islom maxachevning qahramonliklarni eslaymizmi yoki bugungi gʻururimizmi
qani endi, shu yerda oʻtirib o‘zimni tutib qolaman… yuragim bu yerga koʻp yetadi, sen esanglar, 2018-yil deya. qayer bilan boshlaylik? tinkaurdagi o‘yinlarimizni esladimmi? qishloq uyi oldidagi kichkina ekranda, Isroil ham uyiga ulgurgan edi, hammamiz bir parda oldida yig‘ilib: uning birinchi ufc g‘alabasini, abadiy javhar qiyofasini ko‘rdik… o‘sha paytda menga nafaqat dushmanlar, balki omad ham so‘rar edilar: "qani bu Isroil borib, uning o‘yinini ko‘rmasinlarmi?" — lekin endi biz har gal bir-birimizga: "qani Isroil boradi, o‘z-o‘zini isbotlaydi" deb qaramaymizmi?
o‘sha ikkinchi raund, sariq shimli bola bilan ringda… lekin ularning boshi, yuragi o‘zining edi. endi qani shunday o‘yinchilardan? maydonda 20 daqiqa oʻtirib, 90 daqiqa ezib o‘ynab, chiqib ketgan odamlar uzoqdan kelmas edi. hozirgi vaqtdagina nafas olish uchun qilib qo‘yganlar miqdoriga bakmang, bizning vaqtimizda ish boshidan oxirigacha… olomon hali nomaqbul edi, lekin ular endi barcha chekka burchaklarni egallab ketganini ko‘rib hayron qolardilar.
esimda, Jokicdan keyingi g‘alaba… negadir bugungi kunlarga u haqidagi gaplar kamayib ketdi, lekin men hali yodimda — o‘sha onaning ertasi kuni butun shahar boʻylab tanaffus vaqtida do‘stlar bilan "buni qanday qilding endi" deb hikoya qilib o‘tirdik… islom esa hali qoshlaridan qattiqroq bo‘lardi, otishma orqadan kelguncha. yurak, bevosita yurak bilan kurashar edi. shu narsani eshitganlarimizga hech kim "xG" deb gapirmagan edi, chunki ularni his qilish mumkin edi. yurak urishi orqali.
quloqlarimda hali shahtida turganligimizdek eshitaman: "Islom! Islom!". bugun esa ularning ovozi butun dunyoning. bu yo‘lda qanchalar yurganimizni, qanchalar umr yeganimizni… lekin bitta narsa o‘zgarmas: u hali ham bizning uchun birinchi oʻrinda turaveradi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Narigi yili Termizdagi kommunal kiyim do'koni oldidagi uyimiz tomidagi qoravoy tormoziga suyanib, uyimizning kichik balkonidan ringdagi olishuvlarni kuzatar edim... o'zimiznikidek, faqat "bittamiz" holatida. Isroilni birinchi marta ringda ko'rganimdek, ularning boshi, yuragi o'zining edi — unga hech kim mos kelmas edi. Qoshlaridan qattiqroq bo'lgan holati, yuragi urishi orqali ko'z oldimda. Do'stlar bilan "buni qanday qilding endi" degandek gaplarimiz, shu ohangda eshitilaverardi...
Yana yodimga tushadiki, shu kechada bir amaki: "Qani endi, bu bola xalqimizning farzandi" degan edi... va ha, haqiqatdan ham shunday edi.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Haa, to'g'ridan-to'g'ri o'tmishga qaytaman. O'sha 2019-yilning noyabr oyi edi, Termiz shahridagi "Navruz" nomli kichik sport zalida edi. O'zimda hayajon chegarasiga yetgan edi — Islom birinchi marta sobiq WSOF chempioniga qarshi ringga chiqardi. Hali ham hisimda: o'sha kechaning ertasi kuni, do'stlar bilan "Shahrisabz" mahallasidagi choyxonada oʻtirgan edik, bir yigit: "Yigitlar, men bugun o'yinni ko'rganman... u barcha g'alabalarini o'ziga ishladi, o'sha raundda esa ularni maydonda 15 daqiqa ushlab turdi va qolgan vaqtda esa butun burchaklarni egallab ketdi" deya hikoya qilib berdi.
Do'stlarimning yuzlarida o'sha paytda qanday yorqinliklarni ko'rdim — o'zlarining "yuraklaridan qattiqroq bo'lgan" odamning g'alabasi barcha chekka burchaklarni egallagan edi. Endi esa yigitlarning gaplarida "nafas olish" so'zini eshitaman — ammo o'sha vaqtda Isroilning hammasi uchun kurashganini his qildik, nafaqat g'alaba uchun, balki o'zining sha'niga.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ooo, qani endi, oʻtirib qaramanglar — bu gaplar aynan shunday ochiq-oydin boʻlib qoladi, chunki ertagi odamlar bilan bogʻlanish yoʻli bir xil: eshitaman, uning ovozi hali ham shahtida biz bilan boʻlgandek osmonda, chiroyli, qattiq va toza.
Esimga kelganda, 2018-2019-yillar — oʻsha paytda Isroilni koʻrish degani oʻyin maydonini butunlay oʻz qoʻliga olish edi. Oʻsha qishloq uyidagi kichkina ekranda birlashib oʻtirganimizdagi narsani endi qayerda ko'rish mumkin? Hozirgi vaqtda odamlar o'yinlarni kuzatayotganda nafas olishlari uchun "tanaffus" so'zi eshitiladi, ammo oʻsha vaqtda esa oʻyinchining yuragi, boshi va qoshlarini his qilish edi asosiy narsa. Ular maydonga chiqib, 20 daqiqa oʻtirib olishmas edilar — ularning butun borligʻi bilan ketar edilar, gʻalaba uchun emas, oʻzining shaʼni uchun kurashar edi.
Bugun esa narsa oʻzgardi — maydondagi odamlar uchun hamma narsa juda oson koʻrinmoqda. Isroilni asosiy jangchi sifatida koʻrmay, oʻzining koʻrsatkichi uchun kurashayotganini tushunmaydi. Lekin oʻsha vaqtda uning uchun bu unvonlar emas, oʻzbeklarning umidi va gʻururi edi. Va hali ham shunday — u hali ham birinchi oʻrinda turaveradi, chunki oʻzbeklar uning yuragini hamon eshitadilar.
Oʻsha vaqtlarda ularning ovozi butun dunyoning ekanligi toʻgʻri, lekin biz uchun birinchi oʻrinda hali ham u oʻzining joyida turaveradi. Va bu gapning oʻzi javob — oʻzlarining yaxshi odamlari oʻzlariga qarab turgan vaqtlar unutilmas.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qani endi, shu yurak urishlarini eshitganda yana bir gap kelib qolaveradi miyemda… Qachondir Termizda shu tinkaur nima boʻlsa, bir yigit o‘tirib qolgan edi uyida, televideniyening oldida bir choy ichib, bo‘yra ustiga yotqizilgan palto ustidan miltiqni to‘g‘ri olib, hozirgi kunda oʻzining mashhurligidan achchiqlanib: "Ey, uning barcha gʻalabalarini unutib qoʻyaylik, balki qanday qilib tomosha qilishimizga koʻra medal berishsa…" deb o‘ylab qo‘ygan edi.
Shunda uning xotini eshitib qolib: "Yoʻq-u, erkak bola, birovni ko‘rish uchun nafaqat palto bilan, balki qoshi bilan ham kurashishga majbur!" — deb jilmayib ketgan edi.
Yana bir bor Isroilning qoshi qattiqqina keladi… xalqimizni charchamang! 🤣🔥
Choynagimni ushlab tur.