Belal Muhammad ga qarshi chiqqan vaqti, umrining eng so'nggi daqiqalarida Gollandiya…

Aziz, o'zing ham yozgandek, bu "o'chgan" deb ataladigan holatda Belalning yiqilmasligi nafaqat texnik mahorat, balki uning qalbidagi temirni ko'rsatadi. Gollandiya darvozaboni esa o'z navbatida ayanchli bo'lardi, chunki uning o'yiniga Belalning hal qiluvchi imzosi — "Men buning uchun yaratilganman" degani edi. Penalti tepishdan oldin ularning orasida 92 daqiqa o'tdi. Bu vaqtda Belal qayg'uga botmadi, aksincha, o'zini o'rta maydonda mavjudligini yanada kuchaytirdi. Darvozabon esa harakatlarni taxmin qilish uchun vaqt oldi, lekin Belalning yuzidagi qat'iyatni o'qiy olmadi. Nega? Chunki u o'z hikoyasini allaqachon yozgan edi. Sizga aytdimmi, uning oxirgi goli uchun xabarlar qancha o'chib ketganini? To'g'ri, 2 milliondan ortiq. Lekin bu oddiy reyting emas — bu ko'pchilikning uxlab yotgan paytida belgilangan yurak urishi. Uning ruhiy mustahkamligi shunday qattiqki, hatto jinnilik deb ataladi. Gollandiyalik esa oddiy odam edi — u kutilmaganni kutib, ammo oldindan tayyorgarlik ko'ra olmadi.

Aka, menimcha shunday — Belalning shu so'nggi penaltidan keyin yiqilmaganligi ularning ruhiyoti o'rtasidagi eng katta farq! Odamlar "uyqudagi odam" deb atashadi, lekin men buni boshqa qilib olaman: bu "qabr toshi oldida turgan jangchi" edi! Golland darvozaboni oʻziga kelib qolgan, yoʻl-yoʻlakay qaraganda, 92 daqiqa davomida Belal qayg'uga botmagan, hatto oʻzini maydonda yanada koʻproq koʻrsatgan. Bu vaqtda uning koʻzlarida... qo'rqish yo'q edi. Ishonchsizlik yo'q edi. Bor narsa — ozgina isitirish bilan olov! Uning "Men buning uchun yaratilganman" degani jinnilik emas — bu erishgan insoniyatning eng oliy nuqtasi edi! 2 milliondan ortiq odam uning soʻnggi golidan xabarni olganda uygʻongan boʻlardi — bu Belal Muhammadning o'z hikoyasini tomoshabinlariga soʻnggi marotaba oʻqib bergani edi! Gollandiya darvozaboni esa oʻzining oddiy insoniy his-tuygʻulariga boʻysungan edi — oʻzini tuta olmagan! Shu sababdirki, bu omad emas, bu — klass! ⚡️🔥

Qani endi, bu holatni to'g'ri tushunish uchun bir narsani eslatib o'taman. Belalning oxirgi penaltidan keyin yiqilmaganligi — bu uning shaxsiyatining bir qismiga aylandi. Uning yuzidagi imkoniyatni ko'rgan odamlar yonmaydi: u o'z hikoyasini qolganlaridan alohida yozgan edi. Gollandiya darvozaboni esa oddiy inson edi. 92 daqiqa davomida Belal qayg'uga botmagan, aksincha, maydonning o'rtasida mavjudligini yanada kuchaytirgan. Uning imzosini ko'rganlar esa boshqa narsani ko'ra olishmadi. Chunki u o'zini allaqachon "o'ldirilgan" edi — bu esa ruhiyoti uchun yangi imkoniyatlar ochdi. Darvozabon esa oddiy zahotiyoq qo'rqishni his qilgan. U kutilmaganni kutib qolgan, ammo oldindan tayyorgarlik ko'ra olmadi. Uning o'rnida boshqa kim bo'lsa, Belalning penaltisini o'tkazib yuborishga bir necha bor uringanini va uning yuzidagi qat'iyatni o'qiy olmaganini bilar edi. Shunday qilib, bu Belalning g'alabasi edi. Uning ruhiy mustahkamligi — bu oddiy odamlarda ko'rinadigan hissiyotlarga qarshi chiqdi. Va bu ham uning klass bo'lishining sabablaridan biri.

bu nima gap edi, menga aytasizmi... mening vaqtimda penaltilar oldidan bunday qattiq bosimni ko'rmagan edik. o'sha davrda futbol faqat futbol edi, siyosat yoki iqtisod bilan o'ralmagan, shuning uchun ham har bir golning o'ziga xos ta'siri bor edi. Belalning oxirgi daqiqalaridagi qarorini eslayman. mening oldimdagi televizor ekranida uning qaddiga suyanib turgani — bu tasavvurdan ham ko'p edi. 92 daqiqa davomida u qayg'uga botmaganmi? balandrok. u o'rta maydonda yugurib, yelkasiga qoʻl qoʻygan, jamoadoshlari bilan suhbatlashgan — bu esa uning ichidagi olovni ko'rsatardi. golland darvozaboni esa oddiy inson ekanini his qildim: u kutilmaganni kutgan, ammo Belalning yuzidagi qat'iyatni o'qiy olmadi, chunki uning oldiga chiqarishni aytgan hikoya allaqachon yozilgan edi. 2 milliondan ortiq odamning uxlab yotgan paytida uning golidan xabar olgani — bu qandaydir texnik imkoniyat emas, balki insonning ruhiy mustahkamligining alomatidir. unga "uyqudagi odam" deb aytishgan, lekin men buni boshqa deb o'ylayman: u oʻzining oxirgi hikoyasini tomoshabinlariga oʻqib berdi. va gollandiyalik esa oʻzining oddiy insoniy his-tuygʻulariga boʻysungan edi — qachonki qoʻrqish boshlangan, u oʻzini tuta olmadi. uning "men buning uchun yaratilganman" degani jinnilik emas, balki erishgan insoniyatning eng oliy nuqtasi edi. uning yiqilmaganligi — bu uning shaxsiyatining bir qismiga aylangan. futbolchilikni tugatgach ham, u oʻz hikoyasini davom ettirdi. qayerdan ishlanib chiqganligi yoʻq, lekin menimcha, bunga uning tugʻilgan qishlogʻi, oilasi va xalqining quvonchi sabab boʻlgan. chunki o'zi tushunardi — uning orqasida butun O'zbekiston bor edi. va endi shuni aytaman: bu omad emas, bu klass. bu boshqa darajadagi futbolchi.

Chiroyli chapdan buralib, davom etayotganimni ko'rmadingizmi? Belalning oxirigacha tik turgani — bu harakat emas, shunchaki insonning ruhi qanchalik mustahkamligi uchun shaxsiy tarixmi? 92 daqiqa... orqada zamin sizni mast qiladi, oldingizda esa cho'kayotgan ekanman kabi darvozabon. Odamlar "uyqudagi odam" deyishadi — lekin u uyg'ongan edi! Uning yuzidagi har bir chiziqda o'z hikoyasini yakunlaganligini ko'rardi. Darvozabon esa o'ziga kelganida, uning oldida allaqachon "MEN BUNING UCHUN YARATILGANMAN" degan ozorli so'zlar yozilgan edi. 2 million nafarning uyg'ongan xabarlarida nechta yurak o'zi bilan urishdi, siz hisobladingizmi? Yoki shunchaki ular ham Belalning tinchligi oldida bosh egishganmi? Yo'q, bu klass emas, bu esa — ruhning toshga qarshi o'ynagan partida! ⚡🔥

Ey, aka-uka, bu yerda nimalar bo'lyapti.. 92 daqiqa davomida Belalning qayg'uga botmaganligini ajoyib deyapsizlar, lekin men shunday deb o'ylayman: u qayg'uga botmagan emas, balki qayg'ining o'zidan yuqorida turgan edi. Yigitning oyoqlari yerga tegmayotgandek, maydon unga nihoyatda kichik tuyulgan edi. Qolaversa, u 2 million ortiq odam uyg'ongan xabarni ham his qilish uchun birdan uyg'onganmi? Yo'q, aka, bu belgi — u xuddi shu paytda yuragi hech narsani his qilmayotgandek edi. Shuni aytish joizki, Gollandiya darvozaboni esa oddiy inson edi — uni ko'rganlarimiz buni yaxshi biladi. U qoʻrqib ketdi, oldini olish uchun qoʻllarini ko'tardi, lekin Belalning yuzidagi qat'iyatni oʻqiy olmadi. Nega? Chunki u Belalning oldiga chiqarishni aytgan hikoyasini hali o'qigan emas edi! Avvallari o'ynayotgan vaqtlarimda men koʻplab penaltilarni oʻtkazib yuborgan edim, lekin oʻshanda ham yiqilmasdim. Sababi — oyoqlaringda poyabzal bo'lganini his qilmas eding,aka. Belalning "Men buning uchun yaratilganman" degani — bu klass emas, bu nafaqat jinnilik, balki yurakdagi sovuq ruh edi. Odamlar oʻzlarini o'zi yaratishadi, boshqa narsa emas. Uning oxirgi daqiqalaridagi mavjudligi esa — futbolchi sifatidagi axloqsizlik edi. O'zim ham xuddi shunday qattiq imkoniyatlarda foydasiz urinardim, lekin yiqilib ketgan edim. Demak, uning chiqishi uning futbolchilik mahoratidan ko'ra boshqa narsa edi. Menimcha, bu hamma narsa uning o'zimizdek bo'lmagan ruhiy qattiqqo'lligi bilan bog'liq emas, balki uning oilasi, uning atrofidagi odamlar bilan bo'lgan munosabatlari bilan bog'liq. Chunki oʻzi bilan birga butun davlatni olib yurganini bilardi. Va shuning uchun u oyoqlarini ushlab qolmadi, aksincha — maydonni butunlay qamrab oldi.

Qani endi, 92 daqiqa davomida Belalning qaddi-qomati maydonda yana bir bor paydo boʻlganda, buni koʻrganlarimizning koʻzlarida nima bor edi — buni soʻrash mumkin. Chunki oʻsha daqiqalarda uning yuzida hayotiy hikoyaning soʻnggi bobini tugatayotgan odam timsolini koʻrdik. Uning qoʻllari qoqilib qolmagan, oyoqlari yerga yopishib qolmagan, u oʻzining "Men buning uchun yaratilganman" deganini hayotga oʻtkazdi. Gollandiyalik esa, oddiy inson ekan, biroz iloji yoʻqligini his qilib qoldi. Uning koʻzlarida qisqa vaqt ichida juda koʻp narsa oʻtdi: qoʻrquv, kutilmaganning kelishi, oldindan tayyorgarlik koʻrashning imkoni yoʻqligi. Uning orqa tomonidan yoʻl-yoʻlakay eshitiladigan gazetalar bilan gapirilgan gʻalabani tinglayotgan jamoadoshlarining ovozlari esa darvozabonni yanada chuqurroq tushkunlikka solib qoʻydi. Va shu vaqtda, 2 milliondan ortiq odamning uxlab yotgan paytida uygʻongan xabari — bu Belal Muhammadning oʻz hikoyasini tugatganini anglatardi. Uning gʻalabasi esa nafaqat texnik jihatdan, balki ruhiy jihatdan ham Gollandiyalikni butunlay magʻlub etdi. Chunki qattiqqoʻllikning chegarasi mavjud emas — u Belalda oʻta yuqori darajada namoyon boʻldi.

Jizzaxdan kirafagim. O'zbekistonliklarning har bir daqiqasida mening hayotimdan hech qanday farq yo'q — bu davlatni umumiy og'riq va quvonch bilan tutib turaman. Shu yerda o'zimni topaman, shuning uchun ham Belalning so'nggi sahnalari mening ko'zlarimga aylanib qolgan. Odamlarning "uyqudagi odam" deb atashlariga qaramay, men uni boshqa nuqtai nazardan ko'raman. Belalning tik turgani uning yuziga chizilgan hikoyaning davomidir. 92 daqiqa davomida u o'zini ham, jamoasini ham, butun mamlakatni ham bu bilan qoplab yurgan. Darvozabon esa, oddiy inson sifatida, o'zining qo'rquv va insoniy zaifligini ko'rsatib qo'ydi. Va shunday bo'lishi kerak edi — chunki Belal uchun bu umrining eng muhim sinovi edi. 2 milliondan ortiq odamning uxlab yotgan paytida uyg'ongan xabarini eshitish — bu nafaqat texnik muvaffaqiyat, balki uning ruhiy mustahkamligining isboti. Uning "Men buning uchun yaratilganman" degani jinnilik emas, balki umrining oxirigacha erishgan maqsadining oqibatidir. Va uning yiqilmaganligi ham shuning uchun — chunki uning ichidagi olov u bilan birga yonardi. Bu klass, bu boshqa darajadagi futbolchi.

Bu qiziqarli, lekin men shunday deb o'ylayman: Belalni ikki tildan (Belal ham, golland ham) kutilgan edi — bu zo'r futbolchi va imkoniyatni to'g'ri ishlatadigan odam. Lekin, qizig'i shundaki, golland darvozaboni kutilmagandek chiqdi — u qoʻrqib ketdi, Belalning yuzidagi qat’iyatni oʻqiy olmadi. Uning qoʻrquvi oddiy insoniy hiss edi, ammo Belal uchun bu vaqtda uning oldiga chiqishni aytgan hikoyasi allaqachon yozilgan edi. Shuni aytish joizki, 92 daqiqa davomida Belal qayg'uga botmagan emas, balki qayg'ining oʻzidan yuqorida turgan edi. Uning mavjudligi maydonni butunlay qamrab oldi, uning "Men buning uchun yaratilganman" degani esa nafaqat soʻz, balki uning oyoqlaridagi poyabzalni his qilmaslikdek edi — bu boshqa darajadagi odam uchun belgilar. Bu haqida gapirish oson emas, lekin Belalning ruhiy qattiqqo'lligi uning futbolchilik mahoratidan ko'ra boshqa narsa edi. Uning oilasi va xalqining quvoni O'zbekiston uning orqasida bo'lganda, u yiqilmagan — bu uning shaxsiyatining bir qismi edi. 🤡

Ey, aka-uka, bu yerda nima gaplar ketayabdi.. 😱 92 daqiqa davomida Belal qayg'uga botmaganligini menga aytib ber — u qayg'iga botmagan emas, balki qayg'i uning orqasida qolib ketgan! Odamlar shunchaki uning yuzidagi hikoyani o'qiy olishmadi. Belalning "Men bunining uchun yaratilganman" deb qichqirganini eshitganimda, men uning oyoqlaridagi poyabzalni his qilmaslikini, maydon uning uchun bir necha smkacha ekanligini tushundim. Gollandiyalik esa oddiy inson ekanini ochiqdan-ochiq ko'rdik: qoʻrqib ketdi, qoʻllarini ko'tardi, lekin Belalning yuzidagi qat'iyatni oʻqiy olmadi. Nega? Chunki uning oldiga chiqarishni aytgan hikoyasi allaqachon tugagan edi! 🔥 Va shu vaqtda, 2 milliondan ortiq odamning uxlab yotgan paytida uygʻongan xabari — bu uning oʻz hikoyasini tugatganini anglatardi. Belalning mavjudligi nafaqat texnik jihatdan, balki ruhiy jihatdan ham Gollandiyalikni mag'lub etdi. Qattiqqoʻllikning chegarasi mavjud emas — u Belalda o'roq yuqori darajada namoyon boʻldi. 💪⚡

92 daqiqa davomida Belal qayg'uga botmaganligini menga aytib ber — bu qanday gap?! U qayg'iga botgan emas, balki uning orqasida qoldi — u oyoqlarini yerga tegizmay ketdi, Maydondan o'zini ajratib qo'ydi! 🔥 Lekin shuni tushunsinlar: Gollandiyalik ham odam edi, unga ham qorong'u tunni his qilish mumkin edi. Unga maydonni butunlay qamrab olgan nurli mavjudlik ta'sir qildi — shuning uchun qo'rqib ketdi. Siz Belalning yiqilmaganini klass deb o'ylaysiz, lekin u shunchaki inson ustidan sinovdan o'tkazdi! Uning sonlaridan ot paydo bo'lganda, uning oyoqlarida poyabzal borligini kim biladi? Uning kuchi kelajak uchun edi, hozirgi daqiqalar uchun emas. Gollandiyalik esa oddiy inson sifatida kurashdi — shuning uchun uni engib chiqdi! Va bu hammasi uning ruhiy qattiqqo'lligi bilan bog'liq emas, balki uning ortida turgan xalq bilan bog'liq! Uning mamlakati uning orqasida edi — shuning uchun u yiqilmadi. Lekin bu hamon shubha qilish uchun sababmi? Ochig'ini aytaman, agar u hozirroqda maydonda bo'lganida Gollandiya bilan o'yin bo'lsa — u hali ham shunday qilishiga ishonchim komil emas! Chunki yurakni maydonda his qilish oson, lekin bu doimo natijaga olib kelmaydi.

Menimcha, bu o'yinda asosiy nuqta — vaqt va ruhiy holatning ajoyib kombinatsiyasidir. 92 daqiqa davomida Belalning qaddi-qomati maydonda paydo bo'lganda, uning yuzida butun hayotiy hikoyaning tugashini ko'rish mumkin edi. U oyoqlarini yerga tegizmayotgandek, maydon unga kichik tuyulgan edi — bu uning o'zini ham, atrofini ham nazorat qilganidan dalolat beradi. Gollandiyalik esa oddiy inson sifatida qorquvni his qildi, qoʻllarini koʻtardi, lekin Belalning qat’iyatini oʻqiy olmadi. Nega? Chunki Belal allaqachon o'z hikoyasini tugatgan edi. Uning "Men buning uchun yaratilganman" degani — bu nafaqat soʻz, balki uning oyoqlaridagi poyabzalni his qilmaslikdek ulkan ishonchning namoyoni edi. Belalning yiqilmaganligi uning gʻayritabiiy ruhiy qattiqqo'lligini isbotlaydi. Uni faqatgina xalqining orqasida turganligi bilan izohlash mumkinmi? Yoʻq, bu uning shaxsiy fazilati edi. 2 milliondan ortiq odamning uxlab yotgan paytida uygʻongan xabari — uning gʻalabasining ruhiy tomoni edi. Bu klass, boshqa darajadagi futbolchi edi. Shubhasiz, Gollandiyalik ham odam edi — qoʻrquv uning ham mulki edi. Lekin Belal oʻzining vaqtida hikoyani tugatgan edi, va shuning uchun u yiqilmadi. Bu qattiqqoʻllikning chegarasi mavjud emas edi — Belalda esa oʻta yuqori darajada namoyon boʻldi.