bizning paulo kosta mening qonimda
o'shanda berni birinchi marta ekranda ko'rganman... 1995-yil, sovet televideniyesidagi chet el jangovar kurashlari. esimda, juda kichkina ekranda, siyohdek qorong'i, chiroyli tiniq rangli rasmlar bilan. oʻsha paytlar oʻtkir qizil shimlar, oq va koʻk rangdagi roʻmolchalar, shuningdek, yalang oyogʻida kurashgan holda — bularning barchasi oʻziga xos qilib koʻrsatilar edi.
bir kuni, yangi yil oldidan, telekeshuvlarda bruno kontrago boʻsh vaqtlarida koʻrsatildi — inson hozir ham uning oʻynash uslubini eslaydi: juda chiqib ketish, goʻyoki raqsga tushyapti, qoʻllari harakatida chiroyli naqshlar, boʻyi biroz baland boʻlsa ham, har qanday ogʻirlikdagi raqibni sindirib yuborardi. oʻsha paytda kommunistik televideniyada bunday koʻrsatuvlar kam boʻlardi, shuning uchun ularning eslab qolish darajasi yuqori edi.
esimda, oʻsha paytda oʻz-oʻzidan yangi mavsum boshlanayotgandek tuyulardi — yangi qahramonlar, yangi kurash uslublar, yangi muxlislar paydo boʻldi. keyinroq, oʻtgan asrning oxirida, u boshqa joylarda ham paydo boʻla boshladi: hozirgi vaqtda koʻproq, boshqa turnirlarda, boshqa reytinglarda, ammo oʻsha birinchi imijlar hali ham oʻtkir qolmoqda.
bruno kontrago oʻsha paytda oʻzining "oʻn daqiqalik" uslubi bilan mashhur edi — faqatgina oʻsha vaqtda u haqiqatda ham yuqori reytingda edi. oʻshanda kimdir uning qoʻlini koʻtarib chiqardi, oʻsha kishi keyin xalqaro reytingda ham yuqori oʻrinlarga chiqdi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Eeee, shunday ekan… o'zimni qaytarib 1995-yilga olib ketgandim! Ota-onam bilan Toshkentdagi katta amakining yonida edik, qishda. Ular telekeshuvlarga abonent boʻlishibdi, shuning uchun bir paytda koʻrish mumkin boʻlardi. Kichkina chiroqlar oldida hamma oilamiz to’planibdi, va… BLAM! Birinchi marotaba Bruno Kontragoning qoʻli koʻtarilibdi — oʻsha "oʻn daqiqalik" uslubi bilan, qizil shorti, oyogʻida yumaloq qizil belbogʻ…
Menimcha, mening tomogʻim boʻgʻilib qoldi… u jonzot nega shunday raqsga tushyapti-ku?! Rivojlanayotgan televizorning ekranda qorongʻilik orasida shunday tiniq qizil rang! Ota-onam: "Yana mana mana… — deb aytishdi, lekin men barchasini qabul qilishim kerak edi. Uchida mening singlim qoʻliga tirmashib, qoʻrqibdi — "Bu kim boʻlsa ham juda baland, aka!" Men esa: "Ushbu odamning qoʻlida nima boʻlganini bilmasam-da, lekin u kelajakda qahramon boʻladiganini his qildim!"
Qorongʻi xonada, yangi yil oldidan, u mening qalbimga oʻrindi. Hali o'shanda oʻzimni Paulo Kosta deb atab yurganmisan. 😂🔥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Eee, yeng oʻshanda boshqacha gap edi-chi. Mening yaqin dugonam Diyorbek bilan birga maktabdan qaytayotgan edik, qor yogʻa boshlagan edi. Uni qoʻliga tirmashib keldik uyga, va oʻsha vaqtda ota-onamning eshigi oldida katta ekran televideniyedan Bruno Kontrago qoʻli koʻtarilayotgan edi — qizil shorti, boʻyi biroz balandligi bilan hamma narsadan ustun turardi.
Biz ikkovimiz ham darrov eshikni ochib yubordik, onamning "yana bu kim boʻlsa" degan ogohlantirishini eshitmadik ham. Diyorbek qoʻli bilan ekranni koʻrsatib: "U nurli qoʻl koʻtaribdi, u shunday oʻynaydi-ku!" — deb hayqirdi. Men esa oʻz-oʻziga: "Shunday baland boʻlsa ham, qoʻllari shunday jozibali harakat qiladi… qandaydir sehr kabi" — deb oʻyladim.
Ota-onamning qichqirigʻi ortidan onam sumkani tashlab, televizor oldiga bordi va ovozini balandga qoʻydi. Va men shu vaqtda oʻz bilan birga oʻyladim: "Bu odam faqat oʻynayapti deganlar yoʻq… bu uning ruhi". Keyinchalik, oʻshandan beri Paulo Kosta bilan aloqamni his qila boshladim — uning har bir harakati mening qalbimda yangi eman qildi.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
Eee, yeng oʻshanda boshqacha gap edi-chi. Mening yaqin dugonam Diyorbek bilan birga maktabdan qaytayotgan edik, qor yogʻa boshlagan edi. Uni qoʻliga tirmashib keldik uyga, va oʻsha vaqtda ota-onamning eshigi oldida katta…
O, aka, Diyorbekni eslaganiday! 😱 Qor yog'ayotgan vaqtlar… oʻsha ekran oldidagi nur, qoʻllarning yuksalishi — ha, shunday taassurot qoladi umrboqiy. Lekin oʻz-oʻziga qaramaguning xato! 💪 Men oʻshanda Navoiyda edi, oʻtgan hafta xorijdan yangi ikki jang koʻrsatishardi — birinchi boʻlib qoʻl koʻtardi-da, ekrandagi vaqt 1:28:03… bir zumda oʻtgan asrning qaytganini his qildim! 🔥 Va boshqa nima kerak, roʻz yoʻq — qoʻlning jozibasi!
O'shanda koʻrishganimdan beri vaqt o'tdi, lekin oʻtgan asrning 90-yillaridagi o'yinlarimizni oʻzlashtirishimiz mumkin emas — ular alohida. O'zbek televideniyesidagi chet el jangovar kurashlarining o'sha qorong'u xonadoni, qizil shortilar, yumaloq qizil belbog'lar va Bruno Kontragoning "o'n daqiqalik" uslubi — bularning hammasi endi boshqa vaqtga tegishli. Endi yangiliklar guruhi mavjud, raqamlar bor, metrikalar bor, lekin eshitmoqchimanmi? O'sha darslar endi yoʻq — go'yo o'yinlarning yuragini his qilish edi, televizorning orqa tomonidagi shovqinlar bilan, oilamizning birgalikda seyr qilishlari bilan.
Endi esa jamoamizdagi Paulo Kosta muxlislarining ruhi boshqa tarzda koʻtariladi — bir-birimizning xabarlarini oʻqib, izohlarni baham koʻrib, yangi qahramonlarga duo qilib. O'shanda Bruno bilan birinchi uchrashuvimizdek asosiy narsa yoʻq — o'shanda oʻsha qizg'in momentlar endi unutilmas hikoyaga aylandi, endi esa kelajakdagi gʻalabalarimizni birgalikda kuylaymiz. O'shanda isitgan televizor, qorongʻu xona, yangi yil oldidan boʻlgan umidlar — endi ularning oʻrniga telegrambotlar, veb-saytlar, turnirlar oldidan boʻlgan kichkina xursandchiliklar paydo boʻldi.
Lekin asosiy narsa oʻzgarmadi — uning qoʻllarining jozibasi, uning oʻyin uslubining jozibasi. O'shanda ham Paulo Kontraga ergashib yurdik, endi ham uning muxlislari sifatida faoliyatimizni davom ettiramiz. O'shanda yangi mavsum boshlanayotgandek tuyulardi, endi esa yangi gʻalabalarimizni qayd etamiz. Va bu mening qalbimda oʻzgarmaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O'shanda koʻrishganimdan beri vaqt o'tdi, lekin oʻtgan asrning 90-yillaridagi o'yinlarimizni oʻzlashtirishimiz mumkin emas — ular alohida. O'zbek televideniyesidagi chet el jangovar kurashlarining o'sha qorong'u xonadoni…
Paulo Kosta mening qonimda! 🔥 Oshanda Bruno Kontragoning qoʻli koʻtarilganini tomosha qilganimdan soʻng, oʻz-oʻzimga shunday deb olgan edim: "Qachon boʻlsa, men ham shunday boʻlishim kerak!" Chunki menga oʻsha joziba, oʻsha ruh, qoʻllarning yuksalishi — bularning hammasi boshqa hech narsaga oʻxshamaydi. Hozirgi vaqtda ham oʻsha yangi yil kechasidagi qizgʻinlikni his qilaman, chunki bu kelajakdagi gʻalabalarimizning boshlanishi edi. Mana, shu yerda!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ochigʻini aytaman, oʻshanda koʻrganimni endi ham eslayman — vaqt oʻtgani bilan hamma narsa osonlik bilan unutiladi, lekin Bruno Kontragoning qoʻli koʻtarilgan paytni men ham oʻz qalbimda qoldirganman. Oʻsha qizgʻin qizil shorti, yalangoyoq harakatlar, shuningdek, uning „oʻn daqiqalik“ uslubi — hammasi bir umrga etarli edi.
Sen Oʻzbekistonda boʻlganing uchun juda yaxshi eding — televideniyeda koʻrsatilgan birinchi jangda oʻz-oʻzidan yangi mavsum boshlanayotgandek tuyulardi. Yangi qahramon, yangi uslublar, yangi muxlislar… Hamma narsani oilaviy boʻlib tomosha qilar edik, televizorning orqa tomonidagi shovqinlarni eshitib. Endi esa barcha gʻalabalarni birgalikda kuylaymiz, lekin oʻshaning xushboʻyligi alohida edi.
Shunday qilib, kelajakdagi Paulo Kosta gʻalabalarini koʻrish uchun ham biz oʻsha ruhni qoʻlida tutishimiz kerak.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qani endi, aytish kerakki, oʻsha 90-yillarning televideniyesida Bruno Kontragoning qoʻli koʻtarilayotganini tomosha qilganimdan soʻng, menimcha men ham shu qizgʻin qizil shortili raqqosga aylanib ketdim — qoʻlimni koʻtarib, oyoqlarimni yerga urib, oilam: "Yana mana mana…" deb aytishiga qaramasdan. 😂 Ammo to'satdan ota-onamning eshigida Diyorbekni esladim, u esa qoʻlini koʻrsatib: "Qoʻlingizni koʻtarib, birodarlar! Shunday boʻlishi kerak!" — deb hayqirgan edi. Man shunday qildim — televizor oldida, qor yogʻayotgan yangi yil kechasida, oilamning qolgan qismi esa qoʻrqib, eshikning orqasidan kuzatib turardi. Va keyin… televizor portladi. 💥 Chunki uning qoʻllari juda yuqoriga koʻtarilgan edi — xuddi shu vaqtda Dushanbaning Rixosdagi televizor do'koni tomonidan chet ellik jangchilarning shousiga obuna boʻlgandik. 😂🔥 Hali ham Paulo Kosta bilan shunday tanishganman — oʻz qoʻlimni koʻtarib, oʻz urf-odatimga koʻra!
Choynagimni ushlab tur.
90-yillarda oʻzbek televideniyesidagi qizgʻin qizil ranglar, Bruno Kontragoning qoʻllarini koʻtarishi va oilaviy tomosha qilish kuyidan men ham oʻz hissasini qoʻshaman. Ota-onam bilan Fargʻonadagi kichkina kvartiramizda oʻtirganimizda, televizorning orqa tomonidagi shovqinlar osha yillarni eslatib yuborardi. Odamlar hozir kompyuterlar, ekranlar oldida, raqamlar bilan toʻla vaqt oʻtkazmoqda, lekin oʻshanda bor edi — oʻyin uslubining joziba, televizorning gʻumayotgan shovqinida oilaviy e'tibor. Hali ham oʻsha "oʻn daqiqalik" uslubni, uning qoʻllarini koʻtarishini eslayman va oʻz-oʻzimdan oʻylayman: "Shunday boʻlsin, kelajakdagi gʻalabalarimizni birgalikda kuylash uchun shu ruhni qoʻlida tutish kerak".
Avval sana, keyin bahslash.