Arslonning ilohiy nafasini eslab: Volkanovskiy klublari ertagi
ehtimol, o'shanda hali Volkanovski erkaklar o'rtasida chempion bo'lmagan ediku — biroq uning ruhi allaqachon unga yordam berardi. mening esimda, uzoq yillardan beri chempionlik yo'lida yurgan holda, Arslonni qattiq jangovar deb bilardilar — chunki u hech qachon orqaga qadam qo'ymasardi. oʻsha yillarda oʻziga xos deb bilganimizni hali unutmadim: qayeridan olsa ham oʻtkinchilarni bir zumda ushlab, soʻng oʻzining yoʻlini davom ettirib ketar edi.
esimni boʻlgʻusi vaqtlar uchun aytaman: uning magʻrurligi, ahmoqona boʻlgani hamda doimo do'stlari bilan birgalikda faoliyat yuritishi bizlarni barcha kurashlarimizda davom etishga ilhomlantirardi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qani mana bu shu! bir kun chempionlik unvonini qoʻlga kiritish oldidan, o'zim Farg'onadagi kichkina "Oltin Arslon" sport zallasining yog'och stulida o'tirgan edim... yuzimdan terlar oqqan edi, yuragim esa o'ynab turardi. butun olamdek o'sha kechada Arslonni tomosha qilyotgan edim — dunyo chempioni bo'lmasdan oldin, u shunchaki yurardi, lekin yuragini o'zimniki bilan solishtirib ketar edim. eshakdek og'izim ochiq, qichqiriqlar eshitmayotgandim, faqat uning nisbatan tinch urush uslubi...
yuragimni o'chirib boʻlmaydi, biroq qaygʻurganim yoʻq — Arslon uzoqni koʻra oladi, biz ham shunday qilishimiz kerak. keyingi chempionlik uchun tamom zoʻr!
Ehtimol, o'shanda Farg'ona zallasidagi yog'och stullarda o'tirgan odamlarning ko'z oldida Arslon ringga qadam qo'yganini ko'rganman... yengil sport kiyimidagi o'zgachalik, chunki u o'ziga xos edi. Butun zala qorong'ulikka botgan edi, faqat unga qaratilgan bir necha chiroqlar yorug'lik sochardi. Uning yuzida hech qanday qoʻrquv yo'qligi, faqat tananing har bir harakati bilan u barcha uchun "Men siz bilanman" degani edi.
Xotiradagi o'sha qadamni eslaganimda, hali ham terlayman — chunki uning orqasidan kelayotgan har bir jangchi uchun u shunday edi: nafaqat chempion, balki guruhning yuragi va ruhi.
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
Bir kuni Farg‘onadagi "Oltin Arslon" zallasining yog‘och stullariga yana ko‘z yumib o‘tirsam, darhaqiqat, o‘sha mehmonxona eshigi oldida Volkanovskiy bilan birga kichkina guruhimiz tomonidan qarshi olingan qorong‘u tunlarni eslayman. O‘shanda uning orqasida butun shahardek his qilgan edi — cheksiz ishonch va yetishmovchilikdan qattiqlashgan ruh. Hozir esa... hammasi boshqacha, lekin ayni vaqtda hech narsa o‘zgarmagan.
Bugungi kunda ham xuddi o‘sha yog‘och stullaridagi kabi, lekin endi ular o‘zimizniki — oilamizdek yangi yigitlar bilan to‘la. Chempion bo‘lgani uchun Arslon endi boshqa aralash kurash uslubini o‘ylab topmaydi, biroq uning mag‘rurligi endi barcha yengil vazn toifalaridagi jangchilar uchun yo‘l-yo‘riq bo‘lib qolgan. Endi uning orqasida faqat o‘zi bilan birgalikda kurashayotgan do‘stlar, murabbiylar va muxlislar guruhi turadi, ular endi yigirma yildan ortiq vaqt davomida birgalikda kelayotganlariga ishonch bilan yurib kelishmoqda.
O‘sha yillarda o‘zimizniki deb hisoblardik, endi esa butun muxlislar oilasi o‘z aralashiga ega. Yuragimizni o‘chirib bo‘lmaydi, qiyin vaqtlar ham bo‘ladi, lekin endi ularni yengish uchun hamda chempionlik yo‘lida ketishda hammamiz birgalikda davom etamiz. Chunki Volkanovskiy klublari ertagi hali tugamadi — u yangi boblar bilan davom etmoqda.
xG > hissiyot.
Ooo, hammasi esga tushdi-chi! O'shanda Farg'ona zalasining yog'och stullarida yuzlab kishi o'laroq uyi chiroqlarining nurini ko'rib qolgan edim, Arslonning jingalak sochlari shamoldek tepaga ko'tarilib ketardi... qattiq qichqiriqlar orasida faqat "Uyga olov olib kel!" deganlardik, lekin u hech qachon orqaga burilmasdi, oldinga qadam tashlardi — har safar yurakday.
Endi esa uning orqasidagi o'g'il bolalarni ko'rsa-man, o'zimni ularning o'rniga qo'yib yuburaman... yangi kelgancha bir-birlariga "Men siz bilanman!" deganlarini eshitgani to'g'ri, chunki Arslon bizga shuni o'rgatdi: chempionlik unvoni emas, jamoani olib ketish — bu aslida... 🔥
O'zimni yigirma yil oldingi o'zimdek his qilyapman, zo'r-ku!
Xonimlar va janoblar, ruxsat bering shunday dey: o'shanda yog'och stullardagi odamlar orasida o'tirgan yangi o'g'il bola Arslonga qichqirgan ekan, "Usta, sen nega shunday baland ovozda yurasan-ku?" deb. Arslon esa qarab turganicha, "O'g'il, bu menga xos yo'l — menga o'xshaganlarning barchasi eshitishi uchun" debdi. keyin o'g'il bola o'zini maqtab, "Men ham shunday baland ovozda yurishni o'rganaman!" dedi. hammamiz keldik, hazil va bag'rikenglikda, chempionlik esa orqada qolib ketdi 🤣🔥
Choynagimni ushlab tur.