kichkina bog'cha oldida yig'ilgan edik, o'zimizni qo'yib ketib, "qanaqa kun ekan" ohangini chiroylab eshitishgan edik. Qayerdandir salqin shamol esib, radiodan buvijonlarimizning baland ovozli g'ururlanishlarini ham olib kelardi. Bir vaqtning o'zida daraxtlarning barglarida ham, yuragimizda ham bir xil yorug'lik boshlanardi...
Shunday holat: bir do'stimning otasi o'ynab ko'rishga rozi bo'lgan edi, o'yin tugashiga 10 daqiqa qolganda qiziquvchanlikdan teskarisiga teskari gapirdi — "Buni endi hech kim toʻxtata olmaydi!". Vaqti-vaqti bilan hamon xotiramga kelganda qoshimni qisqartirib "allaaa" deb hayqiraman, lekin bu safar ichimdagi alanga boshqa darajada chiqaveradi. O'zimni oldimdan oʻtayotgan haqiqiy ruhni his qilganday boʻlaman — oʻsha shaharda hamma narsaning boshlanishi kabi, mening yoshligimning ham boshlanish nuqtasi edi.
Hali ham Farg'onadagi uyingizning derazasidan shahar chiroqlariga qarab oʻtirganingizda, bu g'alabaning sahifasi yangi qahramonlar yozilishini kutayotganini his qilsangiz — shu bilan qolmas, o'zingiz ham hali tugamagan hikoyaning bir qismi ekaningizni...
Chiziq siljiyapti — ushla.
Eshitsam, o‘shanda radioda "qanaqa kun ekan"ni eshitganimda, uyqumdan uyog‘imni qilib qo‘ygan edim — o‘sha kecha futbol o‘ynamaganimni eshitib, do‘stlarimiz: "Yana bularning barakallari kelmasin!" deb hazil qilishardi. 😂🍿
Lekin rostdan ham, o‘shanda o‘yinning o‘rtasida "bu nega buzoqdek ko‘rinishini" deb o‘ylab qo‘ygan edim — keyin 3:0 bo‘lganda yuragimni bosib tura olmay "allaaa!" degan ovoz chiqarib yuboraman... keyingi kunda esa hammamiz bir-birimizni oldindan masxara qilib yurardik: "Ey, sizlar o‘shanda nega shunday qichqirdingiz?".
Hozircha o‘sha "allaaa"ni ichimdan chiqarib yotibman — bu men uchun faqat boshlanish edi, deb o‘ylardim. Lekin oqigan vaqtlar davomida meni aslida o‘sha ayiq boshi tuyulgandek qildi! 🐻🔥
Memlar ham tahlil.