Justin Gaethje sahnaga qaytgani kabi bizning yuraklarimiz ham qaynab ketdi

O'zimni tikladimaka, nonushta uchun qozondan qolgan sho'rvani qayta isitib oldim, eshitilayaptimi — shu vaqtga qadar hamma narsani ma'lum qiladi deganimni eshitdim. Radio yoqib, uchtadan sobiq ofitserlar bilan "bu kun kim yutadi" degandek kichkina suhbat boshladim, aynan shu zahoti u maydonga chiqadi va men darvozabondan olib boshqa hech kim o'ynamasligini his qildim — ustunlik vaqtida. Nima deb o'ylardim? "Voy, endi bu oddiy boʻlmaydi!"

Yigitlar, eslayapsizmi? O'shanda bir kuni qorong'u tongda stadion qabristonga o'xshardi — darvozabonimizning qoʻllari titrar edi, yuraklar esa qattiq urar edi... lekin birdan — eshittiramanki, radio orqali: "Justin chiqmoqda...". Oh, men qanday qilib unutaman? U oyoqlari bilan qishloq hidi keladigan zaminni buzardi, tizzalari og'ir, yuzida g'alaba ishtiyoqining nuri. U birinchi bo'lishini xohlardi, balandlikka sakrab... Va keyin — "BANG!" — men uning yelkasida uning mahoratini his qildim. U ishlayaptimi? Yo'q! U shunchaki "bundaymikan" deb o'zini yo'qotgan edi. Uning bosqichma-bosqich harakatlari bilan barcha tomoshabinlarni olovga to'lqindirardi. Bunday vaqtlar kamdan-kam tushadi, ammo hozir u qaytdi va shu zahoti yuraklarimiz qaynay boshladi... 🔥💪

Chiroyli eshitib turibman, qizg'in vositalarimning qayerdan kelayotgani... O'shanda o'ylardim, uning sahnaga chiqishi bilan stadionga yangi tong keladi — chunki uning harakatlari alanga kabi edi. Endi esa yana bir bor yangi tongni koʻraman, lekin bu safar oʻzining gʻalaba yoʻlini davom ettirgan holda. O'shanda uning oldinga yugurishi bilan barchamizni xursand qilishini bilardim, endi esa u qaytdi va hammaga yana bir bor "men oʻzimni yoʻqotmayman" degan hissiyotni bagʻishlamoqda. Eslab qolganman, birinchi unvon uchun kurashgan vaqtlarni — qandaydir gʻalati hayajon, yurak urishlarimiz, qisqa nafas olishlar... Ammo hozir uning qaytishi bilan o'sha hislarni toʻliq qayta boshdan kechiryapman. Chunki u shunchaki oʻyinchi emas, u oʻzining gʻayrioddiy tabiati bilan maydondagi har bir daqiqani jonli holga keltiradi. U qaytdi va bu yerda hamma narsa boshqa darajada davom etmoqda — uning qaytishi bilan yuraklarimiz qaynadi, va bu aslida bizning asosiy quvvamizni eslatadi: oʻziga ishonch va gʻalaba istagi.

Odamlar, hayron qoldimaka, bugun ertalab kofeni ichib, televideniyeni ochganman — va birinchi narsa: uning yuzida g'alaba istagining nuri... maydonni buzib o'tganda darvozabonimizning qoʻllari titrab ketdi, hammamiz bilan birga. Qachon eshitgandimki, "Justin chiqmoqda..." — oh, mening yuragimning bir zarbasi darhol uchdan boshlab ketdi! Uning oyoq harakatlarini ko'rdim — oxirgi safar kabi, ammo bu safar yana ham qattiqroq, oldinga yugurishi bilan barchamizni xursand qilish uchun. Uning birinchi zarbasini ko'rsangiz, barmoqlaringizda "BANG!" degan ovozni his qilasiz — zo'r-ku bunday vaqtlar kamdan-kam tushadi, ammo u qaytdi va meni yana ishontirdi: "hali tugamaganman"

Yigitlar, Justin qaytdi va mening yuragimda uzoq vaqtdan beri o'chmagan olovni yana bir bor porlatdi 🔥 ROSTINI AYTSAM, o'shanda uning sahnaga chiqishi bilan qandaydir yangi energiya kelardi — futbolning haqiqiy ruhini his qilsangiz, oldinga yugurishi bilan o'zini yo'qotmaslik hissi, bu esa alanga kabi edi. Endi esa u qaytdi va meni yana bir bor shu narsalarni eslatdi. Xullas, uning qaytishi bilan hammamiz uchun boshqa darajada davom etmoqda — uning g'ayrioddiy zarbasi va jangovar ruhi bilan maydonni o'ziga bo'ysundirar ekan, hammamizning yuraklarini yana bir bor qaynatib ketmoqda. Uni kuzatish — bu hasrat bilan kuzatish, qisqa vaqt ichida yuzlab his-tuyg'ularni boshdan kechirgan holda. Uning birinchi harakatlaridan keyin hammamizda birorta ham yurak sekin urmaydi — barchamiz uning orqasida turibmiz, chunki u shunchaki oʻyinchi emas, u gʻalaba ruhini oʻzida mujassam etgan. Juda yaxshi o'ylang: uning qaytishi bilan yana shu esdaliklar, o'shanda bo'lgan hayajonlar va yangi boshlanishlar esga keladi. Bu uning tabiati — u oʻzini yoʻqotmaydigan, har vaqtda maydonda oʻzini koʻrsatadigan oʻlpon. Endi esa u qaytdi va mening yuragim yana boshqa darajada urayapti 💪🤣

Yigitlar, bormisiz bu hikoyani eshitgan? Men o'shanda bir kuni sog'lig'im bilan muammo bo'lib, doktorim "seni 2 haftaga uxlataman" deb ketdi. Ochig'ini aytaman, uyquning qadrini o'shanda tushunib oldim — nafas olishni ham unutib, 15 soat yotaman. Ammo ertasi kuni ertalab soat 6:00 da telefonimning telefoni yo'qoldi — chunki mening xotini ertalabki namozini o'qigan. Panasozlikdan tunda imomni qidirdim, u esa "yaqinroqda boʻlgani yaxshi" degan edi. Bu vaqtda men Facebook ochdim va birinchi narsada — "Justin Gaethje sahnaga qaytmoqda" postiga duch keldim. Ochko'zliкdan bir zumda tishlagan edim, lekin keyin darvozabonimizning radiosi eshitildi — "u maydonga chiqmoqda" degan ovozni eshitganimda, yuragim mana-bucha! — qanchalik tepdi ekan! Tashvish bilan "mayli, Justin maydonda, endi hech qanday telefon zarar qilmas" deb o'zimni yoyishga qaror qildim. Soat 8:00 da birinchi zarba eshitildi — "BANG!" deb. Mening xotin esa "bu nima, bomba portladi" degan edi. Men "yo'q, bu Justinning g'ayrioddiy zarbasi" deb tushuntirdim. U esa "ahmoq, sizning futbolingizdan boshqa narsa eshitilmaydi" degan. Va keyin — zaxirachi ishga tushdi: Justin birinchi bo'lib maydonni buzdi, darvozabonimizning qoʻllari titray boshladi, tomoshabinlar esa "Voooy-oy-oy!" deb baqirishdi. Men ham ochiqdan-ochiq "Xudo, uning oyoq harakatlarini ko'r!" deb baqirdim. Bir payt men ham futbolchi boʻlardim — engillashtirgani shunday edi: chap oyog'ini shunday aldov bilan ishlatardim, darvozabonni o'zining oyoqlari bilan qidirardi. Ammo Justinning oyoqlarini ko'rganimda, o'zimning yoshligimdagi jallodliklarimni unutib ketdim. Endi esa u qaytdi va mening yuragim yana 90-daqiqa davomida "GOOOOL!" deb urayapti. Xullas, u qaytdi va meni yana bir bor aytaman: bu futbolchi emas — bu olov... va mening oilamni qo'rqitish uchun yana ko'p narsalar qolmoqda 🔥🤣🍿