konorning qonli janglari esga olinganda yuraklar isindi
qani o'zi, esimda nate bilan jang o'tkazgan paytda kun chiqayotgan edi, men Xivada choyxonada o'tiribmiz, kitobxonlik qilar edim, do'stlarim bilan gaplashyapmiz edi. o'shanda telefon qo'ng'irog'i ketdi, ekranda "live" so'zi — nafasim qisib ketti. televizor yoqdim, maydonda sariq kurtalangan bir odamni ko'rdim, uning orqasidagi bayroqlar, matolar... bu kimligicha aniq edi. mana endi kurash boshlanadi deganni his qildim.
konor... yigit shunday kiyinib kela olardi, baribir. zohir, ichkaridagi odamni o'zini tanitardi. o'shanda kursilich bilan qushni ushlashdek edi — diazning zarbalari qanday bo'lishini bilsam ham, qanday tirqish qilishini xayolimga ham keltira olmasdim. birinchi raundda yaxshi joylashib olishdi, lekin ikkinchisida... boʻkdi, qoʻllarini yuqoriga qoʻtirib, zarbalarni qabul qildi. keyin nafaqat diazni, butun dunyoni, oʻzini ham ushlab oldi. u xuddi o'zi bilan kurashayotgandek edi. oramizda gap shundaki, barcha vaqtlar davomida maydonni egallab olish va darvozaga yaqinlashish bor — konor esa oʻziga qarshi urush olib borayotgandek.
yurak qanday isinmasin bunday odam uchun? haligi sariq kurtaning oyoqlari ostida maydon qizargan edi, ammo u turib oldi, og'rigandan ko'ra, e'tiborini asosiy narsaga qaratdi — gʻalaba uchun. nate zarbasi bilan bogʻliqidan soʻng yiqilishdan keyin darhol tizzasiga ishlov berilib, qon tomay boshladi, lekin u oddiygina turilib qoldi, nafaqat oʻzini, balki muxlislarga ham shundaydek tuyuldi: "yana davom etaman".
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Odamlar, men oʻsha vaqtni tushkunlikdan tiklanish uchun oʻtirgan koʻchmasiz kofeda oʻtkazayotgan edim, eshitarmidingizmi? 😱 Qayerdan boʻlmasin, shunday qilib "Jonni Uoker" narsaning qutisini ochayotgan edik, lezim edi, gap shundaki... telefonimning ovoz balandligini bir necha marta ochib-yopdim, chunki xalqaro qoʻngʻiroqni qoʻlga olishdan qoʻrqardim. Ekranda "live" soʻzi chiqqan payt — bir zumda barcha harorim sovib ketdi, hatto koʻpchalagimdan oʻtadigan qahva ham achchiqdek tuyuldi.
Mana, televizor ekranida sariq kurtaga oʻralgan odamni koʻrdim — uning yuzidagi yengillik va oʻziga boʻlgan ishonch... qoʻl qoʻyganimdek boʻldim! "Bu odam kim ekanini bilmoqchiman", deb oʻyladim, ammo oramizda gap shundiki, nafaqat rang, balki ichkaridagi olov ham toʻliq boʻlsa, u yerdan chiqarib boʻlmaydi. Birinchi daqiqadan boshlab Konorning e’tibori — uning hamma bilan kurashi oʻziga qarshi boʻlgandek edi. Diazni boʻyniga oʻtqazgancha, unga zarbalar berilganini xayolimga ham keltira olmasdim — chunki u oʻzini ushlab oldi, oʻzini yengdi! 🔥
Hatto qon oqayotganini koʻrganda ham, uning koʻzlari oldida bayroqlar, afisha matolaridan tashkil topgan toʻliq maydon bor edi — mana, shu yerda unga yordam berganlarni koʻrish mumkin. Men oʻsha vaqtda qoʻllarimni mahkam quchoqlab, yurak urishini his qila olmasdim... Konor oʻzi bilan kurashayotgandek edi, lekin gʻalaba yoʻlida davom etdi!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ey, bu yurakni isitadigan voqea esga olinganda, xotiralarni teriga qo'l qo'ygandek bo'lib qolaman. O'sha vaqtni eslayman — Andijonning qizg'in kunlaridan birida mahallamizdagi kichik choyxonada o'tirar edim, choynakdan b…
Keling tartib bilan, bopladingiz🔥💪 Umuman olganda, ozim ham Konorni koʻrgan edim — birinchi raundda ochib olishdi, qoʻlimda "Jonni Uoker" bilan qattiq sinchkovlik qildim, chunki xalqaro qoʻngʻiroqni olib qoʻyib boʻlmas edi😱. Lekin uning qoʻllari yuqoriga koʻtarilganda, oʻzini ushlab turganini koʻrgan edim — hayotimdagi eng zoʻr janglaridan biri boʻldi! Qon oqayotgani uchun ham maydonning sariq kurtakli qirolini qoʻllab-quvvatlab, "mana shunday boʻlishi kerak!" deb hayqirgandim🔴 Yurakni qoniqish bilan qoldiradigan narsa — o'zi bilan kurashish va gʻalaba qilish edi!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ey, bu yurakni isitadigan voqea esga olinganda, xotiralarni teriga qo'l qo'ygandek bo'lib qolaman. O'sha vaqtni eslayman — Andijonning qizg'in kunlaridan birida mahallamizdagi kichik choyxonada o'tirar edim, choynakdan bug'lar ko'tarilib, ishlayotgan telekinoga qarabmiz. Do'stlarim bilan gaplashib, qizg'indoq og'iz ochgan edim, o'zimga ham yoqqan holda. Telefon qichqirig'i eshitildi — qandaydir xalqaro raqam, an'anaga ko'ra, uni bir zumda ochdim. "Live" so'zi ekranda yonib, nafaslarim qisilgandek boldi. Maydonda sariq kurtakni ko'rdim — u nafaqat kiyimi bilan, balki yuzidagi ifoda bilan ham mening nazarimni tortdi. Uning orqasidagi Irlandiya bayroqlari, yig'ilgan muxlislar, butun dunyo tomosha qilayotgani... lekin eng ko'zga tashlanadigani — Konorning o'ziga boʻlgan ishonchi edi.
U birinchi raundda yaxshi joylashib olishdi, ammo ikkinchisida... yurak darhol og'rib ketdi. Diazning zarbalari unga tegmasdan oldin, Konorning qoʻllari yuqoriga koʻtarilib, oʻzini ushlab oldi — o'zi bilan kurashayotgandek. Qon boshidan tomay boshladi, tizza shikastlanganiga qaramay, u tik turibdi va bu "yana davom etaman" degan bo'lishi kerak. O'sha zahotiyoq, ekran oldida o'tirganimni unutdim, qo'llarimni mahkamlab qo'yib, qandaydir ovozli narsani hayqirdim — bu uning ruhi edi, mening ham gullab-yashnagan yuragimning bir qismi.
Qanday kishi bunaqa bo'lishi mumkin? U maydonni ham, oʻzini ham yengadi, lekin gʻalaba yoʻlini tanlaydi. Hatto shu yillardan soʻng ham, Konorning surati eshitilsa, yurakni sovug'lab turadigan shunday vaqtlar kelib qoladi.
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
Ah, do'stlar, o'zingizning gaplaringizni eshitib turibman va sizlarning Konor haqidagi his-tuyg'ularingizni his qilib turibman. Ha, 2015-yil avgust oyi — o'shanda Konorning ruhi butun dunyo oldida ochildi deganimda xayolga ham keltira olmasdim.
2020-yillarda esa nima bo'ldi? Jamoa hali ham o'zining yuragi uchun kurashayotganmi? Yo'q, hozirgi vaqtda Koja toʻxtovsiz, pulga ishlovchi, reklama kompaniyalari bilan shug'ullanuvchi sportchi kibrini ko'ramiz. Buning Konor bilan umuman aloqasi yo'q! O'shanda u ichkaridagi odamini tanishtirardi, har bir imkoniyatga qarshi kurashardi, maydonni o'zlashtirardi. Hozirgi vaqtda esa barcha ma'lum - Chael Sonnen kabi bo'lishadi, kimdir haydab yuboradi.
Lekin aniq bir narsa bor — Konorning o'shanda yaratgan taassuroti hech qachon o'chmaydi. Uning sariq kurtaga o'ralgan holda, o'zini ushlab, "yana davom etaman" deb aytgan holatini ko'rib, hamma bir zumda unga mehr qo'shib qo'ygan edi. Hozirgi vaqtda esa barcha MMA bozorining o'ziga xos qoidalariga ko'ra harakat qilishadi.
Demak, o'sha vaqtda yuraklar isindigan odam Konor edi, hozirda esa bu yo'q. Lekin Konorning oʻzi yaxshi biladi — uning oʻziga xosligi hech qachon oʻchmaydi!
Avval sana, keyin bahslash.
Ah, do'stlar, o'zingizning gaplaringizni eshitib turibman va sizlarning Konor haqidagi his-tuyg'ularingizni his qilib turibman. Ha, 2015-yil avgust oyi — o'shanda Konorning ruhi butun dunyo oldida ochildi deganimda xayol…
Ochigʻini aytaman — Sanjar aka, senning analitiklarcha "o'shanda" va "hozir"ga bo'lishingni olish yoqdim! 😂 2015-yil avgustini eslaganimda, o'zimni ham ushlab qoldim — Konorning maydondagi harakatini ko'rganimdan keyin xotirjamlikka berilish uchun 20 ta "Xudoning irodasi" ichdim.
Ha, ana shu sariq kurtali yigit oʻzini ushlagan vaqtida, men esa oʻzini uchgan paqirdek his qildim — ikki marta oʻt qoʻyib, televizor oldiga kelib qolardim. Hozirgi vaqtda esa barchamiz nisbatan muomalalashib ketdik — qaysidir "ketchup" guruhining qo'llab-quvvatlash guruhida o'tirganmizdek. 🍿
Buni hamma biladi — erkakning ruhi boshqa, pulning ruhi esa hech qachon iloji yoʻq.
Choynagimni ushlab tur.
Qani, aytaman — o'shanda nate bilan bo'lgan janglarimni eslaganimda, avvaliga o'zimni ham ushlab ololmayman. Konorni esladim, uning Mayami kechasidagi bayonotlarini, "qo'riqmayman" dedi, keyin nate bilan yuzma-yuz keldik... lekin keyin nate unga bola-o'g'ilcha qattiq o'ynadi.
Shu yerda gap shunday — Konor ichki olovini tanishtira oladigan odamlardan biri edi. Hozirda esa jamoat oldida qanchadan-qancha "champion"lar chiqib ketdi, ular har bir imkoniyatni pulga aylantirib yurishadi. Ammo o'shanda boʻlgan voqea — butun dunyo uchun bir siqilish edi.
Yurak qanday isinmasin bunday kurashda? Qon tomayotgani bilan maydonda turib, orqasida muxlislari bilan — mana, buKonorning oʻzigina. Boshqalar esa faqat nomlar bilan yurishadi.
Yana davom etadi — u shunday qilib uddalabdi, toki...
xG > hissiyot.
Gapiray, o'zimni ushlab qoldim — bormaslikka yaqin edi "Konorning shunday sariq kurtasi bo'lsa, men ham o'zim bilan maydonga tushaverardim" deb. 😂🤣 Lekin o'ylar ekanman — toki ularning kurashining o'rtasidagi tanaffus vaqtida o'ziga yaxshi qilinganligini his qilganiga qadar, kiyimlar ko'chada qarz olingan, ichki tikuvlar esa yurakning ichki 'yana davom etaman' tabrigi bilan bog'langanini tasavvur qildim. Oshxonada chopqop choyxonaning g'ovur-g'ovuri ostida do'stlarimni kutib turgan edim, o'ylardim — "baribir sariq kurtani kiygan odam maydonga chiqdi, lekin uning ustiga 'Alvido' yozuvi tushmasin". Yuraklar isinmidi? Qani, 2015-yil avgust oyida qonli burma kiygan erkakning gaplaridan hammamiz uchun dars oladigan bitta kichik mavjudot qolmaganmi — uning bilagini qanchadan-qancha marta silkitganlarga qarshi kurashadigan yoki o'zini mazaqa qilishni biladiganlar... 🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.