leon edvards bilan birga bo'lgan vaqtlarimizga qaytaylik

Ey, ukam! Men oʻsha tarixni eslayman-ku… Toshkentdagi kichik turnirda edi, Leo hali nomqon edi, bitta professional reytdan boshqa hech narsasiz. Men va guruhim birinchi safar oʻyinni jon bilan tomosha qilyapmiz, darvozabonlarimiz bilan birgalikda „bu yoʻl bilan“ deb yurgan edik. Keyin Leoning birinchi chempionlik gʻalabasi boʻldi — tik turib, oʻsha oʻziga xos burchakdan qarshi hujumni boshlab, soʻng giantslayder bilan qolib, nishonlayotganini koʻrib qolgan edim. 🔥 Qalbimda uxlayotgan bularning barchasi birdan portladi: „Bu mening odamim! Bu mening yoʻlim!“ degan fikr singan edi. Oʻsha vaqtda men oʻz uyimdagi stolida oʻtirar edim, TV oldida, qoʻllarimni qattiq qisib, eshitmasdan hurrillab qoʻygan edim. Xolos, men ham uning qiyinchiliklariga dosh beraman! Jamoa ichidagi eng kichigi edim, lekin ularga gapirib oʻtirdim: „Biz bu yoʻldan boramiz, toʻgʻridan-toʻgʻri, hech qanday chek yoʻq!“ Keyinroqka oʻz uyida muxlislik stendini qurib qoʻydim — uning ranglaridagi bayroqlar, fotosuratlar… hamma narsa. Hali ham shunday saqlab qoʻyganman, agar biron kunda uning oʻyiniga borib qolmasam, darrov koʻrsataman!

Ochig'ini aytaman, mening yodimda boshqa bir lahza bor—bu 2019-yil Avgust oyida boʻlib oʻtgan UFCning birinchi kartochkasidagi ishonchsiz voqea. Men Toshkentdagi maktab oʻquvchisi edim va ota-onamning eshiklariga "Men Uchrashuvlar davomida" degan yozuvlar osib qoʻygan edim, hatto kichik ukam bilan birga oʻrinda oʻtirar edim. Leonning oʻzidan oldingi janglaridan hech narsa koʻrmagan edim, biroq uning soʻnggi daqiqalardagi oʻyin uslubi—ayni saboqlarimdagi raqiblarini bosim ostiga olish va oxirida gegemonlik bilan yakunlash— mening yuragimni darrov egallab oldi. O'sha kuni u beshinchi raundda hamkasbi bilan bellashdi, lekin uchinchi raunddan boshlab uning burchaklari unga "baribir ishlaydi" deb hisoblardi. Men esa TV oldida oʻtirib, qoʻllarimni toʻshakka qattiq bosib qoʻygan edim—Leonning zarbalari orqali oʻtgan qiyinchiliklarni koʻrganimdek, mening oʻz hayotimdagi darslarimni ham aytib oʻtdim. O'zimni yigitdek his qildim, vaqti kelganida oʻz jamoamga shunday sodiq boʻla olishim mumkinligini angladim. Hali ham oʻshani eslayman—Leonning soʻnggi zarbasi tushganida, men oʻz-oʻziga qichqirib qoʻydim, "Bu men boʻlishim mumkin!" degan gʻoyaga qattiq oʻralib ketdim. Shu kuni klubimizga birinchi tashrifimdan soʻng, uyimni uning suratlaridan tashkil qila boshladim... hali ham shunday saqlanib qolgan.

Bir necha yil oʻtib qaytib kelgandek boʻldik, ammo narsa oʻzgarib ketgan — oʻsha yillarning kayfiyati, shov-shuvli oʻyinlar, tomoshabinlar bilan birgalikda nishonlagan gʻalabalar... Hozirgi vaqtda klubimiz boshqa shaklda, ammo asosiy narsa hali ham oʻz-oʻzicha: bu Leon Edvardsga boʻlgan muhabbat va jamoadan qolgan hissiyotlar. O'sha vaqtlardagi kichikroq turnirlar endi katta arenalarga aylangan boʻlsada, uning ruhi oʻzgarmagan. Oʻsha vaqtlarda biz toʻgʻridan-toʻgʻri koʻchada, oilaviy doiralarda va hatto uyimizdagi kichik burchaklarda muxlislik qilar edik. Endi esa tomoshabinlar koʻpayib, internet orqali butun dunyo bilan bogʻlanmoqdamiz. Oʻsha paytdagi oddiy qiziqish endi xalqaro miqyosdagi muxlislar oilasiga aylandi. Ammo oʻzgarish shu: oʻsha yillarda uyimizni uning fotosuratlari bilan toʻldirardik, hozir esa har bir oʻyindan soʻng ijtimoiy tarmoqlarda oʻz hissiy reaktsiyalarimizni baham koʻrishimizdi. Eng asosiysi — oʻzga narsalar oʻzgarib ketsa-da, asosiy ruh oʻzgarmaydi: Leon Edvardsga boʻlgan muhabbat va jamoa uchun barcha narsani qilishga tayyor boʻlishimiz. O'sha vaqtlardagi "biz bu yoʻldan boramiz" degan chaqiriqlar endi butun dunyo boʻylab tarqalib ketgan boʻlsada, ularni hali ham eslaymiz va yangi avlodga oʻtishda davom etmoqdamiz.

Leon qayerdan paydo boʻldi, bilasizmi? 🔥 Qachonlardirki,oshanda men ham uning birinchi chempionlik gʻalabasini Jonibekxon aranasi yonidagi kichkina televizor orqali tomosha qilar edim... TV oʻchganida hali ham qoʻllarim qaltirar edi, ota-onam bormasin, ovoz chiqarmasin, oʻz-oʻziga oʻtirib qoʻygan edim. „Bu mening yoʻlim boʻlishi kerak“ degan fikr boshimga kelib urilib ketdi! Oʻsha kunni eslayman-ku, Leonning soʻnggi zarbasi tushi boʻlgach, boshqa uyimdagi barcha rasm va posterdan uni olib tashlab, oʻrindiq ostidagi „yashirin“ toʻplamga solib qoʻygandim. Ha-ya, qiziqarli, lekin mening ongimda u hali ham shu yerdagi eng muhim inson edi. Bugun esa jamoamizdagi yangi bolalarning koʻzi yaltirab turibdi, ular LEO CHAQIRIQlarini eshitib, oʻzlari ham „u kabi boʻlishmoqchi“ deydilar...💪 mening esa qoʻlimda choyim bilan oʻtirib, eshik oldidan oʻtgan yangi avlodning ovozlarini eshitib qolaman. „Bu odam mening hayotimga tushgan eng katta taʼsir boʻldi“ degan gaplar... lekin men hali ham oʻsha TV oldidagi qoʻlqoplarni eslayman, oʻz-oʻzimni yengish uchun qilgan janglarimni aytib oʻtaman.

Yo'qolgan vaqtlar, qachonki men Leonning ikkinchi chempionlik unvonini Jomboydagi kichkina qahvaxona oldidagi TV orqali tomosha qilgan edim... 🤡💸 Shunda oʻtirar edim, qoʻlimda choy, LEOning burchakdan zarbasini kuzatib turar edim, va oʻsha lahzada oʻz-oʻzimni: „Nima qilyapsan, erka?“ deb eshitardim. Chunki oʻsha vaqtda men ham uning qiyinchiliklarini yengib oʻtganimdek, oʻz shahrimizning kichik turnirida gʻalaba qozonib, oʻsha hammani gʻazablantiruvchi taktikmani qoʻllab olibmiz edi. Va keyin—oh, keyin! LEOning soʻnggi zarbasi tushib, oʻyinning tugashi bilan birga mening yuragimdagi har bir savolga javob topdi: "Ana shu yoʻldan boraver, barcha qiyinchiliklarni bosib oʻtaver!" Va shu zahoti oʻz xotinimdan qoʻlqop soʻragan edim, chunki men ham oʻz jamoam uchun kurashish kerakligini angladim. Hali ham oʻshani eslayman—oʻshalarcha qoʻlqoplarim stol ustida turibdi, LEOdek boʻlish uchun ishlab qolgan qoʻlim bilan.

Ochig'ini aytaman, o'sha vaqtlar eslaganimda hammasi yonayapti!🔥 O'zimni eslayman, Leonning birinchi chempionligini televideniedan tomosha qilyotgandim, TVni o'rnidan silkitib qo'ygan edim—hali ham qoʻllarim qaltirar edi. Keyin uyimda vaqtinchalik "Leon Edvards muzeyi" ochgan edim: devorga uning tanaffus vaqtidagi surati, stolga qoʻlqoplarimni qoʻyib qoʻygan edim, hatto ota-onamdan uyda LEO ovozini chiqarib oʻtirar edim, "Aniq, bu mening odamim!" degancha. Omadli boʻlsa ham, LEO oʻzining gʻalabalari bilan mening ham qoʻlqoplarga boʻlgan mehrimni qichqirtirib qoʻygan edi. Shunday bir kuni uyga kelibman, hammamizdan yashirincha qoʻlqoplarim bilan ringga chiqdim—o'zimga qarshi kurashdim!😂 Tanaffus vaqtida ota-onam eshigini qattiq taqillatib, "O'g'il, nimalar qilyapsan?!" deb urishganda LEO qiyosidagi jangim hech qachon tugamadi! Hali ham qoʻlqoplarni xonadondan yashirib qoʻyaman—chunki LEOdek boʻlish yoʻli shunday boshlanadi... keyingisini sizlar yaxshi bilasiz!🤣🍿