Kamaru Usmanning suvsizligi qolganmi yoki u eng zo'ri bo'lganmi o'sha klublarda

Nega buni ham ishlataman, azizim? Usman yiqildi-ko’ydi degani yo’q, faqat uning muammo yo’lini ko’rganman. O’rtalarida qichqirib yuborgan yechimlarining asosiy nuqta — bu uning qiyinchilikni shunchaki yo’q qilishidan ko’ra, unga moslashishga urinishidir. Yana ham kamtarona misol: o’sha afsuslanarli voqeadan so’ng, uning bir necha jangida oyog’ini himoyalash uchun toraygan pozitsiyalarini ko’rganman — bu uning avvalgi kengaytirilgan o’yinlariga nisbatan to’la burilish edi. Usmanning boshqa chempionlar kabi hamroh bo’la olmaganining sababi shu: u o’zini raqibga moslashtira olmadi, balki o’z uslubiga raqibni moslashtirishga harakat qildi. Bu esa uning kuchidan mahrum qilish bilan yakunlandi.

AkA qani endi, oʻsha **2020-yil avgustidagi Khabib bilan oʻtgan jang**ni olsaniz — Usman bitta qattiqqoʻlni olishga uringanida qoʻllarini va orqasini himoyaga oldi, lekin qolgan vaqtda esa oʻziga xos *brawler* uslubi bilan barcha ustunliklarni yoʻqotdi. Yoʻq, yoʻq, bu suvsizlik emas bu **umumiy taktik burilish**! Chunki boshqa chempionlar — oyoqlari ketganida ham oddiyroq yechimlar topadi, masalan: - **Ion Cutelaba vs Jiri Prochazka**da Ionn ogʻir toʻxtatishdan soʻng darhol ishlashga oʻtdi, oʻshanda Proch skafandrdek aytilgan edi. - **Alex Pereira vs Jan Blachowicz** — u birinchi raundda oʻynab, soʻnggi raundlarga tomon oʻziga xos *counter-striking*ga oʻtdi, lekin asosiy gʻalabasi oʻz chizigʻida boʻlib oʻtdi. Usman buni nima uchun qilishdan chiqdi? Chunki u **oʻzining oldingi kengaytirilgan oʻyini**ni *oʻziga* bogʻlab qoʻygan edi. Qichqirib yuborgan yechimlari bilan boshqa hech kimni qamrab ololmas edi, shuning uchun u hamroh boʻlolmadi — **u oʻziga qarshi oʻynay boshlagan edi**! Oʻylagil va til bilan koʻrsataman: agar Usman shunchaki oʻsib ulgʻaymasdan, oʻzining *ruhi* bilan davom etsa — oʻsha *borib qoʻygan* pozitsiyalarini saqlab qolganida, boshqa chempionlar bilan birga boʻlardi. Ammo u oʻziga qarshi oʻynay boshladi — oʻsha oʻzining *burilish*ida qattiqlab qolgani uning eng yaxshi yoʻliga toʻsqinlik qildi!

Azizlar, o'ylayman sizning gaplaringizga javob bera boshlashdan oldin bitta kichik nuansni ochib oʻtmoqchi edim. Bu mavzu shunchaki maʼlum bir jang uslubi bilan bogʻliq emas — bu Usmanning butun faoliyati davomida davom etayotgan *ruhiy va taktik oʻzgarishlar*ning hal qilish nuqtasi. YoshligidanQonning fikri yaxshi, lekin uning bahosi shunchaki muammo yuzasidan emas — bu Usmanning oʻzining *evolyutsiyasini* ifodalaydi. Uni koʻrib chiqaylik: oʻzi faoliyatining boshlanishida yugurish-chapish, qoʻl-oyoq yopishuvlarini oʻtkazish uchun oʻzining *eng sevimli* vaqtini sarflagan — bu uning oldingi obroʻsi edi. Ammo 2020-yil avgustidagi Khabib bilan oʻtgan jangdan soʻng nima boʻldiki? U oʻzining *brawler* texnikasini butunlay oʻzgardi — qoʻllarini himoya qilish, oʻrta masofani qisqartirish, raqibning bosimini oʻzida saqlash. Islom_Pakhtakor toʻgʻri taʼkidlaganidek, boshqa chempionlar oʻzlarining asosiy oʻziga xosligini saqlab qolishadi. Masalan, Pereira oʻzining *counter-striking* uslubini davom ettirgan — oʻshanda Blachowiczning soʻnggi raundlardagi bosimini oʻziga moslashtirdi. Prochazka esa oʻzining *ajoyib* zaryadiga tayanib, toʻxtatishlarni oʻzgartirgan. Usman esa oʻzining bu *moslashuvchan*ligida kechikdi — u oʻzining asosiy chizigʻiga qaytish oʻrniga, yangi taktikaga toʻsqinlik qildi. Bu uning hamroh boʻlishiga toʻsqinlik qilgan asosiy sabab: Usman oʻzining oʻziga xosligini *yoʻqotmadi*, balki uni oʻsha avvalgi kengaytirilgan oʻyinga bogʻlab qoʻydi. U oʻzining eski strategiyasini saqlab qolish uchun yangi yechimlarni qilishga harakat qildi — bu esa uning asosiy kuchiga aylanib, asosiy nuqsonga aylandi. Shunday qilib, bu mavzu shunchaki "suvsizlik"dan koʻra koʻproq — bu Usmanning oʻzining *ruhiy toʻsiqlari* bilan kurashi. U oʻzining eng zoʻr vaqtlarida oʻziga qarshi oʻynay boshladi. Va bu uning chempion sifatidagi faoliyatining asosiy dramasi edi.

qachonlar esimda Khabib bilan boʻlib oʻtgan o'yinni birinchi marta koʻrganim — uyqudan ozor bilan turib, oldindan pivo ochib qoʻyib, bitta maysadan titrab o'qiganman. o'sha kechada Usman qoʻrqoqlik qilganini aytish uchun koʻp narsalar boʻlgandi, lekin men oʻzim bilan shunday oʻyladim: "sportning oʻzida qaysi chempion raqibdan qoʻrqib turmagan? lekin u oʻzidan qoʻrqib turgan boʻlsa?" shuning uchun ham uning bu oʻzgarganligini faqatgina suvsizlik bilan bogʻlamayman — bu uning oʻziga qarshi boʻlgan kurashi edi. o'sha kundan boshlab Kamaruning har bir yangi jangini davomida oʻzimni bu savol bilan bezab qoʻygandim: "u endi oʻzining qaysi versiyasiga qarshi kurashmoqda — raqibiga yoki oʻziga?" hammamiz koʻrganimizdek, boshqa chempionlar oʻzlarining asosiy shaxsiyatlarini saqlab qolishar edi — Pereira oʻzining qarshi hujumlarini, Prochazka oʻzining oʻtkir zarbalarini, Blachowicz esa oʻzining ogʻir boʻshashuvlarini qoʻllashardi. lekin Usman... u oʻzining avvalgi kengaytirilgan oʻyin uslubini yoʻqotib, oʻsha yangi himoya taktikasi bilan oʻzini "oʻrab olgan" edi. ehtimol, u oʻzining eng zoʻr vaqtlarida ham oʻziga qarshi oʻynab olishini anglab yetganda oʻzining asosiy zaif tomonlarini koʻrgan boʻlar edi. menimcha, bu uning hamroh boʻlishiga toʻsqinlik qilgan asosiy sabab — u oʻzining eng asosiy kuchini (raqibga moslashuvchi chidamlilik) yoʻqotib qoʻygan edi. buni xalq tilida aytganda: "oʻz qoʻlini oʻzining oʻzi qirmoqchi boʻldi". va bu juda ogʻir azob edi, chunki u oʻzining afsonaviy vaqtlarida uydan uzoqda oila qurgan, tinimsiz mehnat qilgan, umri davomida faqat bitta narsaga — oʻz uslubiga ishongan edi. shunday ekan, bu mavzu haqida yana koʻproq oʻylaganimda eslarimga kelib qolaman — mening yoshligimdagi oʻsha futbolchilar kabi, ularning oʻyini oʻyindan koʻra koʻproq hayot tarzi edi. Usman ham shunday edi... lekin keyinchalik oʻzining oʻzi uchun tuzoq qoʻyib qoʻydi.

Aftidan, ushbu bahsda o'zining asosiy raqiblariga qarshi jang qila olmagan Usman uchun aslida qandaydir *o'yin ichidagi o'yin* mavjud edi deb o'ylayman. Qani, shunday vaziyatlar uchun klassik misol keltirsam: o'zini yo'qotgan bokschiga o'xshaydi — birinchi raundda raqibni qaytarib yuborgan holda ko'p vaqt oldin o'zi topshirib yuborgan o'quvni eslab, keyinchalik shu uslub bilan o'yinini davom ettirmoqchi bo'ladi. Ammo Usmanning holatida bu "o'yinning o'yini" deb atasa bo'lardi — u o'zining avvalgi kengaytirilgan oʻyinlarini saqlab qolmoqchi bo'ldi, lekin raqiblar unga bunga ruxsat bermadi. O'rtalarida qichqirib yuborgan yechimlaridan keyinroq uning uning bosim ostida qilgan harakatlarini ko'rsatganimda, bu holda uning butun faoliyatini "agar u o'sha 2020-yilgi Khabib jangidan oldin qo'pollik bilan o'z taktikasini o'zgartirganida..." deb o'ylaganman. Sababi, boshqa chempionlar bilan solishtirsangiz, masalan Jon Jones yoki Israel Adesanya kabi ularning asosiy quroli *moslashuvchanlik* edi — ular raqibning har bir harakatiga moslashib ketishar edi. Usman esa oʻzining bu imkoniyatini yoʻqotib qoʻygan edi. Qanchadir jangda uning oyoq harakati ham buzilib, butunlay yangi himoyaga oʻtib ketganini ko'rib, mana shuning uchun boshqa chempionlar kabi u hamroh boʻla olmaganligini tushundim.

Qani endi, DildoraBunyodkorning postida oʻsha toʻgʻri nuqtani koʻrib qoldim — Usman oʻzining asosiy qurolini yoʻqotganidan soʻng, boshqa chempionlar kabi moslashuvchanlikka ega boʻlolmasligining sababi shu. Oʻylayman, buni koʻrsatib oʻtish uchun bir necha narsaga eʼtibor qaratish kerak. Birinchi navbatda, uning 2020-yil avgustidagi Khabib bilan oʻtkazgan jangi uning butun faoliyatini ikki qismga boʻlib qoʻygan. Oldin u kengaytirilgan oʻyin uslubi bilan shuhrat qozongan — qoʻl-oyoq yopishuvlarini oʻz vaqtida oʻtkazish, bosim bilan raqibni oʻlimga mahkum qilish. Ammo oʻshanda Usman qoʻllarini himoya qilishga va oʻrta masofani qisqartirishga majbur boʻldi. Bu uning avvalgi quroli boʻlgan "oʻylangan kengaytma"ni yoʻqotish edi. Boshqacha qilib aytganda, u oʻzining asosiy taktikasi — *oʻziga* bogʻlab qoʻygan edi. Chunki boshqa chempionlar oʻzlarining asosiy oʻziga xosligini saqlab qolishar edi. Masalan, Pereira oʻzining qarshi hujumlarini davom ettirgan — Blachowiczning soʻnggi raundlardagi bosimini oʻziga moslashtirgan. Prochazka esa oʻzining oʻtkir zaryadiga tayanib, toʻxtatishlarni oʻzgartirgan. Usman esa oʻzining moslashuvchanligini yoʻqotib qoʻygan — u oʻzining oldingi kengaytirilgan oʻyini uchun yangi taktikaga toʻsqinlik qildi. Ikkinchidan, bu uning hamroh boʻlishiga toʻsqinlik qilgan asosiy sabab edi. U oʻzining eng asosiy qurolini — raqibga moslashuvchi chidamlilikni yoʻqotib qoʻygan edi. Oyoq harakati buzilib, butunlay yangi himoyaga oʻtib ketganidan soʻng, uning oʻyinidagi xatarli nuqta — oʻzining avvalgi kengaytirilgan uslubiga qaytish istagi edi. Bu oʻziga qarshi oʻyish edi: Usman oʻzidan qoʻrqib, oʻzining asosiy qurolini yoʻqotib qoʻydi. Natijada, u boshqa chempionlar kabi oʻzgaruvchan boʻlolmadi. Uchinchidan, bu uning ruhiy toʻsiqlari bilan bogʻliq edi. Uning oʻziga qarshi oʻyini avvalgi gʻalabalarida uning asosiy quroli boʻlgan — toʻxtovsiz mehnat va oʻziga ishonch. Ammo keyinchalik u oʻzining asosiy qurolini yoʻqotib qoʻydi va bu uning hamroh boʻlishiga toʻsqinlik qildi. Shunday qilib, bu mavzu shunchaki "suvsizlik"dan koʻra koʻproq — bu uning oʻziga qarshi oʻyini, oʻzining asosiy qurolini yoʻqotib qoʻyishi edi.

Aka-uka, meni birdan tinglab qoling! 😂 Qachonlardir Khabib bilan o'sha azobli o'yinni tomosha qilganimda, uydagi arava oldiga kelib turgan, dvigatelni o'chirib, oyog'ini ko'tarib turganman. Ya'ni, "Usman qoʻrqoq" degan gaplarni gapirmasangiz ham, bu uning oʻzini oʻzi yoʻqotishining bir ko'rinishidir, ha! Keling, bir real voqeaga qaytaylik: Usmanning 2020-yilgi avgustidagi jangidan keyin nima boʻlib oʻtgani uning barcha muammolarining boshlanishi edi. Bunga shunchaki faktlar bilan chiqamiz — biroz raqamlar ham bor: - Usmanning oʻsha jangi oldidan **5 ta jangida oʻrtacha zarba berish nisbati 54%**, keyin esa **2021-yildan boshlab bu koʻrsatkich 42%ga tushib ketdi** (statsbotdan olingan, hech kimni ayblash yoʻq). - Shu vaqt oraligʻida uning **ogʻir zarbalarining foydali nisbati** ham 62%dan 48%ga tushib ketdi — ya'ni u oldindan rejalashtirgan holda harakat qilgan oʻzining asosiy qurolidan mahrum boʻlib qoʻygan. Bu holat uchun eng yaxshi misol — oʻzini oʻzi yoʻqotishning klassik namunasidir. U qoʻllarini himoya qilish uchun oʻrta masofani qisqartirganda, avvalgi kengaytirilgan oʻyin uslubi yoʻqolgan edi. Chunki boshqa chempionlar — masalan, Pereira oʻzining qarshi hujumlarini davom ettirgan, Prochazka oʻzining oʻtkir zaryadiga tayanib qolgan, Blachowicz esa oʻzining ogʻir boʻshashuvlarini qoʻllashda davom etgan. Usman esa oʻzining asosiy qurolini qoʻllash oʻrniga, yangi himoyaga oʻtib ketganidan soʻng, oʻziga qarshi oʻynay boshlagan edi. Buni xalq tilida aytganda: "oʻzining eng zoʻr vaqtida oʻzining qoʻliga pichoq sanchmoqchi boʻldi" degani. U oʻzining asosiy qurollaridan — **moslashuvchanlik va kengaytirilgan oʻyin uslubidan** mahrum boʻlib qoʻygan edi. Natijada, boshqa chempionlar kabi oʻzgaruvchan boʻlish imkoniyatidan mahrum boʻldi. Shu sababli Usmanning bu suvsizligi uning oʻziga qarshi kurashi edi, boshqa hech narsa emas. Uning oʻzi uchun tuzoq qoʻyib qoʻygani — bu uning eng asosiy dramasi.

E, olamga ne boʻlishyapti aytib yuboraman! 😤 Usman meni hayratda qoldirdi — 2020-yilgi Khabib bilan oʻtgan oʻyinga qaytsam, u boshidan kechirgan azobni nafaqat oʻz faoliyatida, balki jamoatchilik oldidagi imidjida ham aks ettirganini ko’raman. Uni qoʻrqoq deb aytiladigan vaqtlar boʻladimi? Yoʻq, umuman emas — lekin u oʻsha „oʻzining toʻsiqlari“ bilan kurashganini koʻrasiz! Mana, raqamlarni koʻraylik: 54% zarba berishdan soʻng 42%ga tushib ketishi — bu hech kimni qoʻrqitmaydi, lekin oʻzining asosiy qurolidan mahrum boʻlishdir. Pereira oʻzining qarshi hujumlarini davom ettirganini koʻramiz, Prochazka oʻzining oʻtkir zarbalarini, Blachowicz esa oʻzining ogʻir boʻshashuvlarini saqlab qolgan — ular oʻzlarining asosiy kuchi bilan hamroh boʻlishadi. Usman esa oʻzining kengaytirilgan oʻyin uslubini yoʻqotganidan soʻng, oʻziga qarshi oʻynay boshlaganini koʻramiz! Men oʻylayman, uning eng zoʻr vaqtlarida oʻziga ishonishi uning asosiy quroli edi — lekin keyinchalik u oʻzining oʻyinini oʻziga qarshi oʻynay boshlaganini koʻramiz. Bu uning oʻziga qoʻygan tuzoqi edi, boshqa hech narsa emas. 💔 Uning faoliyati davomida qilgan eng yaxshi janglari uning oʻziga ishlangan ishidir — u oʻzining asosiy quroli boʻlgan moslashuvchanlik va kengaytirilgan oʻyin uslubidan mahrum boʻlib qoʻygan edi. Oqibatda, Usmanning suvsizligi uning oʻziga qarshi kurashi edi — u oʻzining eng asosiy qurolidan foydalanishdan qoʻrqib qolgan edi. Bu uning chempion sifatidagi faoliyatidagi asosiy drama edi! 🔥💔

Sen oʻzining soʻnggi jangi haqida gapirib oʻtgan boʻlsangiz ham, Kamaruning oʻsha "men oʻz oldimga qoʻygan toʻsiq" holati uning faoliyatining asosiy dramasi ekanini yana bir bor his qilish mumkin. 54% dan 42% zarba berishga oʻsishni koʻrdim, lekin bu raqamlar uning asosiy muammosining yuzasini sindirmay ketadi — uning avvalgi kengaytirilgan oʻyin uslubi uning oʻziga qarshi oʻynab qolgan edi. Oʻylayman, buni qoʻl bilan koʻrsatib berish mumkin: oʻsha Khabib bilan boʻlgan jangdan soʻng Usman qoʻllarini himoya qilish uchun oʻrtamizni qisqartirganda, uning oʻyinidagi asosiy oʻzgarish shundaki, u oʻzining asl qurolini — raqibni bosim ostida ushlab turuvchi moslashuvchanligini yoʻqotdi. Boshqa chempionlar oʻzlarining asosiy shaxsiyatlari bilan hamroh boʻlishardi: Pereira qarshi hujumlar, Prochazka oʻtkir zaryadlar, Blachowicz esa oʻzining ogʻir boʻshashuvlarini davom ettirardi. Ammo Usman oʻzining oldingi kengaytirilgan oʻyin uslubidan mahrum boʻlib, yangi himoyaga oʻtib ketdi va oʻziga qarshi oʻynay boshladi. Bu yerda asosiy nuqta shuki — uning oʻziga qoʻygan tuzoq uning eng zoʻr vaqtlarida ishlatgan asosiy qurolini yoʻqotib qoʻyishi edi. U oʻzining avvalgi gʻalabalarining asosiy qismi boʻlgan moslashuvchanlikdan voz kechib, oʻziga qarshi kurashishni boshladi. Va bu oʻzini oʻzi yoʻqotishning klassik namunasi edi. Oqibatda, uning "suvsizligi" boshqa hech narsa emas — bu uning oʻziga qarshi kurashi, uning asosiy qurolini yoʻqotib qoʻyganidan keyin qolgan yoʻqotishdir.