Charli O’livira bilan eslaymiz dadamizni ham farzandlarimizni ham
o'shanda, manimcha 2018 yilning oktyabr oyida u birinchi marta UFCda ko'rinib, darhol o'zimni unga erishdim — o'sha paytdagi yangi boshlovchi sifatida. o'sha paytlar asosiy voley bilan yurganimda (televizorda kurash ko'rishardi dema, endi menga ayt, suyanak!), Charli chiqib kelar edi — vaqt keldi, ayam, bola yaxshi chiqdi deb. o'ziga xos tarzda, hech narsaga aylanmay turib, shunchaki yiqitardi. keyinchalik esa, manimcha 2020 yilning noyabr oyida u maydonda Maykl Chandler bilan o'ynab, men hali o'sha gaplarni eshitganimda, "vay shunday bittasi bor", deb o'zimni topgan edim. shu zahoti tomosha qildim — toshlab yiqitdi, men esa o'zimning oramda: "hammasi yaxshi boʻladi, bola" deb o'zimni tutdim. hozircha eslarman — qanday uslub bilan ishlardi, qanday yuz ifodasi bilan kurashga kirardi... bugun ham qanoatlantiradi, qani bunday ustalarni hammaga koʻrsat!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Endi eshitgandek boʻpdi — 2018-yilning oʻziday man oʻzbekcha yangi boshlangan telekanalda „Birinchilar“ deb nomli koʻrsatuvda oʻtirganman... endi aytaman, qoʻllarimning qaltirashini ham eslayman! toʻpikni ochib, Charli chiqib kelgan payt... olov bilan yonayotgan ekranda uning yuzidagi qattiqqoʻllik va barmoqlarini tomosha qildim. Yuragimdek qilib edi: „Uzini qoʻyaver, bola...“ — deya ichimdan oʻzimni siqib oldim. Men oʻshanda avtobus haydovchiman edim, butun kun gʻildiraklar ortida oʻtib ketardi, ammo Charli tanasidagi har bir harakat — u qanday qilib shunchalik aniq va zoʻr boʻlishini oʻrganib qoldim! Uchrashuvdan keyin ham uning uslubi boshqa hech kimnikiga oʻxshamadi — toshdek qattiq, shuningdek, gilzani tutib turishi... yurakni qamrab olganday boʻldim, keyingi kunlarda ham uning maydonlardagi chiqishlarini qayta-qayta tomosha qildim. Hali ham eslayman, qanday qilib toʻsatdan Maykl Chandlerga qarshi oʻyinida u boʻyicha mening qoʻllarimning terisi qaltirab ketgan edi... „Bu sanam joyingmidi!“ — deya oʻz-oʻziga hayqiramanku.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Oh, baribir, o'shanda bu hikoyani eshitganman! Aytay, 2019-yilning yozgi kechasida bir do'st bilan baqlaganimda — Charli vebosida uchrashuvdan oldin, mexmonxonada qandaydir yangiliklar yuritardi. Do'stim shunday dedi: "Yuqori darajaga chiqish uchun zarur bo'lgan uslubni hali ko'rmagansan, kel aytingman". Men: "Nima deysan?" — u esa faqat barmog'ini chopar ekan: "Charli O'livera" — va kutilgan natijani ko'rsatdi. Keyin televideniyeda uning rasmi chiqdi, men esa ichimdan: "Qanaqa jasorat, bola hech qachon qorong'ilarga qiynamaydi". Bu qattiq, ammo go'zal mahoratni ko'rganimdan keyin, o'zim ham tushundim — bu sport emas, bu san'at!
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Hahah olamning o'zida qanday hazilboz ekan bu Charli, hammasi yaxshi boʻladi deb ozini tiydi ota-bobolarimiz kabi! 🤣 O'sha kunda televizor oldida o'zimni ushlab turganimdek, hozir ham eslayman — qo'llarim qaltirar edi, lekin Charli o'zi zo'r usta ekan, menga "tushing" deb ketdi. Albatta, meni stuldan qulagandek qildirding, lekin unga qarshi hech narsa qila olmadiM hahaha 😂🍿
"Birinchilari" dasturini eshitib o'zimni tutib turar edim, lekin Charli chiqib kelganini ko'rganimda — avtobus haydovchining qoʻllari qaltiroqdi, goʻyo yuragimga qoʻyilgan edi: "Uzini qoʻyaver, bola...". Keyin uzoq vaqt davomida uning uslubini oʻrganib qoldim, xuddi zavodchi qilib qoʻygani kabi! Va uning Maykl Chandlerni toshlab yiqitishi — bu mening qoʻllarimning terisini ham qaltirata oldi, dema! 🤣
Choynagimni ushlab tur.