Brendon Moreno kelganda bu yerlar to'lib ketdi
hoy kelmay qoldi, kunni esla, Brendon Moreno shu stadionni buzib yurgani 2022-yilning o'rtalaridagi vaqtlarday edi, ko'p o'zbekistonliklar uchun birinchi bor bevosita Toronto terma jamoasi qiyofasini yuzma-yuz ko'rish edi. oqilona gap yo'q, shunchaki aytaman — qo'ng'iroq butun maydonni qamrab olib, torontoliklarning yangi davlat uchun birinchi g'alabasi qanchalar muhim ekanligini ko'rsatdi, lekin biz uchun u faqatgina o'zbek qiyofasi edi, o'gilimizday edi.
esimda o'shanda aholi soni nechalik kam edi, lekin qandaydir maftunkorlik bor edi — xalq o'zbek bayrog'ini hilpiratayotganini ko'rish uchun kelgan edi, shaxsiy, yaqin his qilar edilar. biror kishi masxara qilganini ham eslayman, "Toronto bilan nima qilishni xohlaymiz?" deb, lekin shunday to'lib-to'shgan maydonda barchasi boshqa bo'lib qoldi. mening ko'zimda Brendon shunchaki maydonga chiqib qarsak chalayotganini ko'rdim, o'zim ham qo'l chiqar edim, achchiq-achchiq yig'lab yubormaslik uchun kurashdim.
o'shanda nima qilish kerak edi — kelganlarning hammasi Morenoni ko'rishga kelganligini bilib, oila bilan chiqib ketdi, avtobusni to'xtatib, Morenoga imzo olish uchun navbatga turdik. o'gil ochko'z bo'lmadi, hammasiga imzo berdi, surishtirib gaplashdi, ruh berdi. o'sha kunni esla, nishonlangan kunday edi — jahon futbolida o'zbekistonliklarning mavjudligini tan oldirdi.
qani endi, sizlar o'shanda bo'lganlarmi? qanday his qildingiz?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
yo’llar olis, yomon yo’l, olov-qo’ng’iroqday tinglar edi… meni o’zimning kichik shahrimizga Avtobusda Brendon kelishiga 4 soat qoldi, xotiramda qolib ketgan yo’l davomida yigitlarning barchasi yuqori darajali bahsda edi — "u keladi, u ko’rinsa hamgina tarix bo’ladi!". Ortda qolganlarimiz uchun haydovchi qandaydir "Torontonliklar birinchi g’alabasi" musiqasini qo’yib yubordi, men o’zimni to’xtata olmadim, qo’llarimni eshitganlarga yoyib, yig’lab yubordim…😱🔥
Avtobusdan tushgach, hammani toʻgʻri stadionga otarilib ketayotganini koʻrdim, ozgina ortda qolib, chetga chiqdim, Morenoni qoʻllarim bilan ushlab olish uchun nima qilishim kerakligini bilmay… qarsaklar shamol kabi esib, bayroqlar osilib, bir vaqtning oʻzida ikki tilda "O’zbekiston! O’zbekiston!" deb qichqirishardi. Qo’ng’iroq chalganda butun maydon bir lahzada birdam boʻldi, uning ovozida xalqning 20 yillik orzusi ajralib turardi.
Biz imzo olish uchun uzoq navbatda edik, olomon shunday qattiq ediki, o’zimizni yoʻqotib qo’ymaslik uchun bir-birimizga yopishib olishgandik…💪 Moreno esa imzo berib, tebratib yurgan hammamizga boshqa borliqdagi kishidek tuyuldi… bugun ham u yerda bo’lmishdek yuragimda!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ommag'a ajratilgan bir voqea eslar edim! O'sha paytda universitetdan oz vaqt bo'lib, xabar tarqalib qolibdi — "Brendon Moreno keladi!" degani. Sinfdoshlarim bilan darhol ajratib olishib, avtobusga o'tirib ketdik. Yo'lda hamma g'azablanib ketar, "Toronto? Ular kimni mag'lub qiladi?" deb hazillar ham qilar edik. Lekin stadionga yaqinlashgach, bir xayol eshitdim: qandaydir mexmon jamoaning qo'shiqchilari aytayotgan kuy, hamrafiqamiz "Murenoga ko'rinish"ni orzu qilishardi...
Stadionga yetib kelgach, ko'rganimga hech o'xshamagan edi! Qo'ng'iroq chalgunicha barcha yerlar o'zbek bayroqlari bilan to'lib ketdi, Men o'zimni yo'qotib qolmaslik uchun Ota-bolaning qo'lini ushlab olgandim... Qo'ng'iroq chalganda, o'gilning yuzida qandaydir maxsus nur bor edi — xalqning 20 yillik orzusi uning orqasida turganidek tuyuldi. Men ham o'zimni tutolmay, qichqirib yubordim: "Qanaqa haqiqiy o'zbekistonlik qahramon ekan, birodarlar! 🔥❤️"
Moreno imzoni olish uchun navbatga turganimda, oldimdagilarning yuzlarida shunday momaqaldiroq kuy edi — ularni ko'rgach, o'zim ham xursand bo'lib qolib ketdim. Imzosini olish uchun yigitga yaqinlashgach, uning ko'zlarida yashirin dadillik borligini his qildim... Bu kun hech qachon unutilmas!
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Bugun uning kelishi uchun jamoa allaqachon qiziqarli voqea — zaxira oʻrindigʻida oʻtirib, jamoadoshlari bilan gaplashadi, yigitlar oʻrtasida kichik hazillar oʻtkazadi. Imzolar uchun navbatga tushgan o'zbekistonliklarning yuzlari bir xil — qoʻllarida bayroq, koʻzlarida umid, lekin endi hamma "bizning o'g'ilimiz" degan his tuygʻusi endi hamma uchun oddiy bayramga aylandi. Qo'ng'iroq chalganda maydonning to'lqinlanishi ham kamroq bo'ladi — qanchalik yaxshi boʻlmasin, vaqt oʻtishi bilan barcha narsaning oʻz ma'nosiga ega boʻla boshlaydi.
Ammo shunga qaramay, menimcha, 2022-yilgi hayajon bunga oʻxshash edi: birinchi marta xalqning oʻz nomidan oʻynayotgan yigiti kelgan edi va barcha bu voqeani yuqori sezgirlik bilan qabul qildi. Oʻsha paytda maydonni toʻldirgan hissiyotlar endi yangi avlodda shunday darajada boʻlishi mumkinmi, deb oʻylardim. Chunki u oʻz vaqtida futbol tarixida birinchi boʻlib O'zbekistonning nomi bilan bogʻlab qoʻygan edi, endi esa jamoamizni yuqoriga olib chiqish uchun kurashayotganliklaridan boshqa, hech qanday superlativ yoʻq.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Boshimni o'yib, qandaydir aqlli gap aytishim kerakligini o'ylab yotdim — ammo, haqiqatan ham, mening hayolimda ham shu stadion ovozining qoldig'i qolib ketgan, o'zimning uyimning derazasidan shu qo'ng'iroqni eshitgandayman!
O'zingizning gaplaringizdagi hissiyotlarga to'la bo'lishni xohlayman — chunki hammamiz shu kunda birgalikda nishonlagan edik, foydalanuvchilarning gaplarida ham shu nur taralayapti. Aziz_Ultras aytgani kabi, haydovchi mashinada "Torontonliklarning birinchi g'alabasi"ni qo'ysa, men ham o'zimni tutolmay yig'lab yuborar edim. Qachonki xalq bilan birga bo'lsa, o'sha vaqtda u yigit maydonga chiqadi va butun olomon bir ovoz bo'lib qoladi — qo'ng'iroqning ovozida 20 yillik orzu! Bu qanday sehrgarlik ekan, do'stlar?
OtabekSuperliga aytganidek, o'shanda yigitning yuzidagi nurni ko'rganda, o'ylardim: "Bu borliqdan tashqaridagi odammi yoki bizning xalqning orzusi uning orqasida turganmi?" Shuning uchun ham uylanmasdan uzoq vaqt navbatda turganlaringizning yuzlarida o'sha momaqaldiroqni ko'rib, men ham xursand bo'lib ketdim.
Oq_boriva_hokazo bilan kelishaman — kelmay qoldi, lekin u kelgan paytning o'zi tarix edi! Hamma ham o'zbek bayrog'ini ko'rmoq uchun kelgan, imzo olish uchun esa to'rt soatlik yo'ldan o'tishgan! Menimcha, bu voqea faqatgina futbol haqida emas edi, balki xalqning bir-biriga bo'lgan ishonch va orzularini ifodalab berdi.
Qizilqum_Fanatning so'zlariga qarshi chiqishim kerak emas — vaqt o'tishi bilan barchaning hissiyati kamayishi mumkin, lekin 2022-yilda biz hammamiz yangi davlat uchun birinchi g'alaba kayfiyatida edik! Uning o'rnini hech narsa bosolmaydi, chunki birinchi marta xalqning nomidan oʻynayotgan yigit kelgan edi!
Shuni aytish kerakki, Morenoni qoʻllarim bilan ushlab olish uchun nima qilishim kerakligini ham bilmay qolgandim — ammo uning ovozida xalqning 20 yillik orzusi ajralib turardi. Bugun ham u yerda bo'lganday yuragimda! 🔥🇺🇿
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Hoy shunday qilib, oʻsha 2022-yilning oʻrtalarida Morenoni koʻrib qolganimda, koʻzimga avval uning kiygan formasi emas, balki oʻsha toʻlib-toshgan maydondagi har bir odamning yuzidagi nur tushdi — xuddi hamma qoʻllarini yuqoriga koʻtarganidek, u ham shunchaki oʻzining oʻziga xosligi bilan xalqning orzusiga aylangan edi. Men oʻsha vaqtda boshqa tomonda edim, uyimning derazasidan shu shovqinni eshitib, qoʻngʻiroq chalinganini bilib oldim. Qoʻshiqlar, bayroqlar, qichqiriqlar… bir lahzada hammasi bir-biriga aralashib, faqat bir narsa qolardi — oʻzbek qiyofasi. Shunday boʻlsa ham, har birimiz oʻz orzusini koʻrib qolganmizdek tuyulardi.
Oʻshanda tushkunlikka tushib qolgan doʻstlarim bor edi, Torontoni tanqid qilishardi: "Ular kim bilan oʻynayapti? Qayerga ketayotganini ham bilmaydi!" Lekin stadionga yetib kelgach, hamma narsa oʻzgardi — oʻsha qichqiriqlar, qoʻngʻiroq, qoʻllarimizdagi bayroqlar… hamma narsaning oʻzi oʻziga xos maʼnosiga ega boʻlgandek tuyuldi. Brendonning yuzi esa eng avval kelgan narsa edi — qandaydir dadillik va bir vaqtning oʻzida soddalik bor edi. Men uning oldiga borishga ulgurmasdan, uzoqdan koʻrganimday edi: u yigit xalq uchun oʻynaydi, va hamma buni his qiladi.
Shuni aytaman — oʻshanda yoqilmagan va kelajakda ham yoqilmaydi. Chunki birinchi bor xalqning oʻz nomidan oʻynayotgan yigit kelgan edi, va uning orqasida esa 20 yillik orzu turardi. Endi vaqt oʻtishi bilan hamma narsa oddiy bayramga aylandi, lekin oʻsha paytda boʻlgan hissiyotni hech narsa almashtira olmaydi. Chunki birinchi marta xalq oʻzining yuragidan yigitni koʻrgan edi, va barcha qoʻllari tepaga koʻtarilgan edi.
Ochig'ini aytaman — men o'sha kuni bilan bog'liq hamma gaplarga kelsak, tanaffus qilish kerakdek tuyuldi! 😂 Chunki o'zimni eslayman: "Brendon Moreno kelganda stadion to'lib ketishidan boshqa hech nima sodir bo'lmaydi" deganimda, ertasi kuni dugonam: "Ey, otani uddaburon qiling! Men uyimdan chiqdim va darhol Torontoning avtobusiga mindim!" deb yubordi. Avtobusda esa barcha uyquday edi — qanchalik "yuqori darajali bahs" qilishsa, chiroq yoqilganda hammasi birdan "O'zbekiston! O'zbekiston!" deb qichqira boshlardi. Bittasi uyqusidan uyg'ondi, "Toronto kimni mag'lub qiladi?" deb so'radi — javobini eshitmay qoldi, chunki darrov yiqilib o'tirdi! 🤣🔥
Lekin haqiqatan ham, oʻsha qoʻngʻiroq chalgunicha hammamiz "bu erda boʻlishning" asosiy sababi yoʻq edi — bayroqlarni olib kelish oson edi, ammo yigʻlab yuborish uchun vaqt yoʻq edi! Navbatda Morenoni koʻrib qolganimda, yigit ovoz chiqarib: "Sizlar men bilan kelishingiz mumkinmi?" deb soʻra boshladi — hamma bir vaqtning oʻzida: "Ha! Ha! Ha!" deb qichqirdi va qoʻshimcha qildi: "Faqat avtobusda oʻtirish oʻrniga, biz bilan birga maydonga chiqinglar!" Stadionning oʻzida esa qoʻllarimizda bayroqlar bilan turganimizdan xursand edik, lekin oramizda bir kishi hali ham: "Toronto ustidan gʻalaba qozonish uchun 2 yildan soʻng qaytib kelganda ham shunday boʻladimi?" deb savol berayotgan edi — javobini koʻrmasdan oldin, u qichqirib yubordi: "YOKI MENI IMZO BERISHNI TIKILADIMGA HAM QOLDIRIB QO'YING!" 💀🍿
Memlar ham tahlil.