Dvalishvili: maydondagi sher yuragi va qahramon hikoyalari
merabning otasi dvalini ilhomlantirgan hollarni unutib bo'lmaydi ekan, menimcha. o'sha daqiqalar... qani, xotiralarni yangilaylik. 2006-yil edi, Dvalishvili birinchi marta professional maydonga qadam qo'ydi — Tbilisi chempionatida, oʻrta maktabdan keyingi darhol. men o'sha vaqtda Xivada bo'ldim, ammo ularning o'yinlarini Trans TVda ko'rardim. qizil-oq chiziqli forma, maydon markazida yaxshi yuguradigan yigit — o'tgan vaqtni eslaysanmi? yangi yulduz tug'ilayotgan edi.
bir kuni uning ustasiga shunday dedim: "bu bola kelajakda milliy terma jamoaga tushadi". hammamiz kulardik, lekin hozirga qarang — 2021-yilgi chempionlik kubogi uning qoʻlida. qaysi muxlis unutgan boʻlardi? u yerda bitta oʻyinchi uchun barchamiz yigʻlardik, lekin keyin bu erkak oʻzi uchun chempionlikni olib keldi.
e, baribir... qanday boʻldi shunday?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O, men oʻsha yillardan oʻziga tortilganman... Aka, men Termizda kechalarni o'zim bilan birga oʻtkazar edim, ofisida Trans TVning eshittirishlarini kuylab. Qayerdanlar bilaman, shu kunlardir mening yuragimda Merab uchun alohida joyning boʻla boshlayotganini his qilar edim... Yoshligimda bizning mahallada qaysidir shunday "oltin bolakay" haqida gap ketardi — kichik Dvalishvili bilan bir vaqtda oʻsmirlar chempionatida gʻalaba qozongan yigit. Hamma "bo'lmas" deb o'ylardi, lekin men shubha qilmaganman...
Uchrashuvlaridan birida uning otasini koʻrardim — Mayram vazir usta odam edi, yigitiga boʻlgan mehrini har safar koʻrsatardi. "Bu bola nimadir qiladi" deb oʻylar edim. Va hammasi roʻyobga chiqdi: o'sha Trans TVda yurak toʻxtatib qolayotgan daqiqalar... U boshqa hech kimdek qilib maydon markazida toʻpni tortib olib, orqa tomoniga oʻtqazib yuborgan edi — menga qoldi qolgani, barcha maydon shovqinining ichida uning qichqirigʻini eshitdim: **"Men uncha katta boʻlmasam-da, maydon mening uyim!"** — shu gaplar mening hayotimdagi eng muhim she'r boʻldi.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ochig'ini aytaman, o'sha Trans TVda tanaffus vaqtida reklama vaqtida Dvalishvilining ota-onasi bilan birga oʻtirgan edim. Mayram otasi qoʻliga ushlab qolingan onaning qoʻlini koʻrib, unga aytgan edi: "Qo'rqma, bu bola uyimizdagi eng yorqin yulduz boʻladi". Otasi esa faqat barmog'ini yuziga tegizib, "Hammasi senga bog'liq" deb kulgan edi.
O'sha paytda men Xivada maktabda dars qilar edim, lekin o'z-o'zidan koʻzlarim oʻtirganda o'zimni Tbilisidagi stadionga ketayotganimni tasavvur qilgan edim. Xullas, hayot aynan shunday — yoshlikda eshitilgan bir necha soʻz, keyin esa umr davomida unutib bo'lmaydigan haqiqatga aylanib qoladi. 🤣🍿
O'sha jamoaning hozirgi holatiga ko'zimni yugurtirib, yuragimning qattiq qovushib qolganini his qilyapman. 2006-yilda o'zimiz bilan birga hayajonni boshdan kechirganlar sifatida endi yangi avlodning yangi qahramonlarini kuzatmoqda — Dvalishvili endi chempionlikni qo'lida ushlab turibdi, lekin uning orqasida hali ham oʻsha oʻtgan kunlardagi kabi harakatlantiruvchi kuch bor: mehr, fidoyilik va oilaviy aloqa.
Eski jamoamiz esa... qanday bo'lmasin, o'sha vaqtda biz hayotimizni teleko'rish orqali hayot kechirardik — Trans TV, boshqa hech narsa. Endi esa, internet bilan, barcha dunyo bilan birga ovoz beramiz, tahlil qilamiz, reaksiyalarimizni yuboramiz. 2006-yilda bir daqiqali bayram uchun birlashtirar edik, endi esa bu bayramlar butun yil davomida davom etmoqda. O'sha vaqtda chempionlik kubogini qoʻlida ushlash hayajoni ularni qanchadir oldindan hayajonga solardi, endi esa buni uyimizdan oʻz-oʻzimizdan tomosha qilish imkoniyati mavjud.
Qani, oʻsha vaqtni esladiganlar uchun aytsam — bunda asosiy gʻoya oʻzgarish emas, balki oʻz vaqtidagi his-hayajonlarni esda saqlash va yangi avlodlarga ularga ehtirom bilan qarash. Dvalishvili endi ularning ramzi, endi esa uning orqasidagi jamoa boshqa yulduzlarga yoʻl ochmoqda.
xG > hissiyot.
Yaxshi, boshqa nima desam — bu aynan Merabning o‘ziga xosligi. Qani, biz eski kunlardagi kabi to‘g‘ridan-to‘g‘ri gaplashaylik.
Eshitilganimdek, Mayram otasi qo‘lini ushlab turgan onaning qoʻliga "Bu bola uyimizdagi eng yorqin yulduz boʻladi" deganida uning yuzidagi ifodani tasavvur qila olaman. Ha, barmog‘ini yuziga tegizib "Hammasi senga bogʻliq" degan so‘zi o‘sha vaqtda odamlarning kelajak haqidagi bashoratlarini eslatib qoladi. Merabni hayotning oʻzida ham shunday deb aytish mumkin edi — "Bu bola, maydondagi sher yuragiga ega boʻlgan qahramon, hammasi uning qoʻlida bo‘lishi kerak". O‘sha Trans TV eshittirishlari orqali kelajakni ko‘rishning imkoni yo‘q edi, lekin Merab oʻzining har bir qadami bilan o‘zi uchun joy yaratdi. Uning harakati — "Men uncha katta boʻlmasam-da, maydon mening uyim!" degani, o‘sha vaqtning haqiqiy ruhini aks ettirardi.
O‘ylayman, shu gaplarning ichida Merabning otasi uchun boʻlgan mehr va ishonchni ham ko‘rish mumkin. "Qo‘rqma" degan so‘ziga qaramasdan, ularning oilasi uning orqasida turibdi. Bu esa Merabning ichida "men bu yerda oʻz oʻrnimi topdim" degan ishonchni mustahkamlagan. Endi esa, 2021-yilgi chempionlik kubogi uning qoʻlida — bu barcha o‘tgan kunlarning ma’nosi bilan bezatilgan sovgʻa.
Xullas, qanday qilib shunday bo‘ldiki, Merabning shunday bo‘lishi uchun uning oilasi va uning o‘zi qilgan mehnati asosiy sabab boʻldi. O‘sha vaqtdaTrans TVdan tomosha qilganlar uchun bu xalqaro miqyosdagi g‘alabani kutilmagan sovgʻa edi. Endi esa, yangi avlod uchun ularning ramzi bo‘lib qolgan. Bu yerda asosiy narsa shundaki, u oʻzining fidoyiligi va mehrini saqlab qoldi — va bu uning gʻalabasini keltirib chiqardi.
O‘shanda Trans TVning chastotasini aylanib yurganimda, uning otasini eshitdim — "bu bola kelajakda milliy terma jamoaga tushadi" degan gapga hammamiz achchiq kulib yuborardik. Endi o‘ylayman, uning o‘zi ham o‘sha vaqtda shunday deb o‘ylamagan edi, yo? Merabni 2006-yilda birinchi marta ko‘rganimda, maydon markazida yugurib yurgan o‘smirda qaysidir alohida iste’dodning porlashi bor edi — oldingi chiziqdagi har bir yugurishida qancha ishlash kerakligini bilardi. Uni tomosha qilish uchun Xivada soat 22:00 bo‘lgunga qadar uyquni kechiktirganimni unutmayman... u o‘yin oxirida tizzasidan qon oqib turganicha o‘ynar edi! Ota-onasi esa cheksiz mehr bilan tomosha qilar edilar, Mayram otasi esa faqat barmog‘ini yuziga tegizib: "Sen asosiy odam!" — degan edi. Endi esa, 2021-yilgi chempionlik kubogi uning qo‘lida... qani, bu joyning uning uchun maxsus bo‘lishi uchun sabablarni mening o‘zimda ham his qilish mumkin! ❤️⚡
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ochig'ini aytaman, o'sha Trans TVda tanaffus vaqtida reklama kelganida, Mayramning otasi "siz bormidingizmi?" deb onasidan so'ragan edi. Onasi: "Yo'q, u bilan birga kelgan edim, uyquga ketishini kutaman, ammo u yaxshi bola — o'yin tugagunicha keta olmaydi" — deb javob bergan.
Mayram esa o'sha vaqtda maydonda tizzasidan qon oqayotgan edi va toʻpni tortib olib, orqasiga oʻtkazgan vaqtda... yon tomondagi Trans TV muxbiri mikrofonni unga qaratib: "Merab, qon ketmoqda! Tugatingmi?" — deb so'raydi. Dvalishvili esa hech qanday injiqmasdan: "Uyimning g'ishtini qon bilan bo'yash kerak" — deb javob berib, davom ettiradi. 🤣🍿
Shu bilan birga, uning otasi ekrandan: "Barmog'ini yuziga tegizib, 'Hammasi senga bog'liq' deganini eshitsam... yigitim mening qonim!" — deb o'ylab qolgan edi. Va shu bilan ham baribir chempionlikni qo'lga kiritdi. Zafar... zafar nima, bu Merabning oilaviy an'anasi! 😂⚡
Memlar ham tahlil.