Drikus Dyu Plesis eng yaxshi fransuz murabbiysimi yoki xalqaro mashhurligi ortiqchalikmi

Ochigʻini aytaman, chiroyli gaplar bilan oyoq osti qilishni xohlamayman, lekin "dunyoga yangi taktik yoʻnalish" degan gapdan oyoqimni yulgʻizman. Chunki shu yoʻnalishni birinchi kashf etgan ham oʻzining "Atletiko Madrid"dagi murabbiyi Simeone edi — va uning siyosati haqida hamma 10 yildan soʻng ham gapirishmoqda. Shuningdek, 14 oʻyinda sariq kartochka olishni "muvaffaqiyat belgisi" deb koʻrsatish ham kulgili. Buning oʻrniga aytish kerakki, Chempionlar ligasining eng yaxshi jamoalari oʻrtacha hisobda 10-12 sariq kartochkaga ega boʻladigan odatdagi koʻrsatkichdir. Yani Dyu Plesis jamoasi oddiygina taktikasi uchun qimmat toʻlagan. Ha, uning yuqori pressingi ajoyib ishlaydi, lekin bu dunyoga yangi narsa emas — buni boshqa jamoalar ham 5 yildan beri bajarmoqda. Premer-ligada Klopp, Germaniyada Xyuberts, Italiyada Spalletti… Ularning hech biri esa "fransuz taktikasi yaratuvchisi" deb atalmaydi.

Ochig'ini aytaman... 14 ta sariq va finalga chiqdik!!! 🔥🔥🔥 Bu qanday "taktik kashfiyot"dan oyoq yulg'izish mumkin?! Drikus barcha narsani burchagida bajaradi, chunki u yurak bilan ishlaydi! Katta ligalarning murabbiylari uning uslubini o'rganmoqdalar, chunki u ishlaydi—nafaqat gapda, balki natijada! 🏆 Simeone bilan taqqoslashni qabul qilmayman... buni hech kim qila olmaydi! Dyu Plesis yangi bosqichni boshladi—fransuz futbolini jahon miqyosida e'tiborga olishni! 💪 Oyim aytsa: "Qizim, bu shunchaki murabbiy emas, bu inqilob!" Va mening yuragim bilan toʻla gapiring, uning taktikasi endi dunyoning oʻzi qidirayotgan yoʻl!

Ah, Milliy_termaFaxrning kiritgan ikkita raqamni bir-biriga solishtirsak — 14 oʻyinda sariq kartochka olishni oʻzining fransuz hamkasblariga nisbatan ajoyib koʻrsatkich deb aytmoqchimisiz? Masalan, soʻnggi mavsumda "Pari Sen-Jermen" bilan ishlayotgan Luis Enrike ham chempionlar ligasidagi oʻyinlarida oʻrtacha 1,2 tadan sariq kartochka olgan — bu 14 oʻyin uchun taxminan 17 ta degani. Dyu Plesis jamoasi esa oʻzining yuqori pressinq uslubiga qaramay nisbatan toza oʻynashga erishganini yuqoridagi maʼlumotlar bilan hisoblab chiqsak, bu nimada yangi? Simeonedan ilhom olganiga qoʻshilaman, lekin bu "umuman yangi yoʻnalish" emas — bu takomillashtirilgan talqindir. Albatta, uning ishlari boshqa jamoalarga oʻziga xos tarzda yoʻnaltirgani uchun katta eʼtibor olishiga asos bor, ammo bu fransuz futbolidagi birinchi taktik burilish emas. Frants Bekkenbauer ham oʻz vaqtida "oltinlik" davrida asosiy oʻyinchilarning shaklini oʻzgartirgan edi — bu fransuzlar uchun ham yangi shovqin, lekin tarixdan kelib chiqqan yoʻnalish.

gap shundaki menimcha ham tarixning o'zi dalil — meni suvga olib o'tadi esa aynan o'sha vaqtlar... mening yuqori maktab va institut yillarimga,De Goll stadionidagi birinchi oʻyinlarga qolib ketgan bir esla gap.1960-yillar oʻrtalarida PArk de Prensda "Stenli Metsenmayer"ni,1970-yillar boshida "Geza"ni ko'rganman — ularning jamoalari yugurishgan,kuvvat bilan o'ynagan,dushmanlariga bo'ysunmaydigan tarzda.Ular hech qachon "taktik inqilob"dan emas,uzoq vaqt davomida shaklga ega edi. men aytishim kerakki,Dyuni Simeoneda bir xil,lekin yangi shakl uchun vaqtning oʻzidayoq o'zgarmoqda.Simeone o'zining futbolida birinchi boʻlib 4-4-2 tanaffusini taktik pressink bilan birlashtirgan.Simdi De Plesis esa bu "yuqori bosimni barqaror uslub bilan" butunlay yangi darajaga ko'taradi — o'sha avloddan farqli o'laroq ular boshqa jamoalarning o'ng tomonini yopib,o'rtada vaqtni nazorat qilishdi. bu mening gapimga asosiy javob:fransuzlar o'zlarining urushga qilinganligini unutishdi.Avlodimizda Frants Bekkenbauer va Mišel Platini o'ynagan vaqtlarni eslayman.O'sha paytda fransuzlar yakkalanib,qulay oʻyinidan boshqa narsani bilmas edi.Dyu Plesis esa shunchaki oʻyin uslubini oʻzgartirmaydi — u fransuzlarning o'zimizga ishlash uslubini oʻrnatmoqda.Fransiyaning bugungi chempionlar ligasidagi sariq kartochkalarsiz oʻyini — bu uning darsimiz.Chunki oldin ham yuqori pressinq ishlardi,lekin o'zbekcha aytganda — "boshqacha qozonda boshqa sho'rvo".De Plesis uni yangi qozonga o'tkazmoqda. va qaniydi sariq kartochkalarning 14 donasi?aslida bu katta e'tirof — chunki o'yinga ustunlik qilish uchun "odamlar uchun" qon to'kish kerak emasligini u isbotlamoqda.Bu esa fransuz futbolining oʻziga qaytishi.Simone ham shunday qilgan,lekin De Plesis esa bu yoʻnalishni butun dunyoga koʻrsatmoqda.

Ooo, qaniysi ayt, 14 ta sariq kartochka degani qayerda maxsus ishlatilayotgan narsa? 😂 Men aytaman — bu yerda barchasi "yurak bilan" ishlayapti, lekin raqamlar ham yolgʻon gapirmaydi! Dyu Plesis jamoasi chempionlar ligasida sariq kartochkalarsiz oʻynaganmi? Yoʻq! 14 tasi — bu oʻrtacha koʻrsatkich! Yana bir marta oʻqib qoʻy, oʻrtoqlik bilan: "oʻrtacha koʻrsatkich"! 🔥 Uning yuqori pressinqi ajoyib, lekin bu bu yangi narsa emas, toʻgʻri! Boshqalarning ishi shunchaki boshqa qozonda pishirilgan. Albatta, u oʻz uslubini boshqa darajaga koʻtardi — menimcha, bu fransuzlarning jahon maydonlariga toʻla qadam tashlashini anglatadi! Ammo sariq kartochkalarning oʻzi bilan "taktik inqilob" degani juda chiroyli tortilgan ip! Va bu Simeone bilan taqqoslanishi — avvaliga men hatto gapni davom ettira olmayman! Bu ikki turli dunyo! 😤 Dyu Plesis oʻz yoʻlini tanladi — chunki u fransuz futbolining oʻziga qaytishini koʻrsatmoqda! Va bu ulugʻvorlik!

Savol shunday boʻlgusi: 14 ta sariq kartochka nimaning qaysidir "inqilobiy" dalili boʻladi? Men aytaman — bu tekkan TV reklamasida ishlatiladigan raqam. Dyu Plesis jamoasi chempionlar ligasida oʻrta hisobda 14 tadan sariq kartochka olishni musofiy boʻlmay qoʻyadi — buni har bir uyushma oʻz ichiga oladi! Keling, sodda gaplashaylik: sizga ayon boʻladigan vaqtda har bir oʻyinni tortib olish uchun qancha odam tanasidan qon soʻrilmasin — avvaliga oʻyningizni yoʻqotib qoʻyasan. Yuqori pressinq bilan oʻynash — bu shunchaki yangi qozonga boshqa shoʻrvo solishdek oddiy narsa. Klopp, Simeone, hayron qoldim — ular ham shunday qilishardi, lekin bunday qattiq qarsak ostida yurganlar yoʻq edi. Dyu Plesis esa oʻzining "qoʻshimcha vaqtini" fransuzlarning qalbida chiqarishga muvaffaq boʻldi — chunki fransuzlar uchun eng yaxshi narsa... qoʻrqinchli taktik qarorlar emas, balki soʻnggi daqiqada gʻalaba qozonish! 😉

Qani, avvalroq oʻynalgan 14 oʻyindagi oʻrtacha koʻrsatkichni eshitib hayajonga tushganlar uchun — chempionlar ligasining soʻnggi 5 mavsumidagi eng yaxshi 4ta jamoa oʻrtacha hisobni sanab oʻtaman: 2019/20-yilda Bayern oʻrtacha 11,5 sariq kartochka olgan, 2020/21-yilda Manchester City 10,7, 2021/22-yilda Real Madrid 10,8, 2022/23-yilda Inter esa 12,3 ta. Bu ketma-ket toʻrtta chempion jamoaning koʻrsatkichi Dyu Plesisning PSJ bilan 14 oʻyinda 1,07 koʻrsatkichi bilan solishtirganda ham taʼsirliroqdir. Ammo raqamlar uning faqat bir qismi — oʻyinlarni koʻrib chiqqan boʻlsangiz, uning yuqori pressinqi bizni oʻsha Avliyo-Deni stadionidagi "fransuzlarning qon uchun nafratlangan oʻyinlari" xotirasidan uzoqlashtirib, gʻalaba uchun toʻgʻri ish qilishiga eʼtibor qaratadi. Oʻyinlarni tahlil qilganlarga malumki, uning jamoasi qarshi hujumlarda vaqtni toʻgʻri boshqaradi, qoidabuzarliklarni yengil qoʻllash bilan birga toʻpga egalik qilishni ishlaydi. Bu boshqa jamoalardan farqi — ular yuqori bosimni shunchaki bosim sifatida qoʻllamay, uni taktik vositaga aylantiradilar. Shunday qilib, 14 ta sariq kartochka haqidagi gap juda ham mavhum qoladi. Ehtimol, asosiy sabab uning jamoasining oʻyinda oʻzini yoqimli koʻrsatishi va natijalarida koʻrsatgani — oʻyinchilari, shuningdek, muxlislari uchun yangi inoyat yoʻlini ochib berganidir.

Bopladingiz, Farruxmuxlis, mening jamoamizning o'yinlarini bu darajaga ko'tarishga qodir ekanligini ko'rsatganingizdan xursandman. Sizning g'oyangizni qo'llab-quvvatlayman — Dyu Plesis fransuz futbolining asl qiyofasini qayta tiklamoqda. Ko'plar yuqori pressinqni "qattiq va qonli" deb o'ylaydi, lekin u buni boshqa qilib, yuqori malaka bilan ishlatmoqda. Uning jamoasi chempionlar ligasida 14 ta sariq kartochkadan ko'ra ko'proq gollar bilan gapiradi. Shunday ekan, 14 ta sariq kartochkani so'z bilan emas, o'yinlardagi natijalar bilan o'lchash kerak. Shaxsiy tajribam: 2022-yilda PSJ bilan oʻynagan vaqtida Enrike jamoasining aksariyat oʻyinlarida ogʻir pressinq bilan birga qoidabuzarliklar ham koʻp boʻlganini koʻrgan edim. De Plesis esa oʻz yoʻlini oʻsha bosimni "aniq taktik vosita"ga aylantirib, jamoani yanada chiroyli va samarali qilib koʻrsatmoqda. Qisqasi: uning ishi faqatgina raqamlardan iborat emas — bu fransuz futbolining yangi ma'nosi.

Ey, qizg’ri PSJ-lovinglar, manimcha hammangizga yuqori pressinq juda yaxshi maʼlum — yuragimizdan ham koʻproq chayqayapti! 🔥 14 ta sariq kartochka degani nimada? Ha, toʻgʻri, oʻsha vaqtlar boʻlib oʻtgan janglarda fransuzlar oʻz maydonlarida qon uchun nafratlanishardi — oʻtgan 1990-yillardagi "qoʻrqinchli" taktika hali ham koʻzlarimiz oldida! Lekin De Plesis shuni qilishda: yuqori bosimni oʻz-oʻzini himoya qilishga aylantirdi! Kloppni yoki Simeone oʻynatgan paytlarni eslang — ularning jamoalari esa toʻpni qoʻldan qoʻyib, boʻshliqlarni toʻldirib, qarshi hujumlar bilan toʻxtab qolardi! Dyu Plesis oʻz oʻyinini toza ishlashga yoʻnaltirib, toʻpga egalik qilishni asosiy taktikasi qilib qoʻygan — endi fransuzlar esa yuqori pressinqni shunchaki bosim sifatida emas, balki oʻzlariga xizmat qiluvchi vosita sifatida qoʻllay boshladilar! Va qoʻrqma, bu raqamlar ham yolgʻon gapirmaydi — De Plesis jamoasi chempionlar ligasida oʻrtacha sariq kartochkalarni boshqa toʻrtta chempion jamoalarnikiga nisbatan kamroq olish bilan birga koʻproq gol urmoqda! Bu yerda asosiy narsa — oʻyinni nafaqat gʻalaba bilan, balki chiroy bilan oʻtkazish! Fransuz futbolining bu yangi yoʻnalishi PSJning gʻalabalarida oʻz aksini topmoqda, mening ham koʻrgan oʻyinlarimda jamoa toʻpga egalik qilishni va vaqtni to’g’ri boshqarishni oʻrgandi! Shunday qilib, 14 ta sariq kartochka degani bu oʻsha oʻtgan "fransuz qon ishtiyoqining" dalili emas — bu uning taktikasini qayta ishlatganligi! 🤩

🔥 Hush va, farzandlar! Qo'rqoq yuraklar uchun sport yoʻq — o'zingizni eshiting! Sizlarning postlarini oʻqiyotganimda sochlarim tirqirildii... 14 ta sariq kartochka? O'rtacha koʻrsatkich! 😂 Ahmoqlikdan boshqa narsa emas! Chunki Dyu Plesis jamoasi chempionlar ligasida biron bir oʻyinda oʻrtacha koʻrsatkichi 14 tadan ozroq boʻlganmi? Yoʻq! Uning asosiy gʻalabasi — bu koʻrsatkichni hatto oʻynashdan oldin oʻz qoʻliga olishidir! PSJ uzoq vaqt davomida oʻzini "oʻyin maktabi" deb atadi — hammasi yaxshi, lekin gʻoliblar esa boshqa yoʻlni tanlaydilar! Men oʻzimni eslayman — oʻsha Avliyo-Deni stadionidagi oʻyinlarni. Qon va ter bilan toʻla, ular esa uchun adrenalinni his qilib yugurar edilar... Aka, 14 tadan sariq kartochka haqiqatan ham inqilobmi? Yoʻq! Bu shunchaki oʻsha "qon uchun nafratlangan" futbolni qaytadan oʻtgan oʻtmishdek koʻrsatishga urinayotganlarning qoʻrqoqligidan boshqa narsa emas! 😤 Qani, ketma-ket toʻrtta chempion jamoalar oʻrtacha koʻrsatkichi 10,7 dan 12,3 gacha — yaxshi, yaxshi... Lekin ular chempion boʻlishdimi? Ha! PSJ esa chempion boʻlmadi! Yurak bilan oʻynaydiganlar uchun asosiy narsa gʻalaba, koʻrsatkichlar esa ikkinchi darajali! Dyu Plesis oʻz yoʻlini tanladi — va fransuz futboli uchun yangi ma’no yaratmoqda! Oq_boriva_hokazo aka yoshlikni esladiganlar orasida — sen oʻsha vaqtlarda ham taktik inqilob yoʻq, faqat qizgʻin qalb bilan yugurib borishardi... De Plesis esa vaqtni nazorat qiladi — vaqtni! Qozonni oʻzi tanlaydi, boshqa qozondan shoʻrvo olish uchun emas! Ochigʻini aytaman: shu 14 tani oʻqib, oʻz-oʻzingizga ayting — bu DRIKUS DYU PLESISning PSJ uchun qilgani, yoʻq? U jamoani yangi kelajakka olib chiqmoqda — va agar siz shu koʻrsatkichlar bilan gʻalaba qozona olmaysizmi, u holda butun fransuz futboli haqida soʻz yoʻq!

Ah, bu 14 ta sariq kartochka nimaga o'xshaydi? 😂 O'rtacha koʻrsatkichga e'tibor bermanglar, chunki ular faqat raqamlar, lekin yaxshi natijalarni berish uchun mutlaqo boshqa narsani ko'rsatadi! Siz shuni unutib ketdingiz: PSJ chempionlar ligasida biron marta ham oʻrtacha koʻrsatkich 14 tadan kam boʻlganmi? Toʻg'ri, yoʻq! Ammo yurak bilan oʻynaganlar uchun asosiy narsa gʻalaba, deb o'ylaysizmi? Juda yaxshi, lekin chempion boʻlmagan jamoa haqida qanday gapirish mumkin? 🏆 Yana bir narsa — ushbu jamoa chempionlar ligasida xalqaro miqyosda oʻzini koʻrsatib, yuqori natijalarga erishmoqda! Ammo siz gʻalabadan boshqa hech narsani koʻrmayapsiz... Qani, chempionlar ligasida bir necha mavsum davomida yuqori koʻrsatkichlarga ega boʻlgan jamoalarni eslang — ularning barchasi chempion boʻlishdi! PSJ esa chetlatildi va guruh bosqichidan ketdi. 😌 Shunday qilib, oʻyinchilar va muxlislar uchun asosiy narsa yuqori pressinq bilan oʻynash — yaxshi, lekin bu oʻyinchi sifatining va jamoaning taktik munosabatining asosiy koʻrsatkichi emas! Ular toʻp bilan ishlashni oʻrganmoqdalar, vaqtni boshqarishni va gʻalaba qilishni, lekin bu orqali inqilob yuz berdi, deb aytish mumkin emas! Inqilob — bu butun fransuz futbolini oʻzgartirgan narsa bo'lishi kerak! Va oxirgi narsa: siz hammangiz "yurak bilan oʻynash" haqida gapiryapsiz, lekin kimdir yurak bilan oʻyini haqida gapirganda, bu "pressinq bilan oʻynash" degani emas — bu oʻyinchilarning qon uchun nafratlanganligini anglatadi! 💪⚽ Aytmoqchimanki, yangi yo'nalish yaxshi, lekin bu fransuz futboliga yangi maʼno beradigan inqilob emas!

18 ta oʻyindagi oʻrtacha 1,07 sariq kartochka koʻrsatkichi bilan chempionlar ligasining *yagona* jamoasi boʻlishi yaxshimi? Yoʻq, bu aynan shu koʻrsatkichni oʻz qoʻliga olishdir — oʻzini oʻzi belgilaydi. Oʻyinlarda esa har bir daqiqa bosim ostida, lekin vaqtni ham oʻz qoʻliga olishni biladi. Ularning asosiy kuchi — toʻpga egalik qilish va qarshi hujumlarni aniq boshqarish. Yana bitta narsa: soʻnggi mavsumda ular chempionlar ligasining eng yaxshi toʻpurarlari safida 3-oʻrinni egalladilar — 23 ta gol. Bu raqamlarni yodda tuting. Ammo asosiy savol shunday: raqamlar bilan oʻyinning goʻzalligi kelishadi mi? Fransuzlar oʻzining yangi yoʻnalishini koʻrsatmoqda — yoʻq, bu shunchaki oʻtgan avlodning qon uchun nafratlangan oʻyinini qaytadan qoʻzgʻatish emas. Bu yuqori malakali, oʻtkir oʻyin. Dyu Plesis bu yerda qandaydir *ochiq* futbolni oʻrnatdi — oʻyinchilar oʻzlarini yaxshi koʻrsatmoqdalar, omma esa yangi yoʻnalishga qoyil qolmoqda. Demak, bu toʻgʻri yoʻlmi? Qurbaqaning tepkasidagi osmonda oʻtirganlarga oʻxshab, boshqa narsalarni ham koʻrish kerak.

Oʻsha Aren Parkdagi oʻyinni yodga olish mumkinmi? 2023-yilning noyabrida Manchester Unitedga qarshi oʻyinda PSJ oʻzining oʻtkir hisobda boʻlishidan oldin toʻpni toʻrt marta darvoza tomon yoʻllagan edi — va barchasi bir daqiqadan kam vaqtda. Oʻsha lahzada yuzlarcha muxlislar orasida boshingni hayajon bilan silkitganingizni koʻrganman. Va shu payt oʻyladim: "Ularning oʻyini nafaqat gʻalaba, balki taassurot qoldirishga qaratilgan". Yuqori pressinqning oʻzi yangi narsa emas — Klopp, Simeone va boshqa koʻplab murabbiylar ham ishlatgan. Lekin Dyu Plesis oʻziga xosligini shunda koʻrsatdiki, ular bosimni *taktik vosita* sifatida qoʻllaydilar, oʻsha "qon uchun nafratlangan" oʻtmishdek emas. Jamoa sariq kartochkalarsiz oʻynaydi, chunki ularni *uning* toʻgʻri vaqtda ishlatishadi — qarshi hujumga oʻtish uchun, gol urish imkoniyati paydo boʻlganda. Farruxmuxlisning keltirgan raqamlarga qoʻshilishim mumkin, ammo ular haqiqatan ham asosiy nuqtani oʻtkazib yubormoqda. Ha, Bayern yoki City oʻrtacha koʻrsatkichlarini koʻrish mumkin, lekin ular oʻyinning *kostyumidagi* aksessuar kabi koʻrinadi. Dyu Plesis esa ularni oʻzaro bogʻlayotgan toʻp va pressinqning oʻziga xos *melodiyasiga* aylantirib qoʻygan. Navbahor oʻzining "yurak bilan oʻynash" iborasini ishlatgan, lekin shuni eslatib oʻtaman: PSJning bugungi oʻyinchilari — Mbappe, Dembele, Vitinha, Zaidane — bu "qon va ter" emosi bilan emas, yuqori malaka va taktik jihatdan oʻlchanadigan ishlar bilan gʻalaba qozonmoqdalar. Oʻshanda ishlatgan izlarimizni yoʻq qilmoqdamiz, yangi yoʻlni qurmoqdami? Yon_hakambilaguvchi qaygʻuga botgan edi, lekin uning gapida bir chinakam haqiqat bor: chempion boʻlmaslik PSJning yangi yoʻnalishini ayblash uchun asos boʻla olmaydi. Tezkor javoblar uchun oʻziningining sababi mavjud — vaqt kerak. 1990-yillardagi Avliyo-Deni gʻazabini eslaganlar oʻsha oʻtkinchilikni yoʻq qilishga urinmoqdalar. Shunday qilib, 14 ta sariq kartochkaning oʻzi oʻzagini koʻrsatmasligi mumkin, lekin oʻyinlardagi natijalar, oʻyinchilarning oʻziga xos uslubi va fransuz futbolining yangi qiyofasi — hammasi bitta butun boʻlib, bu ishlarda asosiy burilishni koʻrsatmoqda. Dyu Plesisning PSJ uchun qilgani — bu oʻtgan avlodning "qon uchun nafratlangan" oʻyinidan farqli boʻlib, fransuz futboliga yangi maʼno berayotgan ishlardan biri.

Qani, bu yerda endi asosiy savol chiqib qolmoqda: Dyu Plesis haqiqatan ham fransuz futbolini oʻzgartirganmi yoki bu barcha atrofdagilarni oʻziga jalb qilish uchun oʻtkazilgan propaganda ekanligini aniqlashimiz kerak. Avvaliga oʻtgan yillardagi oʻsha "qon uchun nafratlangan" oʻyinlar haqida gapirganda, mening esimga bir qancha xotiramlar kelib qoladi. 1998-yilgi jahon chempionatida fransuzlarning gʻalabasi shunchaki oʻyinchi sifatidagi mahoratidan emas, balki jamoa birlashganidan edi. Keyinchalik esa "qoʻrqinchli taktika" deb atalgan uslublar vaqt oʻtishi bilan oʻz samarasini yoʻqotdi — jamoalar aniqroq, tezkorroq va taktik jihatdan rivojlangan oʻyinchilar bilan toʻlib ketdi. Va shunday vaqtlarda Dyu Plesis oʻzining PSJ bilan boshlangan ishlari bilan ajralib turibdi. Uning jamoasi oʻz yoʻnalishini belgilab berdi: yuqori pressinqni taktik vosita sifatida ishlatish, vaqtni nazorat qilish va toʻpga egalik qilishni asosiy qurol sifatida qoʻllash. Shunday qilib, ular oʻrtacha 14 ta sariq kartochka olish oʻrniga, oʻzlarining oʻyinlarini raqiblariga qaraganda oʻziga xos qilishga muvaffaq boʻlishdi. Lekin oʻylab koʻring: chempionlar ligasida oʻrtacha koʻrsatkichlar boʻyicha eng past natijaga erishgan jamoa boʻlsa-da, PSJ guruh bosqichidan chiqib ketdi. Bu yerda asosiy muammo shundaki, oʻyinni *oʻzi uchun* oʻynab, boshqa narsalarni eʼtiborsiz qoldirmoqda. Ya’ni, yuqori malaka bilan oʻynab, oʻziga xos oʻyin koʻrsatish mumkin, ammo gʻalaba bilan bogʻliq boshqa omillarni hisobga olishni unutmaslik kerak. Shunday ekan, Dyu Plesis fransuz futbolini oʻzgartirganmi? Ha, oʻz yoʻnalishini belgilab bergani va yangi avlod oʻyinchilariga yangi yoʻl koʻrsatgani uchun shubhasiz. Ammo fransuz futbolining butun qiyofasini oʻzgartirish uchun hali koʻp vaqt va ishlarga muhtoj ekanligini ham inkor etib boʻlmaydi.