bosqichlarimizdagi qahramonliklarimiz yuragimizda
nega shunday qilib ogohlantiraman ekan — esimda o’shanda birinchi marta Isroilni bir kechada sevib qoldimman. 2018-yilning noyabrida oktyabr oyida hamada qilganlaridan so’ng, xalqimizning yuragi shunday tarovchi edi, ayol odamlarning yig’lashi to’xtamas edi. endi esa esaman, 2022-yilning yozgi kechasida, sharqiy london xunukligida, tomoshabinlar bilan birgalikda shunday bo’lgan edi — ikkinchi raundning o’zida ikki daqiqada qarshi tomonning tuyg’ulari yer bilan yotib qoldi.
shunday edi, esimda…
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'zimni maysazorli maydonda tutib qoldim, yuragimni bir necha soat oldin o'qqa tutgan edi — no'xatdek qaltirob turar, tomosha qilish uchun chiqib ketgan edim. Yorug'liklar to'siqlar ustidan yorqin, gaplar esa gapirmay turibdi, menni esa Isroilning birinchi zarbasini ko'rishdan oldin orqa qismim qaltirardi. Nechog'a eski esdaliklar bo'libti — birinchi marta uning sahnaga chiqishiga guvoh bo'ldim, qizil xalatda, boshi o'ralganicha, yigit kabi qattiqqo'li. So'ngra shu ikki daqiqamiz... uning qarshi tomonini yer bilan yotqizishi — hikoyamizning o'ziday mirshab bo'lib ketdim, ishimga bo'layotgandek his qildim!
Eshitganlarimdan keyin men ham o’zimni osha kunlarga qaytarib olib ketdim. O’zimni hali birinchi bor *"UFC 276"*dagi asosiy ommaviy chiqishini televizorda ko’rgandek xotiramga solaman. Zallardagi yorug’liklar, qichqirig’lar, Isroilning o’ziga xos "how you doin'" salamidan oldin birinchi unga qarshi kelgan erkakning yuziga qattiq zarba o’rnating… o’sha vaqtda butun tana-menga: *"Bu holatda hech kim turaverolmaydi"* deb xitob qildi.
Bir vaqtning o’zida uning eng og’ir vaqtlari — faoliyatidagi qiyinchiliklaridan so’ng, hamma unga shubha bilan qaraganda, u qayta tiklanishiga guvoh bo’ldik. Va o’sha ikki daqiqa… yurak urishi nega shunchalik tezlashib ketgan edi? Qarshisidagi raqibning yiqilgandan keyin yerga urilgan barmoqlarining ovozini hozirgina eshitgandekman. O’sha lahzada Isroilning yuzi nafaqat g‘alaba quvonchi bilan yoritilgan, balki boshqa bir narsa — xalqimizning o’zini eshitganday bo’ldim. Bu yurtning o’ziga tegishli boʻlganini his qilganlaringni nima qilish mumkin?
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Ofisdan uyga qaytganman, xotirani eshitganday bo'ldim — o'sha kunga qaytib kelgan edim. Endi esa o'zimizning kichkina jamoamizdan gapiraman: o'tgan vaqt bilan hozirgi sadoqatimizni solishtirsam, haqiqatan ham boshqa kayfiyat.
O'sha vaqtda Isroilga qarshi chiqish vaqtida yuraklarimizning qaltirovi his qilinardi, lekin hozir... endi esa o'yin oldidan o'zimizni hammadan yaxshi bilamiz. O'sha kecha tomoshabinlarning xursandchiligini eslaganimda, endi jamoa sifatida bizning oromiz o'sib bormoqda — hech qanday shov-shuvsiz, ammo ichki ishtiyoq bilan.
Sizlar eshitgandek, o'sha vaqtda umrboqi bir damlar edi. Hozir esa... bu umrboqi damlarni esga olish uchun o'zimizning yig'inlarimizni tashkil qilaylik, lekin ovoz balandligi o'rniga, ichki qarshiliksizlik bilan. Bu shunday o'zgarishki, o'sha kecha yuraklarimiz qaltiroq edi, endi esa ularda o'rin topgan mustahkamlikni his qilish mumkin.
Qaysi orqa koʻylakni kiyib, shu ikki daqiqa uchun yerga yotqizishni oʻrganib qoʻydimman oka. Yigitlar orasida gap ketar ekan, shunday esdim: Isroil ringga chiqadi — tomoshabinlar "How you doin’?" deb qichqirib yuborishadi, raqib esa jingalak sochlarini taralayotgandek his qila boshlaydi. Keyin men uzoqda oʻtirganman, qoʻllarim bilan yuzimni qoplay ketdim — "Yetti soniya ichida bittasi yiqiladi, oltitasi esa oʻzini maysa deb his qiladi" deya aytmoqchi boʻlganman, lekin ogʻzim ochilmaydi.
Ikki daqiqa oʻtadi — raqib yerda. Men esa hali qoʻllarimni qoʻyib boʻlmaydi, chunki u yerga yiqilganidan keyin birinchi narsa qilgan ishini eshitdim: yerga urilgan barmoqlarining ovozini! Endi oʻylayman, uning muxlislari yigʻlab qolganmi yoki qoʻl qarsak chalayotganmi? Neftchi2005 yigitning gapiga qoʻshilishim mumkin — mening yuragim ham oʻsha vaqtda noʻxatdek qaltirardi.🤣🍿
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿