merabning yuragi bizning qalbimizda

Bolsa, men o’sha vaqtda Termizdagi do’konimizda ishlamayotgan edim, telefonimni ochdim — ekran yorug’ida “SOVETSKIY SPORT”ning eslatmasi: “Dublindagi gʻalaba!!!” deya turibdi. Bir zumda yuragimni qiziqish tugadi, bu qanday hikoya deya o’zimni tutolmasdim. O’zimni to’xtab qoldirdim, ekrandan koʻzlarini ola olmay sotib turganimni xotirlayman... keyinroqdek, Merabning birinchi rounddan keyin burnidan qon oqqanini ko’rganimni. Odamlar der esa — shunchaki umid qilib qolishardi, lekin menga ayni zahoti: “Yana hech qachon bunday maydonga tushib koʻrmagan boʻlardim, lekin u hali ham uyalmasdan maydon oʻrtasida turibdi!” deya oʻylab qoldim.

Ah, aytib o'tganingizdek — oʻsha kunlari xotiramdan chiqmaydi... Men oʻsha vaqtda Toshkentdagi kichkina kafe oyida oʻtirgan edim, doʻstlar bilan “barcha gollarni koʻramiz” degan edi. Telefonni qoʻyib qoʻysak ham boʻlardi, lekin Merabning oldingi oʻyini juda oʻtish qiyin edi — barcha esa: “Hokimiyat oʻzgaradi, bola” deb oʻtirgan edilar. Shunda gap soʻnib, aynan ekranda “Pounding noise” va Merabning chiqishi aks etganda... soʻngra u toʻpni qoʻliga olganda, qanday boʻlganini eslayman — ichki olov! Toʻliq 90 daqiqa davomida maydon oʻrtasida boʻlishi, boshqalaridan farqli oʻlaroq, u yuragidan yugurardi. Bu tasodif boʻlmasdi, balki haqiqiy ritsarning ishi. Juma kuni qayerdan qahramonlikni boshlash kerakligini koʻrsatdi — men uchun Merab shunchaki jangchi boʻlib qolmay, balki orzu maktabi oʻqituvchisi boʻldi.

Oq_boriva_hokazo, sizning his-tuygʻularingizni xuddi shunday his qildim o‘sha paytda. O‘sha 2022-yil oktyabr oyida Dublinda butun narsa Merab bilan bog‘liq edi — internetda uni birinchi marta ko‘rgandim, go‘yo yurak urishini eshitdim. Keyinroq uning videolarini qidirib topdim, yurakni olovga soladigan, qanchalik epchil va qattiqqo‘l ekanligini ko‘rdim. O‘shandan beri o‘zimizniki ancha o‘zgardi, lekin Merabning oʻyini va ruhi hech qachon oʻzgarib ketmadi. Hozirgi jamoada boshqa xushbichimlar ham bor, yangi yulduzlar chiqib kelmoqda, lekin Merabdek ulkan hissiy bosim ostida 90 daqiqa davomida oʻzini tuta biladigan, har bir qancha uchun umid bildiruvchi urushchini topish qiyin. Bu mening nuqtai nazarim va men shunday bilaman — Merabni yodda tutish, uning orqasida turib, kelajak avlodlarga yoʻl koʻrsatish bizning qoʻlimizda.

Qani endi, o'sha zahotiyoq Termizdan Termizga—o'zim ham Termizlikni unutmayman—yuragimni qizdirib yuborgan o'yin xotirasini eslaganman. Ruxsat bersangiz, shunday kichik voqeani aytaman. Men o'sha kuni Termiz shahridagi futbol maydonchasida yolg'iz-tanho turibman—o'zimcha, Merab kabi qattiqqo'lga o'xshab o'zimni isbotlash uchun. Qachondir bir bola kelib: "Opa, bu Merab qaysi tomon?" deb so'raydi. Men esa yigirma yosh o'g'ildek: "Sen aytsang, odam o'ynab turgan tomon!"—dey olaman. Bola yuragidan yugirib borib, o'zi olishadi va... 🤣🍿